KOKO IN AFRIKA

kruidje-roer-me-niet

2012-02-02T16:53:00.003+02:00

Tijdens alweer een heerlijke trip diep in het veld (de dichtste streep asfalt lag op minstens twee uur rijden), kwam ik tot de conclusie dat "de zon hier nog wel het meest bewoog" zoals Jan De Wilde zijn tamme dorpje Adegem ooit bezong.

In Maswa was het stil, tijd was van geen belang en de goedlachse bewoners hadden duidelijk geen andere plannen in de eerste drie weken dan ons uitgebreid te verwelkomen.

Een deel van de jeugd van Maswa dacht daar toch ietsje anders over...

Voor mij zal kruid wieden nooit meer hetzelfde zijn!
(volume op maximum en genieten)

HET LEVEN ZOALS HET IS....

2012-01-16T10:23:00.007+02:00

Wat gebeurt hier zoal tijdens het weekend, vraagt een mens in Europa zich misschien af?
Wel, we hadden het druk en dit is wat er gebeurde:

1) op zaterdag zwemmen op TGT tot grote tevredenheid van Maya en Enzi. Vrienden uit China hadden hun moeder op bezoek en die had maar gelijk voor iedereen gekookt.
Nieuwe culturen, weet u wel...

Op zondagochtend openden we de twee "bijenkorven" en oogstten de eerste halve liter honing van onze niet-stekende vrienden.
Een ecologisch leven, weet u wel...

Het was indrukwekkend wat onze kleine vriendjes op drie maand gebouwd hadden.
De honing zag er - voor het filteren - meer uit als een onappetijtelijke drab en na het oogsten, werd de holle boomstam met bloem bestoven zodat de bijen niet vast komen te zitten in hun eigen honing.
Sinds gisterenavond zijn ze nu constant bezig met het opruimen van de vieze zooi die wij achtergelaten hebben.
Mama C. vertelde me ondertussen al dat we vergeten zijn een banaan achter te laten in de korf want aan nectar verzamelen komen de bijen de eerste dagen niet toe...

Daarna ging het richting Kili Ma Moto, het lieve uitgedoofde mini-vulkaantje waar de kleine koters toonden dat de ouwe echt wel een ouwe geworden is.
Een paar foto's gemaakt dan maar om niet te moeten toegeven dat ik buiten adem was.

Teveel luilekkerleven, weet u wel....

NOCH FEEL TE LEEREN...

2012-01-11T13:51:00.003+02:00

They did not dicover the correct spelling though...
(klik op de foto om te vergroten).

WERELDORIENTATIE VOOR PRINSJES

2011-12-22T10:15:00.027+02:00

Beste Prins Filip,

het is tijd voor je halfjaarlijkse test.
Zoals gewoonlijk gelden de volgende regels:
- Als je tien op tien haalt, sturen we Prins Laurent voorgoed naar Congo.
- Met een score tussen nul en tien, mag je mee op handelsmissie naar China.
- Haal je minder dan nul, dan mag je koning worden.

Om er zeker van te zijn dat Prins Laurent emigreert en dat jij geen koning wordt, hebben we er de correcte antwoorden bijgeschreven.

Succes, Filip, je hebt drie dagen om de tien vragen te beantwoorden...

1. KONINKLIJKE BEMOEIENISSEN
Veel beroemdheden zien graag hun naam opduiken op de meest obscure plaatsen.
Wie van het katholieke clubje stichtte Albertville?
Wie was verantwoordelijk voor Leopoldville?
En wie stichtte eerst Brazzaville en dan de pornosite Brazzers.com?

a) Albertville.

b) Brazzaville.

c) Leopoldville.

Antwoord: .....dat moet haast Prins Laurent geweest zijn.

2. PRIORITEITEN STELLEN.
Wie was de koning van de jungle?

a) Leopold II, the plunder of the jungle
b) Mohamed Ali, the rumble of the jungle.

c) Simba, the Lion King, the cuddle of the jungle.

Antwoord: .....ja, dat had je gedacht, Filip. Mooi niet!!

3. ALGEMENE KENNIS.
De Belgische Radio & Televisie en Zimbabwe hebben iets gemeen.
Wat?

a) Nonkel Bob

b) Uncle Bob

Antwoord: .....zowel Zimbabwe als de BRT zijn virtueel failliet.

4. OVERLEVINGSTECHNIEKEN.
Als paracommando weet je best wat het meest malse hapje is boven een houtskoolvuurtje.
Kan je het juiste antwoord aankruisen?

a) Bart De Wever gaat naar een BBQ met een smakelijk varkentje.

b) je vrienden, de para's organiseren een feestje.

c) Marsh mellows boven een vuurtje.

Antwoord: .....b) Bart De Wever is het meest malse hapje.

5. WIE EN WAT
Sommige beroemde personen krijgen een land naar zich genoemd. Voor anderen geldt dit voorrecht niet.
Hieronder is een foutje in de opgave geslopen.
Kan jij het eruit halen?

A. Bobbejaan Schoepen.

a.Rhodesie.

b. De Filippijnen.

c. Bobbejaanland.

B. Cecil Rhodes.

C. Prins Filip
(ja hoor, dat ben jij!!)

Antwoord: .....Ac aB bC maar bC is niet correct.

6. VERBIND DE JUISTE PERSOON MET HET CORRESPONDERENDE AFRIKAANSE DIER

A. Guy Verhofstadt

a. de jakhals.

B. Ilich Ramirez Sanchez, alias Carlos de Jakhals.

b. Kaa de slang (Mowgli)

C. Bart De Wever.

c. Knappe Mataboe (Jommeke)

Antwoord: .....Ab Ba Cc

7. EEN MEERKEUZE VRAAG OVER DE WOESTIJNEN VAN AFRIKA.

Opgelet Filip, hoewel dat ongetwijfeld grappig zou zijn, is het niet toegelaten alle drie de antwoorden aan te kruisen.

Vraag: Welke woestijn ligt ten noorden van de Sub-Sahara landen?

a) De zandbak van het provenciaal domein van Huizingen.

b) De Sahara.

c) Den Hogen Blekker in Koksijde.

Antwoord: .... b) de Sahara

8. EEN VRAAG OVER PLAATSELIJKE GEBRUIKEN

Inuit begroeten elkaar door met hun neus tegen elkaar te wrijven.

Afrikaanse mannen doen dat.......
(goed naar de foto kijken, Filip.)

Antwoord: .... niet

9. EEN VRAAG OVER OOST AFRIKA

Dit zijn Maasai; met deze mannen krijg je het best niet aan de ............
(Vergeet niet, Filip, het antwoord zit vaak ergens verborgen.)

Antwoord: .... stok

10. EEN VRAAG OVER ZUID-WEST AFRIKA

Deze jongens ken je vast wel, het zijn Bosjesmannen.

Hoe noem je de vrouw van een Bosjesman? Een..................

Antwoord: ... een takkewijf

ANTWOORDEN

1. .....dat moet haast Prins Laurent geweest zijn.
2. .....ja, dat had je gedacht, Filip. Mooi niet!!
3. .....zowel Zimbabwe als de BRT zijn virtueel failliet.
4. .....b) Bart De Wever is het meest malse hapje.
5. .....Ac aB bC maar bC is niet correct.
6. .....Ab Ba Cc
7. .... b) de Sahara
8. .... niet
9. .... stok
10. ... een takkewijf

GELEERDE (PRIET)PRAAT

2011-12-19T10:08:00.004+02:00

Het is niet niks, zo'n perfect socio-economisch model als het onze in evenwicht houden.

Aan de ene kant wordt Jatropha als des duivels bekeken door de torenhoge beloftes die een jaar of zes geleden wereldwijd zijn gemaakt en door de plantages die 1 voor 1 op hun bek zijn gegaan in Tanzania.
De sociale impact op heelder dorpen is vernietigend maar daar schijnen de Groote Heeren Investeerders zich niet aan te storen.
(En ik dacht dat misdaden tegen de menselijkheid voor het Hof van Den Haag werden gebracht. Er is nog veel werk aan de winkel).

Anderzijds toont ons bedrijf nu al even dat je een commercieel bedrijf ook wel kunt runnen met aandacht voor sociale verantwoordelijkheid.
Ik ben best trots op wat we doen: we kunnen nooit verweten worden de harde lijn van pure winst te willen volgen en anderzijds passen we ook niet in het plaatje van de geitewollen sokken wereldverbeteraars.

Ons bedrijf wordt meer en meer bekend en zo komt het dat ik op geregelde tijdstippen uitgenodigd wordt op conferenties allerhande om daar ons werk te gaan toelichten. Keer op keer komen we er positief uit en worden we als voorbeeld gesteld voor de toekomst.

Vorige week was ik gedurende drie dagen in Bagamoyo.
De naam betekent letterlijk "ik laat mijn hart achter" en verwijst naar het intrieste verleden van het stadje als een belangrijke inschepingshaven voor slaven.
De conferentie handelde over voedselzekerheid en hernieuwbare energien tegenover de klimaatsveranderingen.
In drukkende temperaturen gaven de 21 Duitse wetenschappers presentatie na presentatie.
Het was ver boven mijn boerenverstand en na drie dagen murw te zijn geslagen met grafieken en getallen, vroeg ik me af hoe we dit ooit vertaald kregen naar ongestudeerde dorpswijsheid.

Na de samenkomst stuurde ik een open brief naar alle bezoekers van de bijeenkomst dat ik veel bijgeleerd had maar dat ik me ook zeer ernstige vragen stelde bij de omzetting van teoretische kennis naar praktische hulp.
Al bij al zou dat toch de uitkomst moeten zijn, volgens mij.

Het bleef lang stil...

Toen kreeg ik een eerste email vol met moeilijke woorden. Ik hoop dat ik alles begreep maar de auteur van het doorwrocht schrijfsel scheen met me akkoord te gaan.
Daar reageerde dan iemand anders op die vond dat het inderdaad allemaal wat simpeler mocht.
Dat deed ie met de volgende woorden:
"The way we proceeded to identify solutions was a three step SWOT Analysis to build clusters of common sense of constraints and obstacles between the various actors on that workshop..."

(hoe wij dit aanpakten om tot een oplossing te komen, was met een drie staps SWOT analyse (Strengths-Weaknesses-Opportunities-Threats) om te bouwen aan pakketjes van gezond verstand over de remmingen en obstakels tussen de verschillende actoren in de workshop).

En daar, beste vriendjes en vriendinnetjes staat mijn verstand dus van stil...

BIDDEN VOOR BETERSCHAP

2011-12-16T09:53:00.003+02:00

Allemaal worden we op geregelde tijdstippen geconfronteerd met ambtenaren die hun karige salaris proberen aan te dikken met wat smeergeld of een fooitje.
Graag delen we onze meningen hierover en proberen we om het origineelst uit de hoek te komen.
In Singida heb ik ooit een uitgebreid gesprek gevoerd met een wetsdienaar in het West Vlaams.
Van mijn kant dan toch...
De brave man zag uiteindelijk in dat dit niets zou worden en liet me gaan.

Een andere oplossing is de politie-agent in kwestie voor te stellen om het zaakje op zijn kantoor te gaan regelen terwijl je uitnodigend het autoportier opent.
Wil de man nog wat bijverdienen, dan blijft iet het liefst op zijn kruispunt en laat ie je gaan, maar moet ie net naar het hoofdbureau omdat zijn shift erop zit, dan ben je gauw een uurtje kwijt in het drukke verkeer van de stad.
Het blijft dus altijd afwegen...

Mimi heeft deze week toch wel de hoofdvogel afgeschoten.
Het was me al opgevallen dat ze veel meer tegengehouden werd dan ik. Een vrouw alleen wordt door oom agent blijkbaar gezien als een zwakke prooi maar deze keer verliep het machtsspelletje toch iets anders.

Mimi bleek geen sticker op de auto te hebben die ook aantoonde dat er een brandblusser in de auto lag. Alweer iets nieuws blijkbaar maar je gehoorzaamt toch maar beter.
Vandaag trof ze een behulpzame pennelikker want hij zou dat zaakje wel eens klaren voor de officiele prijs.
De auto kreeg de sticker, Tanzania verdiende er 5,000 Shilling aan maar nu had onze verkeersverpleegster nog niets.

"Zus, kan je me helpen met een kleinigheidje voor de kerstdagen?", klonk het beleefd.
"Tuurlijk", zei Mimi, "wat is je naam?"
"Mozes", klonk het antwoord, "van de bijbel..."
"Broer Mozes, de bijbel, de kerstdagen... Ik denk dat God ons iets wil vertellen. Wil je samen met me bidden?"

Mozes wist dat ie dit spelletje aan het verliezen was, maar niet instemmen met een gebed druiste natuurlijk in tegen zijn geloof.
Mimi vouwde haar handen op het stuur en sloot haar ogen.
Naast de auto stond een geuniformeerde agent met het hoofd naar beneden klaar voor een gebed.
Het moet een potsierlijk zicht zijn geweest, daar naast de drukke hoofdweg.

"Heer, dank je om me te laten kennismaken met Mozes, mijn broer", begon ze met gedempte stem, "geef hem de kracht om de juiste richting te kiezen in zijn leven en bedankt om mij de mogelijkheid te geven hem hier in te steunen."
"Amen", sloot de politieman het gebed af.

Mimi lacht stralend, wenste Mozes prettige feestdagen, gaf een dot gas en stoof ervandoor.
In haar achteruitkijkspiegel zag ze dat de man haar beduusd nastaarde...

1-0 voor Mimi!!

GEDULD IS ENE SCONE ZAAK

2011-12-14T07:15:00.003+02:00

Voordeel aan het leven aan Tanzania is dat iedereen werkt op gelijk welke dag van de week. Mensen hebben nu eenmaal altijd geld nodig en als een kans zich aanbiedt op de Dag des Heeren dan wordt graag een uitzondering gemaakt op het kerkbezoek om een Shilling bij te verdienen.
Zo kwam het dat ik vorige zondag een heel team verzameld had om aan de verbouwingen te beginnen (ik bouw de spanning op, ik weet het) en dat plotse en onvoorspelbare opwellingen van verschillende noden bij de bouwvakkers me dwongen tot een bezoek aan een flappentapper in de stad.
Het grote gebouw waarin de cash machine was gevestigd was leeg op een zondag en samen met mij kwam een Tanzaniaanse dame aan op een brommertje.
Ze rekende af en de gek op twee wielen stoof er opnieuw vandoor.

De eerste machine meldde me koel dat ze er vandaag geen zin in had. Machine twee begon met frisse tegenzin en het viel me op dat alle computers wachten aan dezelfde snelheid (denk daar maar even over na).
Uiteindelijk ving ik ook daar bot: "Buiten gebruik, probeer het later opnieuw", zei het blok geborsteld metaal.
Ik stapte naar de auto en zei tegen mijn lotgenote dat beide machines niet werkten.
Toen ik achteruit manoeuvreerde naast de teller, stond mevrouw er nog.

Ik vertelde haar dat ik de stad zou inrijden om geld af te halen en of ik haar een lift kon geven.
"Bedankt", was het laconieke antwoord,"de automaat zegt dat ik het later opnieuw moet proberen, dus ik wacht wel even..."

Benieuwd of ze er maandagochtend nog stond toen de bankier de geldvoorraad kwam opvullen...

AMAI MAASAI

2011-12-13T06:30:00.003+02:00

Een keer in de zeven jaar gaan de Maasai door een groots ritueel.
Alle jongeren van de leeftijdsgroep tussen ongeveer negen en zestien worden dan een trapje hoger getild in de zeer hierarchisch opgebouwde gemeenschap.
Weken aan een stuk wordt er gefeest.
Op het einde van deze zeer luidruchtige vertoningen wordt de jongeman in kwestie ontdaan van zijn voorhuid.

Weken nu al worden de jongelingen thuis opgehaald door een groep ouderen om een training te doorstaan.
Beetje bij beetje wordt naar de grote dag toegewerkt. De dag waarop - zonder enige verdoving - de operatie wordt uitgevoerd.
Knipper je met je ogen, roep je of vertrek je een spier in je gezicht, dan ben je het haasje...
De kant van de stad waar wij (nu nog) wonen (daarover later meer), ligt in de richting van 'Ngaramtoni waar nog veel Maasai leven.
Ook ons straatje krijgt dus dagelijks af te rekenen met grote groepen enthousiaste jongeren.
Graag zou ik ze eens filmen maar ik durf het niet goed. In hun kleurrijke kleren, zwaaiend met hun wapens, een speer, een dolk of een knuppel lopen ze zingend en dansend door de buurt.
Ik vind het prachtig.
Zo dicht bij de natuur, een mooi gebruik dat generatie na generatie doorgegeven wordt, een feest van volwassenheid waar de moderne beschaving geen vat op heeft.

Tot deze ochtend...
Ik haalde Maria van het kantoor bij haar thuis op.
Maria, zelf een Maasai, deed een boekje open over de o zo pure gebruiken.
"De hele nacht zuipen ze zich lam aan goedkope alcoholische brol", zo klonk het.
"Ja", riposteerde ik, "bij een feest hoort misschien wat drank maar die nachtelijke gezangen en dat samenhorigheidsgevoel, dat is toch prachtig?"

Over-religieuze Maria aarzelde.
Toen kwam het eruit in 1 lange gulp...
"Ze zingen van die schunnige liedjes, de hele nacht lang. Hoeveel vrouwen heb jij al genaaid voor je pik geknipt werd? Hoeveel kinderen heb jij al rondlopen? Binnenkort ziet je lul alle kleuren van de regenboog."
Maria zweeg, beduusd door haar eigen openheid.
En in die stilte hoorde ik mijn eigen naieve ideeen over de natuurmens in duizend stukjes uiteenvallen op de harde stenen van de werkelijkheid...

OP DE ELEKTRISCHE STOEL ERMEE

2011-12-04T08:37:00.003+02:00

Sinds het eind van 2010 - nadat de verkiezingen voorbij waren en de president geen verantwoording meer moest afleggen - viel Tanzania ten prooi aan de grootste elektriciteitsbeperkingen die het land ooit meemaakte.

Maanden aan een stuk was er niet meer dan twaalf uur per etmaal stroom en het gebeurde meermaals dat iemand de correcte schakelaartjes niet vond en een hele wijk voor drie dagen in het donker zette.
Toen de situatie eindelijk terug normaal werd, vonden de idioten van de elektriciteitsmaatschappij dat het tijd was om een stuk van het net te moderniseren en zo zat onze fabriek nog eens vier dagen zonder stroom terwijl in de rest van de stad vreugdedansjes werden uitgevoerd.

Een week geleden ging de boel weer twee of drie keer plat op twee dagen en - altijd een luis in de pels geweest - pakte ik de telefoon en riep onze vrienden tot de orde.
"Ja meneer, we beginnen weer met besparingsrondes," klonk het opgewekt, alsof mijn gesprekspartner blij was met wat ze nu weer voor elkaar gekregen hadden.
Toen ik argumenteerde dat Arusha weer in duisternis zou gehuld worden, vertelde de andere kant van de lijn me troostend dat het hele land dit voorrecht genoot.
We raakten er niet uit.
De klant die wil waar TANESCO voor betaald wordt; de werknemer die vindt dat we al blij mogen zijn elke keer we uberhaupt stroom hebben.
De klant gezien als het noodzakelijk kwaad; het doet me denken aan Belgische postkantoren van 25 jaar geleden.

Onze vrienden van de reus op lemen voeten hebben hun nieuwe plan deze week voorgesteld in het parlement en tot hun totale verbijstering werd het nog eens afgeschoten ook.
Om wat meer inkomen te genereren had de wiskundeknobbel van de club bedacht de prijs per KWH van 195 naar 491 TSHS te brengen.
Een prijsstijging maal twee en een half; dat moet kunnen dacht ook onze minister van energie.
Dat dit een nationale prijsstijging voor alle producten met zich mee zou meebrengen, daar had niemand bij stilgestaan. Dat de nationale economie tot stilstand zou komen door de daling van productie, de toemame van werkloosheid en de daarbij horende daling van koopkracht, dat alles was van geen tel.
Meneer TANESCO had zijn simpele rekeningetje gemaakt en dat was dat...

En zulke hersendode, geparachuteerde maatpakken moeten dan 1 van de belangrijkste pijlers van dit land in stand houden.
Intriest...

DE OUDE WERELDORDE

2011-11-08T14:37:00.004+02:00

Vandaag alweer twee artikels in de krant over hoe de BRICS landen (Brazilie, Rusland, India, China en South-Africa) zich in de strijd gooien om baas te mogen spelen over de mindere goden of de sukkels op retour.
Bij de laatsten schijnen we het dan al zeer snel over Europa in zijn geheel te hebben maar toch springen PIIGS eruit. Portugal, Ierland, Italie, Griekenland en Spanje glijden alsmaar verder weg in een negatieve spiraal en volgens het tweede artikel in de krant mag aan PIIGS ook de B van Belgie toegevoegd worden.
Vijf jaar geleden voorspelde ik al dat er binnen vijftien jaar niet meer over Europa zou gesproken worden en als zoon van een leraar en een lerares wiskunde kom ik tot de spijtige conclusie dat het feest binnen tien jaar echt wel over is.

Noem me een party pooper, noem me een zwartdenker maar vanop afstand zie je het toch allemaal een beetje duidelijker.
Dat het sociale systeem - hoe mooi en nobel het allemaal ook is - economisch niet haalbaar blijft, moet onderhand toch voor iedereen duidelijk zijn, denk ik zo.
Er is hard voor gestreden, het dient de gemeenschap en tegelijk het individu maar de uitwassen zijn ondertussen in die mate aan het woekeren gegaan dat Jan, Pier en Pol elk wel op hun manier ergens recht op hebben en dat extraatje niet zomaar willen afstaan.
Te begrijpen? Ongetwijfeld...
Verstandig? Zeer zeker niet...

Het vadsige Westen blijft op zijn luie krent zitten en sluit zijn ogen voor de werkelijkheid.
Elke dag krijg ik emails van Chineze bedrijven. Geschreven in vlekkeloos Engels (wat niet moeilijk is als je weet dat er meer Chinezen Engels leren dan dat er Engels-sprekenden wonen in het Verenigd Koninkrijk). Ik mag die geelmensjes op gelijk welk moment van de dag of nacht bellen; hun klantvriendelijkheid en service is niet te volgen en hun prijzen liggen lichtjaren lager dan gelijk wat ik in Europa probeer te kopen.
Ook in Tanzania zie je elke dag vooruitgang en dat houdt nu net mensen gemotiveerd.
Jonge werknemers in het bedrijf plannen hun gezin, sturen hun kinderen naar goeie scholen en bouwen veelal aan een eigen huis.
Net die kans op vooruitgang zorgt ervoor dat al mijn jongens en meisjes zonder morren gaan voor de obligate extra kilometer.
Ik heb er geen moeite mee om tien man samen te krijgen om op een zaterdagavond een truck te laden, om op een feestdag te komen werken of om hard labeur te verrichten.
De verloning is de beloning en de onmiddellijke behoeftebevrediging die daarmee gepaard gaat, smaakt gewoon naar meer.
De Chinezen droppen hier goeie maar spotgoedkope TV's, DVD-spelers en telefoons op de markt en de modale Afrikaan steekt een tandje bij om dat gadget te kunnen kopen.
Zo houden beide markten elkaar in evenwicht en zorgt harder werk hier voor meer productie ginder.
En de Westerse Wereld?
Die staat erbij, kijkt ernaar en maakt een zoveelste rel uit een eens verworven recht dat nu dreigt te verdwijnen.
Geloof me, jullie worden onder de voet gelopen...
In minder dan de tien jaar die ik hierboven aangaf want aan het lezen van deze post ben je alweer vijf minuten kwijt.
Ik zou maar een versnelling hoger schakelen als ik jullie was...

VOOR KLEINE ABDI

2011-10-20T13:15:00.005+02:00

Het is ondertussen vier jaar geleden dat de chirurgen in Nairobi me met lood in de schoenen de operatiekamer binnenduwden om dat andere lood ergens in mijn lichaam te gaan opsporen.

Het is op zijn minst een les in nederigheid geweest en de bezorgdheid van zovelen was toen - en is nu nog altijd - hartverwarmend.

Toen bleek dat de diverse gaatjes in mijn lijf (met 1 kogel een gat in mijn hals en drie gaten in mijn longen schieten; het is niet aan elke schutter gegeven) wel een beetje meer lekten dan gedacht en er dus dringend bloed bij moest, werd ongeveer de hele Oost Afrikaanse gemeenschap ingeschakeld.
O negatief is de universele donor maar mag enkel O- ontvangen. Dit type bloed wordt dus overal als lapmiddeltje gebruikt als de gewone voorraden weer eens uitgeput zijn. Als je daarnaast weet dat O- enkel bij 3% van de bevolking voorkomt, dan besef je al snel dat ik - samen met mijn unieke soortgenoten - een soort wandelende goudmijn ben.
Op gebied van bloed dan toch.

Ik herinner me Sandra nog die in huilen uitbarstte toen ze me maanden later terug zag en tot dan niet wist aan wie haar man dan wel bloed had afgestaan.
Of Frederic, de alcoholische Fransman, die 10 euro moest afdokken om me bloed te mogen geven. (Op dat moment werd me ook duidelijk waarom ik me soms zo duizelig voelde, ik had waarschijnlijk meer bier dan bloed gekregen...)
De oproep op de radio in Kenia tenslotte waarop 86 mensen met O negatief kwamen opdagen, sommigen van een dagreis ver in de bush...

Dankzij hen ben ik er nog en dankzij hen zette ik graag mijn naam op de lijst voor bloeddonors.

Zondag kreeg ik dan eindelijk mijn eerste telefoontje in al die jaren om zelf eens te geven in plaats van alsmaar te vragen.
Hameed, een Indische advocaat, die tijdens het weekend vrijwilligerswerk doet in een hospitaal, belde me met de dringende vraag bloed te doneren.
Ik stoof naar het hospitaal, werd op een groezelig matras in een zielig kamertje gelegd en een halve liter bloed verdween in een zakje.
Hameed legde het bloed op ijs en vertrok naar een ander ziekenhuis waar kleine Abdi wachtte.
Abdi scheen ondervoed te zijn en de dokters hoopten dat het jongetje weer aan zou sterken met een transfusie.

Een half uurtje geleden kreeg ik het nieuws dat het kereltje het niet overleefd heeft...

Volgens Hameed is dat alles te begrijpen als je maar aanvaardt dat het Gods plan is maar ik blijf het hoogst onrechtvaardig vinden.
Arme Abdi, arme ouders die in 2011 nog altijd in dergelijke omstandigheden moeten leven.

CREATIEF MET SLOEP

2011-10-13T07:52:00.003+02:00

1 Ding moet je Afrikanen aangeven: ze zijn verdomd creatief.
Of die creativiteit goed doordacht is, is dan weer een andere vraag...

Uit de Citizen van gisteren:

GOD IS A BANKER (FAITHLESS)

2011-10-06T09:47:00.003+02:00

Voor Tanzanianen is religie een belangrijk deel van je persoonlijkheid.
Ik ben er ondertussen al lang achter dat ik er niet mee wegkom te zeggen dat ik geen religie heb.
Braaf vul ik katholiek in; ik heb er tenslotte lang genoeg voor in de kerk gezeten, naast een vader die vals meezong, veel te laat inviel en verder zijn kleingeld uit zijn broekzak telde of - heiligschennis - 1 keer zelfs zijn nagels begon te knippen.
De diepe schaamte van dertig jaren geleden overvalt me nu ik eraan terugdenk.

Goed, Tanzania dus.
Kerken, moskeeen, in dagdagelijkse gesprekken; overal is wel een Hoger Wezen aanwezig.
Op zondag loopt de hele christelijke bevolking dan nog eens te hoop om urenlang het lof van God en zijn zoon te zingen in stoffige, bedompte kerkjes.

Ook op auto's en bussen vind je veelvuldige verwijzingen naar God.
In onze buurt vlamt een dala dala rond met een chauffeur op speed. Achteraan staat in de befaamde kleefletters "It's not me, it's God."
Tja, zo kan je je natuurlijk alles permitteren met God aan het stuur.

Een andere mooie vind ik nog altijd "protected by the blood of Jesus" op je auto.
Ik stel er me altijd een splatterfilm bij voor. Hakbijlen en rondvliegende ledematen.

Onderstaand wisselkantoor had er zowaar geld voor over.
God blijkt nu ook al ingeschakeld zijn - dankzij zijn algehele goedheid en rechtvaardigheid - als promotie voor een niet corrupte zaak.

God is algemeen gekend, een handelswijze waarbij eerlijkheid als reclame gebruikt wordt, veel minder...

NIET OP SCHOOLREIS....

2011-09-27T14:27:00.002+02:00

Als ik om me heen kijk op bureau of in de stad en mensen een rekenmachine zie nemen om 3,000 en 7,000 op te tellen; als ik tot mijn schade en schande moet vaststellen dat mijn collega's geen idee hebben wat een breuk of een procent betekent...

Als mensen niet weten wat de buurlanden zijn van Tanzania en niet beseffen dat Europa niet hetzelfde is als Amerika...

Als ik dat allemaal besef, dan is het maar een kleine stap om in te zien dat er iets schort aan het onderwijssysteem in dit wondermooie land.
Tot vorig jaar werd 0.34% van de jaarlijkse belastingsinkomsten uitgegeven aan educatie.
Dit jaar wordt het 0.12%...

Nu kan die 0.12 wel meer zijn in absolute cijfers dan de voorgaande 0.34 maar daartegenover staat ook dat de bevolking alweer wat aangegroeid is en dat het leven in het algemeen duurder is geworden.

Hoe kan je in godsnaam verkozen zijn, dus ergens wel enig licht in je bovenkamer hebben, zonder te beseffen dat je land de dieperik inschuift als je niet zorgt voor een goed onderbouwde gestudeerde klasse.

Zolang de zakkenvullers ginds aan de top denken dat het wijs is om de hele bevolking dom te houden; zolang zal dit land geen vooruitgang boeken, afhankelijk blijven van de steun en inbreng van anderen en bijgevolg ook mensen met een hoger intellectueel niveau van buiten de landsgrenzen met de mooiste jobs zien weglopen.
Het is triest te zien dat blanken, Indiers en zelfs Afrikanen van buurlanden hier de best betaalde jobs aangeboden krijgen omdat het onderwijs hier nu eenmaal niets voorstelt.

Maar de hoofdkaas van dit land en zijn trouwe clubje aanhangers hebben dan weer wel genoeg inzicht om hun eigen kinderen overzee op kostschool te sturen; dat dan weer wel...

OP SCHOOLREIS....

2011-09-25T08:10:00.008+02:00

De jongens en de meisjes van de fabriek hadden hard gewerkt en daarom stapten we vorige zondag in een busje, reden naar Buffalo Weaver Guesthouse waar klantvriendelijkheid en stromend water nog niet uitgevonden waren en waar Adam, zijn broer Michael en Augustino verschrikkelijk dronken werden door de lokale slokdarmvernietiger Konyagi.

Om kwart voor vijf moest onze oudste nachtwaker bewijzen dat ie een ochtendmens was en tien minuten later stond het hele klasje opgewonden pratend op de gang.
De schoolreis zou nu echt beginnen en dat maakte iedereen uitermate opgewonden.

Onder leiding van de onovertroffen gids Juma reden we het park in en voor verschillende van mijn jongens was het de eerste keer dat ze een olifant of zelfs ons nationale symbool, de giraf zagen.

Opgewonden gekwetter, honderden vragen afgevuurd op Juma en tussendoor de halfgrappige opmerkingen van de nog steeds benevelde drinkebroers; het was voorwaar een andere safari dan alle voorgaande.

Maar uniek, dat dan weer wel...

...en waar Adam, zijn broer Michael en Augustino verschrikkelijk dronken werden...

...Augustino...

...Michael...

...Adam op de voorgrond, tegen dan alweer aan het water...

...De schoolreis zou nu echt beginnen en dat maakte iedereen uitermate opgewonden...

...Opgewonden gekwetter, honderden vragen afgevuurd op Juma, rechts vooraan op de foto en tussendoor de halfgrappige opmerkingen van de nog steeds benevelde drinkebroers; het was voorwaar een andere safari dan alle voorgaande...

... the lilac breasted roller...

JESUS IS THE ROCK, RIHANNA IS THE R&B

2011-09-20T10:42:00.003+02:00

De foto is al even onduidelijk als de bedoeling van de artiest...

Wat hebben die twee nu met elkaar gemeen?
Of is er nieuws over celibrities dat nog niet geblogd is door Perez Hilton maar wel gekend is in het gat van de wereld Arusha?
Hier zit een scoop in, ik voel het. Nu nog een foto zien te maken op het moment dat ze samen het hotel verlaten...

NOD CORLEONE (DEEL II)

2011-09-18T06:44:00.002+02:00

Bleek het toch een beetje gelukt te zijn...

NOD CORLEONE

2011-09-18T06:30:00.002+02:00

Zowat elke dala dala chauffeur in de stap pimpt zijn busje. Of hun grote voorbeeld de pussy wagon van Astrid Bryan is, dat weet ik nog niet maar feit is dat met kleurrijke LCD-lichtjes op de wielen, een videoscherm voor Nigeriaanse films en andere gadgets de sardienenblikken soms meer op een rijdend kermiskraam lijken dan op een veilig tranport op weg naar huis of werk.
De oudste en waarschijnlijk ook goedkoopste manier is nog altijd kleefletters.
Iemand die enig benul heeft van schrijven en bij uitbreiding van Engels mag de klus klaren.
Er wordt een pakkend motto gezocht of een mooie spreuk en die wordt dan op het achterraam van de bus geplakt.
Gisteravond hadden we een winnaar.
Een chauffeur die met voorsprong de meest originele belettering bij elkaar had gesprokkeld.
Helaas was het te donker voor een foto maar voor ons reed 'THE DOG FATHER".

Benieuwd wat Mario Puzo en Marlon Brando hiervan zouden denken...

WAAR IK NIET TEGEN KAN...

2011-09-12T14:46:00.004+02:00

Onze afsluiter van de Gentsche Fieste Raymond Van Het Groenewoud zong het al en zijn woorden klonken me niet onbekend in de oren nadat ik een artikeltje in de plaatselijke gazet gelezen had over de wilde plannen van de jongens en meisjes van alweer een andere NGO.

De weldoeners uit het Westen, zij die wel het beste weten wat onze zwarte vrienden nodig hebben, hadden ergens gelezen over waterzuivering.
Het idee is niet nieuw maar is aan een felle opmars bezig.
Middels verschillende vergaarbakken, het planten van riet en het aanleggen van zandbedden wordt vervuild water weer gezuiverd.
Goede vriend Harald van Q-sem heeft er eentje geinstalleerd en het resultaat is zeker positief te noemen.
Het water uit de keuken en de overloop van de toiletten is na behandeling weer voldoende zuiver om er het land mee te irrigeren en dat is ook de bedoeling.
Niet zeker of iemand er onder wil douchen, laat staan het te drinken.

Onze nieuwe misionarissen nu wilden zo een wetland aanleggen in het centrum van de stad en stuitten daarbij op verrassend veel verzet.
"Voor die roetmoppen is het ook nooit goed", zullen onze wereldverbeteraars wel gedacht hebben.

Kaloleni is een dichtbevolkt deel van de stad dus plaatsoverschot staat al zeker niet in het Plan van Bijzonder Aanleg van deze buurt.
Er dan een oppervlakte van een voetbalveld verspillen aan een biologische waterzuivering getuigt niet direct van een groot economisch inzicht.
De belangrijkste opmerking van de omwonenden was natuurlijk het stijgende gevaar voor malaria.
Zoals we allemaal weten houden onze zoemende vriendinnen van een moerasachtige omgeving en in Afrika waar salarissen vaak niet voldoende zijn om "luxe-producten" als muggennetten te kopen, zou de mortaliteit al snel weer een paar procenten stijgen.

Tenslotte nog een opmerking van mijn kant: er wonen geen, nul, zero boeren in Kaloleni.
Wat gaan we dan in godsnaam doen met dat gezuiverd water? In een truck naar een droge regio buiten de stad vervoeren?

It defeats the goal zoals al zo dikwijls gehoord.
En daar kan ik dus niet tegen....

BOTST HET NIET, DAN KLINKT HET WEL

2011-09-07T11:37:00.002+02:00

Wat je weet of wat je kan, speelt geen rol in Tanzania.
Wie je kent en of je sterker staat dan je tegenstrever; dat is het voornaamste.

Al jaren erger ik me rot aan het arrogante gedrag van de nouveaux riches hier in Arusha.
Meneer heeft - waarschijnlijk met flink wat gesjoemel - een dikke jeep en een slechtzittend maatpak weten te kopen en dat geeft hem nu het recht om in bar of restaurant de dienster af te snauwen.
Zielig en wraakroepend

Hetzelfde geldt in het verkeer.
Het haantjesgedrag van de veelal Indische jongeren is stuitend.
Een opgedirkte Subaru Impreza met vlammen (die in meer ontwikkelde gebieden al fout waren in de jaren '90) wordt hier gezien als een verlengstuk van hun - veel te kleine - penis.
Ook truckchauffeurs kunnen er wat van.
Ongenaakbaar hoog zitten ze in hun cabine en kijken ze neer op al die kleine autootjes en brommertjes.

"Die gaat toch wel aan de kant," denken ze dan.
Dat deed ik vorige maandag helaas niet...

Niet dat het mijn bedoeling was; aan een botsing heeft niemand iets en om de macho uit te hangen, ben ik ondertussen al iets te oud.

Toch gebeurde het.
Chauffeur reed uitdagend lang met zijn enorme truck op mijn rijvak om de putten aan zijn kant te ontwijken; in mijn spiegel zag ik een gek op een brommer aankomen en ik kon geen kant meer uit.
Remmen dicht dan maar en dat deed de truck ook terwijl ie schuin de graskant inschoof helaas onder het meenemen van een flink deel van mijn auto.

Niemand gewond, geen discussie over wie nu aansprakelijk was (de chauffeur gaf zelf onmiddellijk toe dat hij de schuldige was) en zelfs de opgetrommelde verkeersagent had geen moeite om het plaatje te doorgronden.
En toch, toch moest de danig geschrokken truckchauffeur de gevangenis in.

Op dinsdag ging ik allerlei onduidelijke instanties af, passeerde ik op stoffige kantoortjes en bij ongemotiveerde bediendes en terwijl ik weer maar eens moest wachten op het politiekantoor besloot ik bij Dominik, de schuldige van dit hele verhaal, langs te gaan.
Ik trof hem aan op blote voeten terwijl hij met een morsige vod de kantoren van de politie aan het schoonmaken was.
Dat spaart gelijk wat op het budget van de ordehandhaving, bedacht ik.
Ik werd een hok ingeleid waar die arme Dominik het op een huilen en een snotteren zette waar mijn hart week van werd.

De arme jongen was helemaal van de kaart, zat opgesloten tussen tuig en schorem en had anderhalve dag niets meer te eten gehad.
Ik begon mijn eigen Amnesty International campagne en ijverde zonder succes voor de vrijlating van de jongen.
Ik ging de straat weer op en kocht wat te eten voor de radeloze kerel (na het ongeval draai je dan ook nog financieel op voor die macho...) en toen ik terugwandelde, kwam er een gelijkaardige truck als de zijne het terrein opgereden.
Een collega chauffeur kwam de borg betalen en samen haalden we het slachtoffer op.

Dominik had ondertussen zijn serieux en zijn houding teruggevonden en hield zich stoer tegenover zijn collega's.
Dat ik hem zien huilen heb als een kind, heb ik maar niet verteld....

HET IS ALLEMAAL MIJN SCHULD...

2011-09-03T13:08:00.003+02:00

5.00AM. Ik word gewekt door de klarige gezangen van de muezzin die het begin van de ochtend aankondigt en gelijk de eerste dag na de Rammadhan.
In een dromerige halfslaap marcheren lamskoteletjes, baklava's, bordjes tarama en tzadziki vlak voor mijn neus.
De meeste dromen zijn bedrog maar deze zag er toch bedriegelijk echt uit.

6.00AM. Mijn wekker loopt af en ik voel eerst de honger en dan de humeurigheid opkomen.
Oorzaak en gevolg.
Ik overweeg de zeep op te eten en tandpasta tegen mijn tandvlees te smeren ingeval er een echte hongersnood uitbreekt maar ik kan me net inhouden.
In plaats daarvan kauw ik op een lauw-warm washandje; ongetwijfeld een truuk van de Weight Watchers.

6.15AM. Ik ga zoals elke ochtend wandelen met de hond. Eventjes denk ik eraan hem te slachten en rauw op te eten maar dat komt toch vast uit.
Ik laat het plan varen en voel me nog wat norser worden.

6.25AM. Terug thuis bevecht ik de demonen en ik blijf ver van het ontbijt van de kinderen. Nog nooit heeft een potje aardbeienyoghurt zo gelonkt naar me.

7.00AM. Eindelijk eten. Op het werk staat een pot gelcapsules met Omega 3 onverzadigde vetzuren en ernaast een pot met multivitamines.
Ik weersta de drang ze op te zuigen maar slik ze in plaats door met een grote slok water.
Lekker water.
Calorie arm water...

8.25AM. Ik probeer mijn buik in te trekken tijdens het zitten maar het schijnt niet te lukken. Ik ben vandaag vast nog geen vijf kilo vermagerd, denk ik vertwijfeld.

9.05AM. Na een half opgeknabbeld potlood overweeg ik aan de printer te likken. Inkt moet toch een smaak hebben?

9.06AM. Maria van het bureau wandelt binnen na een plaspauze en bevrijdt me uit het apparaat. Blij dat we het zelf konden en de technsche dienst niet hoefden te bellen.
Honger is 1 ding, je reputatie is toch nog iets anders...

11.00AM. SMS van Sofie. "Lunch?"
De Here zij geloofd.

1.00PM. Een slaatje en een glas water.

1.10PM. Een glas wijn.

1.40PM. Nog een glas wijn om deze dag te overleven.

2.00PM Na nog een stuk cake en een dubbele espresso sleep ik me weg van deze tafel der verleidingen, schuldig door mijn katholieke opvoeding en topzwaar door de heerlijke maaltijd.

5.30PM. Ik sta op de weegschaal. Volgens mij werkt het ding niet want het geeft ongeveer hetzelfde cijfer aan als gisteren.
Eigenlijk ietsje meer...

Ach, morgen beter.

HET IS ALLEMAAL JULLIE SCHULD...

2011-09-01T19:50:00.003+02:00

Drie weken Belgie, het was waarschijnlijk een beetje van het goede teveel.

We sleepten ons - met volle goesting weliswaar - van heerlijk stoofvlees met Belgische bieren bij Wim en Wendie naar kaas en wijn bij mijn kleine zusje en van steaks ter grootte van een vrachtwagenwiel bij Jakke en Mie tot het onovertroffen Turkse restaurant van Hakan.
We bezochten de abdij van West-Vleteren met Guido en Claudine (of toch op zijn minst het drankhol erbij), gingen eten in het gastvrije Vleterhof, kregen een gigantische visschotel bij mijn iets kleinere zusje en nog meer kaas en wijn bij tante Therese...
We schoten evenwel de hoofdvogel af in frituur De Papegaai tegenover De Kokodril zaliger. 44 euro uitgeven aan friet en toebehoren met twee volwassenen, een peuter en een kleuter; het is niet aan iedereeen gegeven...

Naar het eind van de trip vond ik een vergeten weegschaal ergens in een badkamer en nam ik de schade op.
Alles viel al bij nog mee dus ik ging me nog iets meer gedragen als een losgeslagen kind in een snoepwinkel.
(Helaas bleek later dat het ding niet naar behoren werkte - sorry aan de eigenaresse die ik nu ongewild in een diepe depressie doe belanden)

Deze ochtend - na vier dagen terug in mijn geliefde Afrika - kon ik niet meer huichelen.
De hele tijd had ik al de uitnodigingen van onze vertrouwde weegschaal afgeslagen. Ik liep eromheen, ik vermeed het onding aan te kijken; kortom ik wilde niet geconfronteerd worden met mijn eigen veroorzaakte ziektebeeld.
Hoewel ik wist dat er niet veel goeds te verwachten was, jeansbroeken liegen immers niet, was het resultaat nog onthutsender dan ik me had durven voorstellen.

Was ik de ontwerper van het weegtoestel geweest, ik had een lopende tekst laten verschijnen "1 persoon tegelijk alsjeblieft" om zelfmoordneigingen bij de gebruikers tegen te gaan maar in mijn geval keken alle cijfertjes me breeduit grijnzend aan.

"Actie, onmiddellijke actie", signaleerde mijn brein en daar hou ik me nu voor twee maand aan.
In totaal moeten er vijftien kilo vanaf maar als ik tegen eind oktober enkel twee cijfers voor de komma zie, ga ik verder.
Indien niet, dan ga ik La Grande Bouffe achterna...

Volg de bikkelharde strijd vanaf heden op deze blog en steun me; op het eind van de bovengenoemde film leggen ze uiteindelijk allemaal het loodje en daar ben ik nog niet aan toe!

SOMS VRAAGT EEN MENS ZICH AF....

2011-07-27T06:29:00.003+02:00

Hoe werkt zoiets nu?
Wie beslist - bij aankoop van zijn bus - "He, laat ik daar eens jagersmes op schrijven, dat bekt wel lekker."
"En weet je wat, ik zet er gelijk een mooi schilderij onder van een verder niet geidentificeerd persoon."
In de goedkoopste verf dan wel, wat de aankoop van een bus en een jagersmes sneed al diep genoeg in 's mans financiele mogelijkheden...

KOEBELLEN IN DE AFRIKAANSE ALPEN

2011-07-23T11:21:00.005+02:00

Al jaren geleden had ik gehoord dat de meest adembenemende krater ter wereld, de Ngorongoro, zijn naam te danken had aan het geluid dat een koebel maakt.
Gehoord had ik het wel maar begrepen nooit.

Een week of twee geleden legde goede vriend en driver-guide Alfred de nadruk net ietsje anders op het woord en werd alles duidelijk.
De hele wereld spreekt over Ngorongoro maar Ngorong Ngorong is de originele Maasai naam en verwijst inderdaad duidelijk naar de metalen klanken die je ongetwijfeld in deze tijd van het jaar op de achtergrond hoort als je de Tour de France op televisie volgt.

Het was volgens Maya en Enzi weer hoog tijd om de wijde wereld in te trekken, leeuwen te zien en in tenten te slapen en aangezien ik geen aanmoediging nodig heb om voor de honderste keer op safari te gaan, boekten we een nachtje in Crater Forest Lodge in Karatu en reden we de ochtend erop de prachtige krater in.

Soms is het een zoo, soms is het filerijden en als je de leeuwen de schaduw van de jeeps ziet opzoeken, vraag je jezelf wel eens af hoever dit hele gebeuren van de echte natuur afstaat maar toen een leeuwin zich klaarmaakte voor een zebra als lunch, werd het toch weer muisstil in de auto...

CHIMPATIEK BEZOEK (DEEL IX)

2011-07-22T08:10:00.003+02:00

Deel I tot VIII zijn te vinden in mei 2009 en het verbaasde me dat het al meer dan twee jaar geleden was dat ik samen met excentrieke Mike ongepland in de auto stapte voor een tocht van 1,300 km enkele reis enkel en alleen om aapjes te gaan kijken.
Het wondermooie Gombe National Park bleef evenwel in mijn gedachten en regelmatig dacht ik terug aan de unieke ontmoeting met onze naaste broeders, de chimpanzees.

Dr. Leakey, de man die Lucy vond in Olduvai George en zo de link legde tussen onze ontwikkeling en die van onze voorouders, wilde de chimpanzees bestudeerd zien om zo beter ons gedrag te begrijpen.
Hij stuurde in 1960 een meisje van 25 zonder wetenschappelijke achtergrond en zonder diploma's naar Kigoma om daar onderzoek te gaan doen naar het gedrag van primaten.
Het idee hierachter was dat vrouwen betere waarnemers zijn en dat haar jeugd en de afwezigheid van een opleidingskader haar onbevangen naar de mensapen zou laten kijken.
Het juffertje zal het geweten hebben. Jaren aan een stuk spendeerde ze aan haar grote passie. Niet voorzien van enige luxe deed ze gewoon wat ze het liefste deed: de heuvels naast Lake Tanganyika intrekken en de chimps bestuderen.

Nu vijftig jaar later stond een opvallend fitte en energieke zeventiger ons te woord in Arusha.
Jane Goodall is een naam als een klok in onderzoek naar primaten maar ook ver daarbuiten.
Het was duidelijk dat ze zich zeer op haar gemak voelde voor een groot publiek. Eerst kregen we een wondermooie film te zien die startte bij haar leven in Gombe en verder ging naar een geleidelijk besef dat ze veel meer voor de wereld kon betekenen.
Op haar leeftijd nu reist ze nog altijd 300 dagen per jaar de continenten af om lezingen te geven als goodwill ambassadrice.
The Jane Goodall Institute is door allerlei vertakkingen actief in 170 landen en haar grote passie is "Roots en Shoots" (wortels en scheuten).
Eventjes vreesde ik dat de tropenkolder de kranige tante te pakken had gehad en dat Jane dacht dat ze op een veiling voor hop en soja was beland maar algauw bleek dat mama Chimpanzee heilig geloofde in een veranderend wereldbeeld door de jeugd het heft in handen te geven.
Overal werden "Roots en Shoots"groeperingen opgericht die moesten werken rond een thema naar keuze: bescherming van het dierenrijk, sociaal bewustzijn of ecologische duurzaamheid.

De begeesterende manier van spreken en de energie die van het kleine, iele dametje uitging, zorgde ervoor dat de hele zaal aan haar lippen hing.

Een heel geslaagde avond in het gezelschap van een Grote Dame...

GOD OF KLEIN PIERKE

2011-06-30T09:51:00.003+02:00

De buurman en tegelijk directeur van het grote bedrijf naast onze deur stapte uit zijn auto.
Hagelwit tuniek, indrukwekkende tulband, een wilde baard die hem het uitzicht van een piraat of misschien wel Osama Bin Laden gaf.
Alletwee verblijven ze op zee, dus veel maakt het niet uit.

Haperend gingen zijn voeten, stotterend zijn gang...
Een man met zoveel waardigheid die zoveel natuurlijke autoriteit uitstraalde werd aan het handje gehouden door zijn chauffeur.
Hij raakte met enige moeite tot in mijn kantoortje op de eerste verdieping en zakte in een stoel.

Het voordeel van een probleem met duidelijke oorsprong in iets spectaculairs als een ongeval met een parachute, een olifant of een stunt in een Bollywood film is dat je er ongegeneerd naar kan vragen.
Ik brandde dus gelijk los, ervan overtuigd dat alle mensen die iets schokkend meegemaakt hebben, daar graag uitgebreid en in geuren en kleuren over vertellen.
Dit verhaal was helaas iets minder heldhaftig...
Mijn bezoeker was enige tijd plots volledig verlamd aan zijn rechterkant.
Onderzoek in een dure kliniek in Amerika leerde hem dat zijn controlesysteem hem beetje bij beetje in de steek liet.
De zenuwen gaven gewoon de boodschap niet meer door.
Hij behoorde nu tot een select groepje van acht wereldwijd gekende gevallen maar of dat een zegen dan wel een vloek was, durfde ik hem niet te vragen.

"Ik ben zo dankbaar dat God me dit laat meemaken", ging mijn bezoeker verder, "ik bekijk de wereld helemaal anders en daar kan ik alleen maar dankbaar over zijn."
"Vroeger"", zei Atul, "zou ik een verminkte bedelaar aan de kant geschopt hebben. Nu ik zelf niet meer uit te voeten kan, kan ik enkel maar aanvaarden en respect tonen."
"We hebben op onze drie verschillende bedrijven onlangs besloten gratis water uit onze boorputten aan te bieden aan de buren", zei de man met de minzame oogopslag. "Het laatste puzzelstukje viel op zijn plaats toen ik - stuntelig en onhandig - door mijn chauffeur uit mijn dure airco-auto werd geholpen en er een zwangere vrouw passeerde met een peuter op haar rug en een emmer water op haar hoofd."
"God wilde me op mijn arrogantie wijzen door me naar beneden te halen en ik draag trots mijn lot..."

Het was stil in mijn kantoortje...

"Mijn dochtertje is nu drie en ik zal er waarschijnlijk niet meer zijn als ze vijf is, maar toch, toch... God heeft een plan met me en dat aanvaard ik met graagte."

Mijn uiterst negatieve perceptie over religie ging aan het wankelen door zoveel begrip maar gelukkig herstelde ik me snel.
De idee dat godsdienst een uitvinding was om het klootjesvolk dom en onderdanig te houden, bleef overeind maar wat met God zelf dan?
Mijn altijd nuchtere brein sprak me bemoederend toe: "zou het niet heerlijk zijn je nu en dan volledig te kunnen overgeven aan Degene die je pad toch al lang geleden uitgezet heeft? Gewichtloos zijn op zware dagen? Zorgeloos in moeilijkheden, net zoals mijn zeer gerespecteerde bezoeker van vandaag?"

Sinds een paar dagen nu stelt een overtuigd atheist in Arusha zich de vraag of het je leven nu aanvaardbaarder maakt ofdat je eerder blind wordt door de "alles-is-toch-al-beslist" visie.
Volgend weekend zijn we alvast uitgenodigd voor een diner bij mijn nieuwe vriend.
Eens zien hoe het daarna zit met mijn opstoot van goddelijke goedgelovigheid...

AMEN

GRIJZE MATERIE

2011-06-17T13:31:00.004+02:00

Hoe ze werkt, daar zijn ze nog niet uit, al die professoren en onderzoekers.
Dat ze werkt, onze grijze materie, is een stelligheid...

Of het soms oververhit is, dat motortje in de bovenkamer van mijn Afrikaanse broeders en zusters, en bijgevolg alleen de vitale functies in stand houdt, is een vraag die ik me al langer dan vandaag stel.
Hoe het komt, of het genetisch bepaald dan wel aan de opvoeding ligt, daar zijn we nog lang niet over uit in discussies met mijn blanke vrienden en collega's.
Een hautain troepje blanken zijn we dan, met een minzame glimlach over zoveel stoemigheid en soms schaam ik me voor mijn eigen gedrag.

Maar soms kan je echt niet anders dan je afvragen hoe dit alles in godsnaam mogelijk is.
Toen we twee weken geleden op de Karibu Fair mama Claude, ons huismeisje kwijtraakten, was dat niet zo een drama.
Opduiken zou ze toch wel weer.
Erger was dat ze Maya en lil'E mee op sleeptouw genomen had en dat die twee koters zich misschien ooit wel eens vragen over hun toekomst zouden beginnen stellen.
We besloten mama Claude te bellen en de lieve schat antwoordde doodleuk "hier" op de vraag waar ze dan wel was.
Grappig en opgelost in geen tijd maar ik stelde me er weinig vragen bij.

Anders was het vandaag op kantoor waar Shukuru, onze nieuwe hoofdboekhouder en Adeline, een stagiaire van de universiteit er maar niet uit konden komen hoe ons internetkrediet dan wel moest opgeladen worden.
Ten einde raad kwamen ze mijn kantoor binnnen.
Ik ben nu lang genoeg in Tanzania om zelfs de minst voor de hand liggende mogelijkheid niet gelijk af te schrijven.

"Advanced-space-program-space-3-space-GB" stond op het begeleidende papiertje dat me ietwat verlegen overhandigd werd door het stel en dat moest doorge-SMS-t worden.

"Spel je dan die -space- voluit? ", vroeg ik aan Shukuru.
"Natuurlijk", was zijn onmiddellijke antwoord,"zo staat het er toch!!
Ik heb het desondanks nog een minuutje moeten uitleggen maar internet hebben we wel weer.

Benieuwd waar het probleem volgende keer zal liggen...

VOOR MIJ HOEFT HET NIET MEER (TE ZIJN)

2011-06-13T18:16:00.007+02:00

Voor mij hoeft het soms niet meer.
Momenteel zitten we op een schema (voor de laatste twee maand nu al) van twaalf uur elektriciteit en twaalf uur zonder.
Probeer dit in Europa en je wordt gelyncht. Hier kan het allemaal zonder dat iemand maar met de ogen knippert.
Ik word voor het gerecht gedaagd voor naambezoedeling door een advocaat van een werknemer (die ik nota bene voor diefstal ontslagen heb)omdat ik me laatdunkend over hem, de advocaat dus, uitgelaten heb tegen derden nadat de man in kwestie mij kwam opzoeken omdat ie het financieel heilzamer zag om "van kamp te veranderen".
Deze ochtend heb ik twee uur in een stoffig kantoortje onderhandeld over de geluidsoverlast van het kerkje naast ons huis. Uitkomst is dat er geen nachtlawaai mag zijn behalve op woensdagnacht (waarom in godsnaam?) en elke ochtend van vijf uur want dan is het toch ongeveer tijd om op te staan.
Ondertussen probeer ik de jongetjes en meisjes van de fabriek in de gaten te houden zoals een kleuterjuf doet met de meest baldadige bengels van het clubje en slaat de schrik me al om het hart als er een nieuwe envelop op mijn bureau landt, als de telefoon rinkelt en zelfs als ik een bestelling moet plaatsen in een bar of een restaurant.
Hoe en in welke mate zal het nu weer fout gaan, vraagt mijn oververhitte brein zich dan af...

Voor mij hoeft het soms niet meer te zijn, bedacht ik gisteravond toen ik het filmpje van het voorbije weekend voor mijn geestesoog afspeelde.
Samen met Paul en Mark, collega's uit de Jatropha sector, waren we kort na de middag in een goed ingerichte Land Cruiser van Ajabu Adventures naar Tarangire National Park gereden. Op nauwelijks twee uur rijden van Arusha ligt een park dat een ruwe, voorhistorische schoonheid combineert met een rijk wildbestand.
Nauwelijks de poort voorbij zagen we kuddes wildebeesten, giraffen en impala's. Hier moet voor leeuwen en jachtluipaarden de term "walking dinner" uitgevonden zijn.
We zochten - en vonden - Tarangire Safari Lodge, prachtig gelegen en met een terras waar dure sundowners werden geschonken met gratis hapjes erbij.
Nippen van een gin tonic, het Afrikaanse witte-mensen-drankje bij uitstek, terwijl je beneden de olifanten, wildebeesten en giraffen naar de rivier ziet wandelen, is een heerlijk eind van de dag.

's Nachts hoorden we het hysterische gelach van de hyena's, het gesnurk van Paul in de tent naast de onze, het diepe gebrul van leeuwen en het paniekerige geblaf van zebra's in doodsangst en na een heerlijk en uitgebreid ontbijt reden we opnieuw de lodge uit op zoek naar wild.

Toen we naar een kudde olifanten keken en onze gids ons vermanend aangaf dat we stiller moesten praten, was de terechtwijzing ook Lil' E niet ontgaan.
Een half uur later vonden we zes slapende leeuwen. Iedereen bekeek zwijgend de koningen van de savanne behalve de gids.
Hij vond het nodig een praatje op hoog volume te slaan met de chauffeur van een andere voertuig.
Kleine Enzi zon op weerwraak en gaf de gids lik op stuk.
Iedereen kreeg de slappe lach en het magische moment was helaas voorbij...

We reden het park uit, zetten koers naar Arusha, verlangend naar een douche om al dat stof weg te spoelen.
Toen we thuis kwamen was er geen elektriciteit.
Voor mij hoefde het niet meer (te zijn)...

...Samen met Paul en Mark, collega's uit de Jatropha sector...

... Lil' E bewondert de olifanten...

...en Maya de leeuwen...

... een leeuwin bekijkt onverschillig de olifant die in de rivierbedding voorbijstapt...

...We zochten - en vonden - Tarangire Safari Lodge, prachtig gelegen en met een terras waar dure sundowners werden geschonken met gratis hapjes erbij...

......terwijl je beneden de olifanten, wildebeesten en giraffen naar de rivier ziet wandelen, is een heerlijk eind van de dag...

... een hamerkop, vogeltje voor in Road Runner tekenfilmpjes dat imposant grote nesten bouwt...

... moeder olifant kijkt argwanend of de monitor lizard een bedreiging voor haar kalf kan zijn...

...Kleine Enzi zon op weerwraak en gaf de gids lik op stuk...

...Iedereen kreeg de slappe lach en het magische moment was helaas voorbij...

BOERBOELEKE

2011-06-10T11:20:00.003+02:00

Vorig weekend was het weer Karibu Fair.
Op een stoffig stuk land achter het luchthaventje van Arusha verschenen witte tentjes waar gedurende drie dagen allerhande touroperators, organizaties en sjacheraars hun waar voor het komende jaar probeerden te slijten.
Een soort Vlaamsche Kermis dus en de kip aan het spit en kameelritjes voor de kinderen (bij gebrek aan pony's) gaven het geheel een feestelijk uitzicht.
We baggerden door de zandhopen, liepen heel Arusha tegen het lijf en besloten volgend jaar niet meer terug te keren.
Iets wat tegen dan allang weer vergeten zal zijn.
Zoveel is er nu ook weer niet te doen en kieskeurig zijn in je uitstapjes is bijgevolg geen optie.

Ook op het plein aanwezig was KK Security.
De mensen die have en goed dienen te beschermen maar er meer dan eens achterkomen dat hun bewakingsagent zelf achter de diefstal zit.
Goed, KK Security onder het nieuwe leiderschap van de half Congolose, half Belgische Claude wou wel eens wat indruk maken dus verzamelde iedereen rond een afgebakend plein waar we de training van een peloton mochten aanschouwen.
Met militaire preciesie voerde een kluitje geuniformeerde macho's een vertoning op en het testosteron spatte alle kanten op.

Daarna werden zes kalveren aan een leiband het terrein opgeleid.
De boerboel is een vechtmachine uit Zuid Afrika; het land dat oversized ietsje anders bekijkt dan de Amerikanen.
Daar waar Amerika de toer opgaat van bekers Coca Cola van een liter voor kleuters en waar popcorn per vorkheftruck wordt geleverd bij een doorsnee gezin; produceert de blanke bevolking ten zuiden van Tanzania mannen van vierhonderd kilo met bovenbenen als zuilen en honden die elke dag een hele kippenren als ontbijt verorberen.
Ik was zeer onder de indruk.
De honden werden opgejut met een stuk stof en toen daarna een Chinese vrijwilliger het terrein overrende, hadden de trainers alle moeite van de wereld om die tachtig kilo pure boerboelspieren in bedwang te houden.

Als piece de resistance werd een man in een matrassen-dik pak de arena ingejaagd.
Het publiek hield zijn adem in toen de riemen van de boerboels werden gevierd.
Bloeddorstig en kwijlend werd het slachtoffer tegen de grond gewerkt en met loeiende sirenes reed een open pick up het veel te kleine exhibitieterrein op.
Drie mannen sprongen uit de laadbak waarbij er eentje lelijk zijn enkel verstuikte.
Het michelinmannetje werd met veel moeite in de bak gehesen terwijl het opgewonden geblaf van de honden vele malen het gesnerp van de sirene overstemde.
Ook de drie beveilingsagenten sprongen nu in ware Hollywoodstijl achterin net op het moment dat de auto vooruit schoot.
Ze misten deerlijk hun ingestudeerde sprong, herstelden zich en stonden fiks rechtop net toen de chauffeur zag dat ie de keuze had tussen het publiek inrijden of de auto in zijn achteruit gooien.
Hij koos voor de laatste optie en de drie steracteurs - net bekomen van hun gene - sloegen met hun kop tegen de cabine van het interventievoertuig.
De honden lachten zich een breuk...

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL VIII)

2011-05-19T14:56:00.003+02:00

Ik reed de lodge uit op zoek naar een garagist en drie kilometer verder - op een steile helling - was het al prijs.
De motor sloeg af terwijl er rondom me niets was te zien wat op enige beschaving leek te wijzen.
Ik liet de auto achterwaarts de helling af bollen, maakte een stuurfoutje en reed vast in de modderige wegkant.
Uit het niets kwamen twee mannen, zonder veel omhaal keken ze na wat het probleem was; eentje half in de motor, de andere aan de achterband en toen verdwenen ze weer.
Een half uurtje later waren ze weer terug. Bandman krikte de auto op en ging toen, rollend met de band, op weg naar nergens.
Motorman, later Bosco genoemd, begon aan de auto te sleutelen.
Hij scheen iets van auto-ingewanden af te weten dus liet ik hem maar begaan.
Tijdens een korte pauze - het was smoorheet op zeeniveau - wees ie me op de krik onder de auto.
"Niet goed," zei zijn hele lichaamstaal en gelijk met zijn opmerking zakte de auto van zijn steun en verdween de hele as in de blubber.
Bosco lachte breeduit.
Wat er zo grappig aan was, ontging me maar de jongeman verzamelde stenen, rukte bladeren van een boom en vond een enorme tak.
De bladeren werden een tapijtje, de tak werd een hefboom en de stenen ondersteunden beetje bij beetje de achteras.
Op tien minuten klaarde hij de klus tot mijn grote verwondering.
De band kwam weer aan, gerepareerd en wel en Bosco kreeg de auto opnieuw aan de praat.
Ik bibberde terug naar de lodge en in de namiddag kwam mijn nieuwe vriend opnieuw langs.
Het probleem werd ongeveer gedetecteerd maar tot een oplossing kwam ie niet.

Op maandag nacht werden we de hele nacht wakker gehouden door hoestbuien van Enzi en tegen de ochtend maakte de peuter flinke koorts.
Ik dook vanaf zeven uur opnieuw onder de motorkap met Bosco terwijl Mimi een dreinend kind bezig hield.
Tegen de middag was de toestand van Mister E. dusdanig achteruit gegaan dat we echt wel aan onze terugweg moesten beginnen.
Hij had in de voorbije vier maand al drie longontstekingen achter de rug en in de wijde omgeving van Pangani was geen dokter te vinden.

We laadden alles in en flink onder stress vertrokken we.
We rondden het off roadgedeelte zonder problemen, daarna bereikten we de hoofdweg Dar-Arusha en beetje bij beetje konden we dorpjes en belangrijke punten afstrepen.
Enzi kotste nog eens de auto onder - The Exorcist was er niets bij - maar uiteindelijk haalden we Arusha om negen uur 's avonds met een doodziek kind, een zieke auto, weggebeten nagels van de zenuwen maar wel met een mooi verhaal.

En daar gaat het uiteindelijk allemaal om...

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL VII)

2011-05-12T08:19:00.000+02:00

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL VI)

2011-05-12T07:55:00.000+02:00

"Met een beetje geluk kan ik het wiel nog vervangen voor de ferry weer vertrekt," bedacht ik terwijl ik door de bagage rommelde op zoek naar de krik en de wielsleutel.
Tevergeefs alweer...
De helft van het gereedschap was blijbaar achtergebleven in Arusha bij het laatste onderhoud.
Ik vervloekte de garagist en bij uitbreiding alle Tanzanianen en hobbelde met een manke achterpoot voorzichtig het dorpje weer in.
Ook bij het benzinestation was geen sleutel te bespeuren en het hulpje sprong op een roestige fiets op zoek naar een oplossing.
Een uur later kwam ie terug met lege handen.

Ik besloot alles op alles te zetten - erger kon het toch niet worden - en de band te laten oppompen met de spijker er nog in.

Ik haalde zowaar de overzet en met nog twee tussenstops waarbij de motor stilviel en ik gelijk de staat van de band kon controleren, haalde ik het uiteindelijk tot ons vakantiehuisje...

We genoten van het rustige paradijsje, aten machtige visschotels voor een prijsje, zwommen in de zee en verzamelden schelpen en na anderhalve dag was het tijd om de auto klaar te maken voor de terugreis...

BLIJF GEZONDI

2011-05-11T14:05:00.002+02:00

Voor elku van u: melku is goed voor uw gezondheidi!!

HOTELLETJE IEMAND?

2011-05-11T13:52:00.001+02:00

Heerlijk toch, een niet-alcoholisch hotel (de rest van de gekende hotels zuipt alsof hun even ervan af hangt) met een set lite dish (satelite) en a dissent (decent - degelijk) restaurant voor lekkere mils (meals - maaltijden).

Wat smale scale discussions zijn, daar ben ik nog niet achter, ik vermoed rondetafelgesprekken met heeeele kleine tafeltjes, maar ik hou jullie op de hoogte...

Verder is een decorda waarschijnlijk een decoder en kan je blijkbaar alleen zeker te zijn dat je ook eten krijgt als je minimaal twee weken blijft.
Maar misschien begrijp ik dat wel verkeerd...

Emanuel Kessy aan arushamailing

details weergeven 13:03 (1 uur geleden)

ADEN- A NON ALCOHOLIC HOTEL, IS LOCATED AT MIANZINI 200M OFF ARUSHA NAIROBI ROAD AND A WALKING DISTANCE TO THE MAIN BUS STATION.

WITH 9 VERY BIG SELF- CONTAINED ROOMS , SET LITE DISH , A DISSENT RESTAURANT SPECIAL FOR MILS AND SMALL SCALE DISCUSSIONS IT HAS ALSO A FULL TIME KK GUARDS SECURITY ALARM WITH A VAST PARKING AREA. EACH ROOM HAS A TV SET , AND STAR TIME DECORDA

WITH ONLY 20 USD FOR LONG STAY ( MINIMUM TWO WEEKS) CLIENTS YOU SURE OF CONTINENTAL BREAKFAST, LUNCH AND DINNER ALL INCLUDED. YOU CAN ALSO SHARE THE ROOM FOR 30 USD ON FULL BOARD BASES.

BOOK NOW

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL V)

2011-05-11T08:44:00.002+02:00

Met piepende banden stopte ik aan het hek.
Twintig minuten te laat voor de laatste ferry...

Onmiddellijk trok een eenzame blanke in het donker de aandacht en verzamelde ik een aardig troepje mannen rond me waarvan je je afvroeg wat ze op dat uur van de dag aan het uitvreten waren in een deel van het dorp waar verder niks te beleven viel.
Gelukkig hoorde bij het gesloten hek ook een nachwaker die me beloofde voor transport naar de overkant te zorgen.
De auto zou onder zijn toezicht achterblijven en daarom trok ik opnieuw het dorp in om een paar grote jutezakken op de kop te tikken.
Nog altijd onder het toezicht van de haveloze schooiers stripte ik opnieuw de zetels en gooide alle waardevolle bezittingen in de zakken.
De nachtwaker liet me achter het metalen hek zitten en ik voelde de hete adem van de hongerige wolven die rusteloos heen en weer liepen, wachtend op een kans om hun prooi in stukken te scheuren.
Mijn redder - enkel uit op wat drinkgeld natuurlijk - belde tevergeefs een nummer van een bevriende schipper en begon toen, ook al zag ie zelf dat het nutteloos was, te schreeuwen naar de andere kant.
Uiteindelijk gaf ik de hoop op die dag nog de rivier te kunnen oversteken en ik pakte alles weer in de auto onder bescherming van mijn persoonlijke bodyguard en reed naar een groezelig guest house.
Er bleek geen water te zijn en uit puur chagrijn over deze perfect lopende vakantie bestelde ik een hele fles Konyagi en twee tonics en zette het op een zuipen.
Gelijk met mijn bacchanaal viel de regen overvloedig naar beneden.

Ik besloot de alcohol links te laten liggen en te opteren voor een douche nu er weer water in de tanks liep.

De ochtend erop versliep ik me, vocht ik duizend oorlogen alvorens ik de auto uit de parking kon krijgen, enkel om te merken dat ik wel op tijd bij de rivier was maar de overzet helaas niet.

Ik verbeet mijn woede en ongeduld tot uiteindelijk - drie kwartier te laat - de ferry aan de overzijde in beweging kwam.
Ik startte de motor van de auto en iemand tikte op mijn raampje.
"Je hebt een lekke band, linksachter," klonk het droog...

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL IV)

2011-05-10T08:27:00.002+02:00

Een modderige, smalle weg in een streek die je helemaal niet kende, was niet bepaald de beste plek om pech te hebben maar ik maakte me geen zorgen.
Het probleem had zich al twee keer voordien voorgedaan en - ook al ben ik een totale leek op gebied van automotors - toch wist ik het defect snel te localiseren.
Het duurde nog eventjes alvorens iemand stopte die ook een schroevendraaier bij zich had maar uiteindelijk kon ik mezelf een air van gewichtigheid geven en toog ik aan het werk.
Tevergeefs helaas.
De hele tijd stopten passanten maar niemand scheen een oplossing te vinden.

Het werd vijf uur en ik wilde echt niet met twee kleine kinderen langs een verlaten weg staan.
Mimi pakte de hoogstnoodzakelijke bagage uit de auto en samen met Maya en Enzi stapte ze in een dala dala die haar naar Pangani zou brengen.
Eenmaal aangekomen nam ze de ferry naar de andere kant van de rivier waar de manager van de lodge haar opwachtte. Achttien kilometer verder en drie uur later dan gepland kwamen ze uiteindelijk aan door een imposante zee van vuurvliegjes in Tulia Lodge.

Waar we geen rekening mee gehouden hadden, waren de waardevolle bezittingen in de auto.
Ik had flink wat cash geld en een laptop bij en het begon langzaamaan te dagen dat ik wel een heel gemakkelijk doelwit zou worden eens de nacht inviel.
Als een volleerde smokkelaar trok ik de voeringen van de zetels los en verborg ik alles wat de moeite leek voor grijpgrage handen.
Daarna besliste ik om elke passant tegen te houden; actie was nu echt wel nodig.
Er stopte een vriendelijke chauffeur met een volgeladen auto en zonder te overleggen met zijn passagiers besliste hij wat van hun tijd te stelen en mij naar Pangani te slepen.

We raakten heelhuids in het kleine stadje en de barmhartige Samaritaan trommelde zijn vriend en mekanieker op.
Samen pakten we opnieuw hetzelfde probleem aan maar nu startte de auto wel meteen.
We ruzieden nog wat over de veel te hoge rekening en toen scheurde ik in volle vaart door het ingeslapen stadje naar de ferry...

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL III)

2011-05-08T06:49:00.003+02:00

En verder ging het, weg van de drukte in de richting van Dar Es Salaam, linksaf naar Tanga.
In Muheza verlieten we het asfalt en reden we over een glibberige weg naar Pangani.
Sinds enige tijd hebben brommertjes allerhande het straatbeeld van Tanzania ingenomen. Het ene moment waren die rotdingen er nog niet en plots en onverwacht scheurden de boda boda's (ooit ingevoerd op de grens tussen Kenia en Uganda voor personentransport in niemandsland - "border-border") je langs alle kanten voorbij.
Niets ontziend namen deze kamikazepiloten de weg over.
Dagelijks las je dan ook over gruwelijke ongevallen in de krant en ondertussen was het al zo ver gekomen dat de regering er luidop aan dacht het personenvervoer met brommertjes stop te zetten.

Op de 45 kilometer naar Pangani gingen er - tot mijn bloeddorstige genoegdoening - drie van die gekken onderuit op de modderige weg en op de typisch afrikaanse manier namen de chauffeurs de schade aan zichzelf en hun voertuig op zonder zich om hun passagier te bekommeren.
Elke keer bleek dat er niets aan de hand was en lachte iedereen breeduit naar ons...

In Pangani ging het links naar Peponi resort waar ik voorheen altijd verbleef bij ouwe Denys maar vandaag was de plaats helaas volboekt dus gingen we enkel goeiedag zeggen en een enorme visschotel naar binnen werken.
Er waren kreeftenstaarten, enorme lappen visfilet, calamari en octopus en een berg scampi's.

Pangani wordt tijdens de verlofdagen ook wel Arusha-aan-zee genoemd en het werd ons al snel duidelijk waar de naam vandaan kwam.
Arusha moest vast en zeker zo dood als een pier zijn, gemeten aan het aantal gekende gezichten tijdens ons korte verblijf bij Denys.

We stapten opnieuw in de auto en reden richting ferry om onze lodge aan de andere kant van de rivier op te zoeken.
De lange trip was bijna ten einde toen het toerental plots terugviel en we stilstonden ergens letterlijk in het midden van nergens...

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE (DEEL II)

2011-05-06T11:03:00.003+02:00

EEN ONTSPANNEN VAKANTIE

2011-05-06T10:23:00.002+02:00

Als het allemaal wat veel wordt, dan moet je er eens uit.
Met de paasdagen in het vooruitzicht leek een uitstapje weg van stoffig Arusha ons wel wat.
Eerst de bergen en dan de zee.
Dat was het plan.

We boekten een kamertje op Irente Farm in de Usambara Mountains en een strandhuisje in Pangani en na het inladen van een hoop bagage waarmee je de honderdjarige oorlog kon doorkomen, zetten we koers naar de bergen.

We reden naast het prachtige Pare gebergte, passeerden Same waar het mooie Mkomazi National Park een project van neushoorns en wilde honden herbergt en ietsje verder werden we aangehouden in zone 30.
De speedgun - waarschijnlijk de enige in Tanzania - toonde ons dat we 77 reden en daar waar dit in Belgie waarschijnlijk zorgt voor een rijverbod van een maand, werd me hier 2.5 euro afhandig gemaakt door de goedlachse politieman.
Een officiele boete leek hem wat te omslachtig en het was duidelijk dat zone 30 enkel en alleen was opgericht voor zijn eigen profijt.

In Mombo - bij de Liverpool snackbar waar elke bus tussen Dar en Nairobi stopt - sloegen we linksaf en we reden een goeie twintig kilometer via kronkelende weggetjes Zwitserland binnen.
Bij neurotische Anette uit Zweden werden we opgevangen door een dame die ons met militaire precisie vertelde waar de auto te parkeren, wanneer we wat zouden eten en hoe de betaling moest voldaan worden.
Toen we tenslotte het troosteloze huisje zagen dat we geboekt hadden, leek vakantie plots toch niet zo aantrekkelijk meer.
Neurotische Anette kwam nog even klagen over "die mensen" waarmee ze alle Tanzanianen op een hoopje gooide en met huilende busbabies op de achtergrond gingen we vroeg naar bed.

Op dag twee van ons avontuur wandelden we tot bij het waarlijk indrukwekkende uitkijkpunt waar je kilometers ver kon kijken.
Regensluiers en aankomende stormen droegen nog bij tot het dramatisch effect en daarna gingen we de kaasfabriek van neurotische Anette (vanaf nu N.A. genoemd) bekijken.
Het betrof een blauw basin dat in het midden van een kaal kamertje stond en waar een dame vol overgave stond in te roeren.
De koeien die gemolken werden, spraken dan weer wel tot de verbeelding en na nog een inspiratieloze avond en nacht verlieten we N.A. en we daalden via de prachtige haarspeldbochten terug af naar de klamme warmte van zeeniveau...

WAAROM NIET TANZANIA? DAAROM NIET...

2011-05-04T09:52:00.003+02:00

Tanzania schijnt 1 van de meest bijgelovige landen ter wereld te zijn. Zelfs onze lieve chauffeur Adam - een man van de wereld nochtans - zweert bij hoog en bij laag dat ie ooit een tovenaar door de lucht heeft zien zweven.
Nu mag iedereen van mij in om het even wat geloven zolang die naievelingen de rest maar met rust laten.

Helaas is dat niet altijd het geval...

Regelmatig valt een stelletje primtieven een albino aan omdat bepaalde lichaamsdelen van onze pigmentloze medemens magische krachten schijnen te bevatten.
Handen en voeten worden genadeloos afgehakt om in geheime medicijnen te gebruiken terwijl de vroegere eigenaar van de ledematen aan zijn lot wordt overgelaten.

De regering, vele NGO's alsook iedere mens met een beetje gezond verstand veroordeelt dergelijke acties zwaar.
Helaas is het sociale besef nog niet altijd overal doorgedrongen en kon ik bijgevolg bij de plaatselijke DVD-boer in mijn achterafstraatje onderstaande film huren.
Iemand met een iet of wat nuchtere ingesteldheid heeft weliswaar "BAD" op de poster geschreven, maar het feit dat die dingen hier openbaar kunnen verhandeld worden, verbijstert me zeer...

WAAROM TANZANIA? DAAROM TANZANIA...(DEEL VI)

2011-04-20T10:38:00.003+02:00

WAAROM TANZANIA? DAAROM TANZANIA...(DEEL V)

2011-04-20T10:15:00.005+02:00

WAAROM TANZANIA? DAAROM TANZANIA...(DEEL IV)

2011-04-20T09:29:00.005+02:00

Olakira Camp, Serengeti.

Onsea House, Arusha.

The Manor, Karatu.

Sayari Camp, Serengeti.

Kamperen in Pangani.

Kamperen in Mkomazi National Park.

Kamperen in Maji Moto

Oliver's Camp, Tarangire National Park.

Coffee Lodge, Arusha.

TGT, Arusha.

Kamperen in Western Kilimanjaro.

Shanga-River House, Arusha.

Tarangire Tree Tops, Tarangire National Parks.

WAAROM TANZANIA? DAAROM TANZANIA...(DEEL III)

2011-04-19T09:33:00.006+02:00

WAAROM TANZANIA? DAAROM TANZANIA...(DEEL II)

2011-04-19T09:05:00.004+02:00

WAAROM TANZANIA? DAAROM TANZANIA...

2011-04-19T07:55:00.004+02:00

REGERING OF REGELING?

2011-04-05T08:28:00.002+02:00

De vraag is wat beter is.
Een land met een regering die nergens op lijkt of een land dat lijkt te functioneren zonder een echte regering.

Enige tijd geleden kregen we meneer Perfect over de vloer. Kogelrond besteeg ie zuchtend de trap naar waar ik audientie houd en het was duidelijk dat de man zo vadsig geworden was door de veelvuldige aanbiedingen van allerlei traktaties. Daartegenover stond dan waarschijnlijk dat de vetgans regelmatig een oogje toekneep.
Meneer Perfect praatte een eind weg over veranderingen binnen ons bedrijf, over de nood van een vakbond en een Human Resource Manager voor ons piepkleine bedrijfje en zijn gedrag stoorde me zeer.
Exit van mister Vetklep en het feit dat ie met lege handen vertrokken was, verontrustte me.

Zeer spoedig zou ie weer opduiken, vaststellen dat we ons best niet hadden gedaan en dat we daarom straf verdienden.
Ik toog aan het werk; vond anti-discriminatiewetgevingen; HIV en AIDS informatie en ook "the code of conduct" voor binnen het bedrijf.
The code of conduct was een soort van Tien Geboden over "Hoe zult ge u gedragen op de werkvloer".
Ik paste alle teksten aan voor Diligent en bracht de documenten toen naar de intrieste regeringsgebouwen waar Perfect en zijn clan huisden.

Gisteren kreeg ik een telefoontje van zijn baas.
Of ik zo spoedig mogelijk kon langskomen.
Om half vier stond ik aan zijn deurtje terwijl op dat moment alle lemmingen van de regering zich piepend een weg naar buiten wurmden. Aankomen om negen, anderhalf uur lunchpauze en zo vroeg terug naar huis? Het leek me niet dat hier hard gewerkt werd.

Meneer de baas, blakend van zelfvertrouwen en een eigendunk hoger dan de Kilimanjaro noodde me binnen en wees op vier dossiers van elk tien bladzijden op zijn bureau.
"Van mijn ondergeschikten," zei ie zuchtend, "dat moet ik allemaal doornemen."
Begrijp je wel wat hier allemaal op mijn schouders rust, was zijn achterliggende boodschap.
Ik probeerde een smartelijk begrijpend gezicht en voelde dat ik helemaal de mist inging.

De directeur opende mijn dossiertje en viste "the code of conduct" op.
Streng keek ie me aan en las toen op plechtstatige manier voor: "het is aan alle werknemers van Diligent Tanzania Ltd. verboden om op welke manier dan ook smeergeld uit te betalen. Diligent betracht een transparant bedrijf te zijn dat zich niet inlaat met dergelijke wanpraktijken."

Ik vond het een mooie zin en keek de grote baas opgetogen aan; enkel om een diep ontgoocheld heerschap te zien...

"Wat bedoel je daarmee?", klonk het bijtend. "Wil jij insinueren dat iemand van ons - doelend op de grote vormeloze massa die een regering nu eenmaal is - dat iemand van ons het aan zou durven om smeergeld te aanvaarden, laat staan te vragen?"
Ik vermeed te lachen en probeerde het meer taktisch maar niets scheen te helpen.
Het was duidelijk voor heer directeur dat ik moedwillig tegen zere schenen had willen schoppen.

"Meneer Gevaert," klonk het plots zalvend terwijl zijn ogen nog steeds vuur schoten, "waarom past u dat niet een beetje aan? Niemand heeft toch baat bij zo een ongefundeerde beschuldigingen?"
Beduusd werd ik naar de deur geleid.
"Vergeet mijn goeie raad niet," klonk het naast mijn oor.En vlak voor de deur zachtjes sloot, kreeg ik nog een bemoedigend klopje op mijn rug.
Het voelde als een dolksteek tussen mijn schouderbladen...

ASTERIX, OBELIX EN SOEPINBLIX

2011-03-31T12:50:00.000+02:00

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BLJGE_20110331_001&kanaalid=876

Iemand een "patner" voor deze jongen?

2011-03-31T10:40:00.003+02:00

Om aartsengel te worden moet je talenknobbel blijkbaar niet sterk ontwikkeld zijn zoals onze nieuwe vriend Gabriel bewijst in onderstaande advertentie.

Ik zou best wel zijn patner willen worden aangezien hij aslook niet veel kaas heeft gegeten van finacien noch van de petroluem industrie.

Wat hij te bieden heeft, daar moet dan weer over onderhandeld worden...

[ARUSHA MAILING] Looking for a Investor.(Patner)

gabriel ulomi
aan arushamailing

Hello...

Am Gabriel age 23yrs living in Arusha, aslo a graduate in the Accounting field from the institute of finace and Management.

Am looking for a Investor or patner in the petroluem industry.

What i have...
I have a petrolstation which is in good location along Moshi/Arusha road at Kingatiti. Am familia with a number of customer and also have an acces to several other petrolstation where we can sell our product to.

What i want...
Am looking for an investor who will be able to provide up to Tshs. 30m for smooth run of the petrolstation.

What i offer to the investor...
This will be negotiated.

Thanks..

Gabriel

DEN BOOM IN D'ERMEE...

2011-03-28T09:46:00.008+02:00

Lake Manyara National Park heb ik altijd al schattig gevonden.
Helaas vond ik er ook niets meer aan dan dat.
Lief en leuk en een perfect opwarmertje voor zijn grote broers Serengeti, Tarangire en Ngorongoro.
Eigenlijk kwam het neer op de Beekse Bergen in Afrika in plaats van in Hilvarenbeek.

Sinds gisteren is daar verandering in gekomen.
Met de regenboogfamilie zetten we koers naar Kirurumu under canvas waar we zowaar in een tent zouden slapen.
"Of daar ook stoute dieren waren," was onderweg een veelgestelde vraag en de dunne stemmetjes waren hartvertederend.
Maya en Enzi werden onmiddellijk dikke vriendjes met de Maasai die de boel bewaakten en na een ongeinspireerd avondmaal - zoals elke keer opnieuw in elke lodge - gingen we naar bed terwijl we naar het hysterische hyenagelach en het angstige geblaf van zebra's luisterden...

Op dag twee van het avontuur reden we naar Mto Wa Mbu (voor u zich er wil vestigen, de naam betekent "rivier van muggen".) en sloegen we linksaf Lake Manyara binnen.
Mijn visie over het National Park is sinds gisteren volledig herzien.

We zagen olifant en buffel, zebra en wildebeest, hippo en giraf.
Maar toen, de kers op de taart, zagen we het dier waarvoor Lake Manyara is gekend.
Het parkje schijnt... - tromgeroffel en klaroengeschal - de enige plaats te zijn waar de boomklimmende leeuw voorkomt.
Hoe ze er ooit weer uit zou komen, scheen de dame zich ook af te vragen maar het was in ieder geval een prachtig zicht.
In de namiddag ging het weer op Arusha aan met achterin de auto twee kinderen die droomden van leeuwen en tenten...

...Maya en Enzi werden onmiddellijk dikke vriendjes met de Maasai die de boel bewaakten...

...na een ongeinspireerd avondmaal - zoals elke keer opnieuw in elke lodge...

...gingen we naar bed...

...Mijn visie over het National Park is sinds gisteren volledig herzien...

...de enige plaats waar de boomklimmende leeuw voorkomt...

...Hoe ze er ooit weer uit zou komen, scheen de dame zich ook af te vragen...

...met achterin in de auto twee kinderen die droomden van leeuwen en tenten...
...

ZO MOOI KAN JE HET ZELF NIET...

2011-03-23T07:51:00.003+02:00

Adverteren en reclame begint ook in Arusha alom tegenwoordig te zijn.
Soms levert de voorbereiding mooiere beelden op dan de eigenlijke publiciteit...

EENTJE UIT DE BUSH...

2011-03-15T06:49:00.003+02:00

Zoals elke morgen om kwart voor zeven pikte ik ook gisteren Meshack op. Tegen dan had Maasai er al een ritje van een half uur in een dala dala opzitten en ik kon me voorstellen dat er aangenamer dingen waren om de dag te beginnen.

Meshack stapte in, raffelde de verplichte beleefdheidszinnen af met frisse tegenzin en ging dan door het raam zitten staren.
Hier scheen iets aan de hand en daar wilde ik het fijne van weten. Zo sensatiegericht ben ik dan weer wel.

"Ik heb gisteren met mijn vriendin gepraat zoals je me aangeraden hebt," mummelde de jongen plots.
"Ik heb haar gezegd dat ik het gevoel heb dat ze enkel bij me is voor het geld."
Ik beet op mijn tanden.
Een paar dagen voordien had Meshack me verteld dat zijn vriendinnetje hem altijd om geld vroeg als ze hem zag.
Het kind ging nog naar school, de jongen had al een jobje en daarom werd hem nu en dan eens om een halve euro gevraagd.
Of zelfs een hele, stel je voor.
Ik deed mijn best om niet te lachen maar aan de andere kant was het ook wel triest te beseffen in welke grootheden van valuta hier gedacht werd.
Het meisje werd gewoon als een goedkoop delletje beschouwd omdat ze hem om een euro vroeg...

"Hoe ging het dan verder?" vroeg ik.
Meshack bleef het gezicht afgewend houden...
"Ze zei dat ze al iemand anders had," kwam er gesmoord uit.
"En nu wil ik drie jaar geen vriendin meer", voegde hij er meteen aan toe.
Goede voornemens maak je maar beter voor langere tijd, bedacht ik.
"En als ik er dan weer eentje neem," zei hij ferm, "dan neem ik er geen uit mijn grote metropool Ng'aramtoni; neen, dan neem ik er eentje uit de bush, die hebben niet van die grootsteedse manieren!"

Nu was het mijn beurt om naar buiten te staren. Ook ik kreeg tranen in de ogen, maar dan wel van het ingehouden lachen.
Ng'aramtoni is een boerengat, een stoffig dorp van niemendal, drie winkeltjes en twee bars.
Blijkbaar zag Meshack dat ietsje anders...

EN NU EVEN IETS ANDERS...

2011-03-04T04:57:00.003+02:00

De Standaard-krant, droge notarisnotulen in mijn jeugd, baken van degelijkheid in deze tijden.
Zou het aan mij liggen? Ben ik zoveel saaier geworden? Of hebben ze bij de Standaard ook ingezien dat het allemaal een beetje aangenamer en speelser kan zonder in te leveren op kwaliteit?

Feit is dat ik de krant graag lees en daardoor ook terecht kwam bij "En nu even elders", http://standaard.typepad.com/en_nu_even_elders/, waar in samenwerking met "Vlamingen in de wereld" uitgeweken streekgenoten hun zeg kunnen doen over hun nieuwe thuisland, over wat hen dwars zit of wat hen juist boeit en wat ze dan wel het meest missen vanuit Belgie (stoofvlees met friet en een regering in die volgorde).

Mijn eerste stukje staat er ondertussen op (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20110301_111&kanaalid=876) en binnenkort komt daar waarschijnlijk ook een profiel bij zodat u mij snel als nieuwe premier kan verkiezen.
Het stoofvlees wordt dan wel ingevlogen door de Belgische Luchtmacht...

SLEEPKIP

2011-03-02T06:35:00.003+02:00

Iets valt me op en begint me mateloos te storen.
Mijn piepkleine Tante Lieve, de jongste van een nest van vier, viel vijftig jaar geleden voor een zongebruinde man, verliet de geborgenheid van Vlaanderen en belandde uiteindelijk in Aix en Provence met drie gezonde zonen maar zonder de zongebruinde man...
Haar emails en haar woordgebruik na vijftig jaar Frans zijn heerlijk, grappig en ontroerend.
Helaas begint me nu hetzelfde te overkomen en leuk vind ik het niet...
Negentig procent van mijn tijd praat ik Engels of Kiswahili en ik betrap mezelf erop dat ik soms twijfel over voor de hand liggende woorden in het Nederlands.
Is taal niet zoals fietsen of zwemmen en verleer je het ooit? Word ik gewoon oud of speelt het verleden waarin sloten Duvel niet weg te denken waren, een spel met me?

Sleepkip was gelukkig niet het woord wat me te binnen schoot maar toch vond ik trekvogel zo raar klinken.
Het bekte niet om maar in het vogeljargon te blijven.

Zoals elke ochtend ging ik vanmorgen een stukje wandelen met Moedige Morani in het eerste ochtengloren.
Mount Meru werd prachtig verlicht door een rozige zon, langzaam ontwaakte Kwa Idd City, mijn kleine dorpje en de rust van dat moment laadde mijn batterijen op voor de rest van de dag.

Met hele zwermen passeerden ze boven me. Rechtdoor en in stilte, in het gelid en met een oude wijze sleepvogel op kop die de trip vast al tien keer gedaan had.
Jullie mogen ze binnenkort verwachten: de ganzen, de ooievaars en de zwaluwen.
Het luchtruim zit vol met uitgaande vluchten en hoewel ik een vuistdik boek over onze vleugelvrienden heb, kon ik er geen enkele van benoemen.
Om te snappen dat ze ervandoor gingen richting Europa, daar hoefde ik dan weer geen ornitoloog voor te zijn...

VEILIGHEID VOOR ALLES

2011-02-26T09:05:00.003+02:00

Wie zei ook alweer dat Tanzanianen geen verband zien tussen oorzaak en gevolg? Ben ik degene die altijd schamper zit te doen over hoe veel beter het zou zijn als elk van mijn geliefde gastheren uit dit wondermooie land eens even zou nadenken alvorens:
- zich Schumacher te wanen in een auto zonder remmen en met kale banden.
- het kruispunt op te rijden dat al helemaal choc a bloc volstaat.
- tot de conclusie te komen dat er geen diesel is voor de generator op het moment dat de stroom uitvalt (maar niet de dag ervoor).
- een dringende aankoop voor de zaak te willen doen nadat alle winkels al lang gesloten zijn.

De uitbater van dit benzinestation in Babati had het in ieder geval goed begrepen.
Veiligheid voor alles en dies meer...
Of de aangereikte blusmiddelen afdoende zijn eens het hele zaakje in de hens gaat, is een andere vraag. Daar denken we wel over als het te laat is...

VREEMDE VOGELS...

2011-02-21T10:06:00.002+02:00

Misschien trekken deze streken ze aan, maar het is duidelijk dat niet alleen ooievaars en andere trekvogels hier graag landen...

Vorige zondag moest ik er dringend met collega Ina op uit en met een minibusje raakten we anderhalf uur later in Makuyuni op weg naar de Nationale Parken.
Daar zou Adam ons opwachten om dan op maandagochtend de weg verder te zetten naar Singida, land van de Jatrophazaden.
We wandelden een stukje tot het Buffalo Weaver Guesthouse en ik vond er - geheel naar mijn verwachting - onze chauffeur aan een plastiek tafeltje met wat bier en in het gezelschap van een paar kleurrijke figuren.

We werden met waterige ogen aangekeken door een oud mannetje, hoogstwaarschijnlijk de beroepsdronkaard van het dorpje die ondertussen al tot het meubilair was gaan behoren.
Hij bestelde Konyagi in flesjes en hierbij vergat ie ook zijn vrouw niet die thuis op hem zat te wachten.
Op regelmatige tijdstippen namelijk, bestelde ie twee flesjes waarbij er eentje in zijn jaszak verdween ten einde het andere drankorgel thuis van de benodigde vloeibare versnaperingen te voorzien.

Naast hem zat een aangespoeld blank geval.
De fles Gin stond voor hem op tafel en zijn drankje werd keer op keer aangelengd met een minieme hoeveelheid tonic.
Meneer had het graag sterk, blijkbaar.

We begroetten elkaar en schoven aan bij het gezelschap en ik kon me niet ontdoen van de gedachte dat ik de man met een dikke kop rasta-vlechten vroeger al had gezien.
Onze nieuwe vriend bestelde meer bier - en betaalde achteraf de hele rekening zo bleek - en toen kwamen we erachter dat hij eigenlijk priester was.
Het sloeg als een tang op een varken.
Een alternatief heerschap als hij, achteroverhangend op zijn stoel terwijl ie Gin zoop en met een uiterlijk dat op zijn minst verbazing wekte, had dus vrijaf genomen na de ochtenddienst...
Toen klaarde de mist op in mijn hoofd en ik dacht aan de foto die goeie vriend Angelo sinds jaar en dag als desktop picture had staan.
In 2006 was hij blijkbaar tijdens 1 van zijn omzwervingen bij de priester terecht gekomen en had ie zelfs de zondagsmis bijgewoond.

Het mag duidelijk zijn dat de wereld klein is en bevolkt door soms wel heel vreemde vogels...

IEMAND EEN JOB VOOR DEZE DAME?

2011-02-19T19:40:00.002+02:00

Daar ga je toch onmiddellijk voor?
Enterprenershipi skills!!!
Met het stuk vanaf "well upstanding dynamic..." heb ik het nog een beetje moeilijk maar dat zal wel aan mij liggen...

Am by the names of GLADNESS GODFREY MUNISI Tanzanian lady,I am a worthy candidate,graduate in Bachelor of business administration in Accounting,sales and marketing that offer me credits to deliver duties in a professional standard of accounting,sales and marketing to sustain any company in a fine tune industry.During my time at the university i managed to work with Tanesco-Moshi at finance and accounting departiment and procurement and logistic department,i was also able to work with postal office-Moshi in department of Acconting and finance.
Confidently am always result oriented in administrative project creative in marketing,resource management so as to minimise organistion risk and to meet donors objective,well upstanding dynamic in challenges and quick tailor made solution in troubleshooting scene account as my cardinal traits in discharging duties efficiently and timely reported.I am fluent in kiswahili and English
SKILLS PROFILE AND COMPETENCE;
1-Proper communication skills
2-Persuasion skills
3-Bussiness management and enterprenershipi skills
4-Ability to work in teams and adapt to new environment,fast learning

PERSONAL PROFILE
Depandable team player,willing to learn with positive attitude towards work,hardworking,honest,ability to get well with others and pleasant disposition.

Am looking for a job in Arusha and immediately surrounding area.I will be available from today.
Cv available on request and Interview when necessary.

Any further information please contact me direct on this email adress hopehalice@yahoo.com or on this mobile number 0783-212206.

GOOD DAY.

HET IS WEER ZOVER...

2011-02-10T10:03:00.002+02:00

De tijd vliegt; de liefde vervliegt soms.
Het leven wordt vooruit geleefd maar helaas achteruit begrepen.

Voor al wie een zieltje moet (terug)winnen, een nieuw hoofdstuk in zijn leven begint of gewoon diezelfde persoon sinds jaren wil laten weten hoe het nu allemaal zit, heeft uw dienaar hieronder een parlando serenade klaargestoomd.
Bouw dat balkon, zorg dat de persoon die je liefhebt er ook nog gaat opstaan tijdens een maanverlichte nacht en ga helemaal loos.
Hij/zij verdient het.
En jij ongetwijfeld ook...

IK BEN DE WOORDEN MAAR JIJ BENT DE ZIN;
IK BEN EEN VARKEN MAAR JIJ DE BOERIN.
IK BEN DE LENING MAAR JIJ BENT DE RENTE;
IK GRIJZE HERFST EN JIJ PRILLE LENTE....

JIJ BENT UITGEKOOKT EN IK EEN ZACHT EITJE,
ALS IK BIJ JOU BEN, HEB IK ZE NIET OP EEN RIJTJE.
IK BEN EEN BRUISWATER EN JIJ BENT CHAMPAGNE,
IK BEN EEN ACHTERBUURT MAAR JIJ DE CAMPAGNE.

WIJ HOREN SAMEN ZOALS SOMALIE EN PIRAAT;
WE ZIJN EEN STEL NET ALS SLAGPIN EN GRANAAT.
VERBONDEN ZOALS WALT IS MET DISNEY;
TESAMEN ZOALS EEN BEER MET EEN GRIZZLY.

IK BEN EEN LEEG VEL MAAR JIJ BENT DE SCHRIJVER,
IK NOGAL LUI EN JIJ ALTIJD NIJVER.
IK BEN DE SLEUTEL EN JIJ BENT HET GAATJE,
JIJ BENT DE NAALD EN IK BEN HET DRAADJE.

IK BEN DE BONEN EN JIJ BENT HET SCHEETJE,
JE BENT EEN NIEUWE WIND EN DAT RUIK JE, DAT WEET JE...
IK BEN DE VLAG EN JIJ BENT DE LADING;
JIJ BENT MIJN EEGA EN IK BEN JOUW GADING.

IK BEN DE MAALTIJD MAAR JIJ BENT HET TOETJE
EN OOK NOG MIJN LIEVEKE, MIJN BEZE, MIJN ZOETJE.
VERGEET OOK NOOIT HOE BELANGRIJK JE BENT
EN DAT IK JE INHAAL, HOE HARD JE OOK RENT...

DE NACHWACHT WACHT WEL...

2011-02-07T08:04:00.002+02:00

Tanzania - en bij uitbreiding de rest van Afrika - probeert in hoog tempo de rest van de wereld bij te benen.
Het is natuurlijk niet moeilijk om economische groeicijfers van zes procent voor te leggen als je nergens vandaan komt, maar we doen het toch maar.

Onze geeerde leiders hebben ook beseft dat een goeie infrastrucuur de peiler is waarop een land zijn vooruitgang kan enten en daarom wordt overal keihard gewerkt aan nieuwe wegen, elke keer opnieuw onder de supervisie van een legertje Chinezen.
Hoe die kereltjes van het Verre Oosten aan de bak gekomen zijn, is al een verhaal op zich.
Bejing heeft - als enige wereldgrootmacht - potentieel gezien in Afrika en plukt daar nu overduidelijk de vruchten van.
Wars van alle ethische en politiek correcte westerse denkwijzen hebben ze ongeveer ieder land op dit continent in de armen gesloten, inclusief die ouwe gek van een Uncle Bob in Zimbabwe en het stelletje gestoorde extremisten in Soedan.
De idee hierachter is dat China zaken wil doen zonder zich politiek te moeien.
Uit zo een visie volgt dan ook dat je met het grootste schorem ter wereld mag praten.
Beetje kort door de bocht van onze gele vrienden maar orders binnenhalen doen ze wel natuurlijk...

Dit is hoe ze het aanpakken: ze bieden de regering een stadion aan - voetbal verenigt alle werelden - en eens het gratis voorstel geaccepteerd is, gaan onze bezige bijtjes aan het werk.
Aan zo een rotvaart wordt er gewerkt met de beste materialen en de beste vaklui dat heel spoedig een pracht van een sporttempel verrijst tot grote vreugde van de voetbalgekke Afrikaan.
"Nu we hier toch zijn", zeggen onze Oosterse vrienden, "kunnen we net zo goed een paar wegen aanleggen, een hotel bouwen of wat overheidsgebouwen optrekken."
Een akkoord wordt getekend en hop, daar gaan ze alweer aan de slag met onvermoeibaar enthousiasme.
Het mag logisch zijn dat er - in zulk systeem van doe-voort-en-kijk-niet-om, geen ruimte is voor het welzijn van werklieden, weggebruikers en omwonenden.

Muren worden zonder voorafgaande waarschuwing weggehakt als die in de weg staan; de parallelpiste die aangelegd wordt om het verkeer om te leiden, loopt bij momenten ongeveer door de woonkamer van de omwonenden en gisteravond was de weg zelfs weg.

Om vier uur waren we thuis vertrokken; eerst de brede weg in aanleg oversteken naar de vluchtroute die de biotoop is van de meest onmogelijke verkeersvertragers.
Het lijkt wel of iedere bewoner langs de weg een eigen ontwerpje klaar heeft om het verkeer te vertragen en aldus het stof te reduceren.
Makkelijk rijden is het allemaal niet...

We vertrokken dus op zondag in het daglicht en toen we om halfacht terug naar huis reden, hadden die vlijtige mieren de hele weg verstopt.
Ik begreep er niets van, zag geen steek in een nacht zonder elektriciteit (alweer) en vertrouwde op mijn geheugen van de laatste dagen.
Het bleek allemaal niets uit te halen.
Overal reden radeloze chauffeurs zich vast, raakten brommertjes klem in nieuw gegraven grachten en trachtten enorme trucks grote graafmachines te omzeilen.
Dat we het uiteindelijk toch gehaald hebben, had meer met geluk dan met mijn inzicht in wegenwerken en mijn stuurmanskunsten te maken.
Deze ochtend zag het labyrinth er nog hetzelfde uit.
Benieuwd wat ze vanavond voor me in petto hebben...

IN HET DUISTER TASTEN

2011-01-27T13:03:00.005+02:00

Eind vorig jaar waren er verkiezingen.

Na de onafhankelijkheid werd Tanzania bestuurd door de CCM; een partij die geleid werd door de onovertroffen Mwalimu Nyerere.
CCM had het altijd makkelijk; Tanzania had een eenpartijenstelsel en hoefde dus eigenlijk aan niemand verantwoording af te leggen en al helemaal niet aan de gemiddelde Tanzaniaan die het hele politieke gebeuren een ver-van-zijn-bed show vond.
In de jaren negentig werden tenslotte - onder toenemende druk van andere landen - voor het eerst andere partijen toegelaten tot de verkiezingen.
Opnieuw geen gevaar voor CCM; zij hadden het hele land in hun zak en hun tegenstanders waren onervaren.
Geleidelijk echter kwam CHADEMA opzetten en vorig jaar snoepten de jonge cheeta's zelfs flink wat stemmen af van de oude nijlpaarden
President Kikwete, ietwat onvast in het zadel door zijn ruggengraatloze houding, wilde wel nog graag een tweede termijn versieren en dus moest de kiezer gunstig gestemd worden.

Ik stond er toen niet bij stil maar we hadden altijd en overal elektriciteit...
Achteraf bekeken is het zelfs verbijsterend te zien hoe snel je aan een comfortabele situatie went en je geen vragen meer stelt bij die plotse verbeteringen.

Dat ging zo: Kikwete - de duivel hale zijn ziel - heeft voor die ene keer al zijn durf uit de kast gehaald en heeft met de vuist op tafel geklopt toen ie op bezoek was bij de knakkers van TANESCO, onze lokale en enige elektriciteitsleverancier.

"Knakkers - maar dan in het kiswahili - luister eens hier: als laatste grote inspanning wil ik dat de lokale bevolking geniet van de heerlijke levensomstandigheden die deze president hun gebracht heeft.
Ik wil dat iedereen stroom heeft, de hele tijd door...
Geen gezanik over tekorten, over slechte lijnen, over overconsumptie; Neenneenneen (hier liep onze Grote Leider een beetje rood aan en hield zijn lakei al een zakdoekje klaar mocht zijn baas plots in huilen uitbarsten) Neeeeeeen, de bevolking verdient elektriciteit en zal elektriciteit hebben."
Hierna zeeg ie neer op zijn buffelleren fauteuil en was ie niet bereikbaar voor commentaar gedurende de volgende drie dagen.

We zullen het geweten hebben want na de verkiezingen had onze Baas geen boodschap meer aan het klootjesvolk!!!
Tanzania is afhankelijk van hydro power en laat het nu net na de verkiezingen droog seizoen zijn.
Elke dag opnieuw gaat de stroom eraf; soms voor meer dan 24 uur; soms voor een uur of twee.
Overdag, in de vooravond, tijdens het avondeten,... Kikwete heeft duizenden schakelaartjes in zijn kelder en bedient zich daar naar willekeur van.
Zijn achterliggende gedachte was natuurlijk: als ik win, is het toch mijn laatste termijn en hoef ik me nergens voor te verantwoorden want herverkozen word ik niet meer; maar als ik verlies dan heb ik gelijk kritiek op de jongens van CHADEMA.

Zo komt het dus dat lassers in het midden van de nacht aan het werk zijn; dat we de wasmachine gebruiken zodra het licht aangaat (geknield een gebedje tijdens het inladen om continuiteit af te smeken) en dat we gewoon een rondedansje doen als alle apparaten plots en onverwacht weer aanfloepen.

In plaats van een vreugdesprongetje zouden we beter de president eens om uitleg vragen. Maar ach, misschien ben ik daar al teveel een berustende Afrikaan voor geworden...

WHAT'S IN A WORD?

2011-01-21T13:20:00.004+02:00

Taal in al zijn verscheidenheid en rijkdom is - voor mij dan toch - een heel interessant gegeven.
Kleurrijke uitspraken, beeldende beschrijvingen; ik kan er niet genoeg van krijgen...

Een goeie vriendin van mijn lieve mama beschreef ooit wat door iemand neergepend was, als "het was geschreven als een schilderijtje."

Sommige omschrijvingen zijn zo heerlijk dat ik er maanden later nog moet om lachen.

Een half jaar geleden ploegden we traag door het stoffige landschap in Shinyanga, een goeie zeshonderd kilometer van Arusha.
Adam reed, ik zit op de passagiersstoel en tussen ons in hadden we Bahati geposteerd, de field officer van de regio.
Uit de andere richting kwam een brommertje aangeslingerd met daarop drie jongelingen, dicht tegen elkaar aangedrukt.
"Mishkaki", bromde Bahati terwijl hij het brommertje met zijn ogen volgde.
Het werd stil in de jeep en ik verwerkte het gegeven.
Een mishkaki is een brochette, een sateetje, stukjes vlees op een spiesje.
Bahati zat nog altijd peinzend naast me; Adam vertrok geen spier.

Uiteindelijk keek ik mijn collega vragend aan. "Mishkaki, Bahati?"
"Ja," zei die, terwijl ie met zijn duim naar ergens achter de auto wees, "die drie jongens op het brommertje, een sateetje!" en hij ging verder met zijn overpeinzingen...

Vanochtend verzeilden we in een soortgelijke situatie.
Zoals altijd pikte ik kogelronde Maria, zelfverklaarde belangrijkste man Diwani en stille Godlisten op en terwijl we onze weg naar de fabriek verder zetten, merkten we de Tanzaniaanse verkeerspolitie op, netjes in hun witte uniformpjes.
"Traffic nurses," meesmuilde Diwani met weerzien in zijn stem.
Ik keek vragend in de achteruitkijkspiegel.
"Dat zie je toch", zei het hoofd van de fabriek, "verkeersverpleegsters in hun witte pakjes."

Mijn dag kon alvast niet meer stuk...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (EINDE - OF EEN NIEUW BEGIN)

2011-01-19T07:33:00.005+02:00

Sightseeing en toerisme was niet het enige dat ons naar Taiwan lokte...

Kort nadat ik Mimi had ontmoet, vertelde ze me dat ze twee kinderen had uit een relatie met een Rwandese man.
Maya van vier en Enzi van twee waren - terwijl hun moeder een zaak trachtte op te starten in Arusha - toevertrouwd aan de goede zorgen van de familie en nu was de tijd gekomen om een peuter en een kleuter op te halen.
Als nieuwe ommezwaai in het leven kon het tellen...

Ik ontmoette de kinderen en algauw bleek dat het heel goed klikte tussen ons. We overleefden meer dan 24 uur vlucht zonder drama's; de kennismaking met loebas Morani en eigenzinnige Kitty-cat verliep vlotjes en zelfs een longontsteking van Enzi, griep bij mezelf en daarna ook bij Mimi bracht ons niet uit ons evenwicht.
Sinds maandag gaan beiden naar school met wisselend enthousiasme en zelfs ik leer elke dag bij over wat dergelijke kleine hummels zo allemaal nodig hebben.

Als later ook kleine Arnaud nu en dan eens op bezoek kan komen, zou dat mijn geluk helemaal compleet maken.
Vriendjes om mee te spelen zijn alvast aanwezig...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL IX)

2011-01-18T10:31:00.009+02:00

...en aan de rand van een prachtige baai ...

...lagen imposante boedistische tempels...

...de draken en andere symbolen kleurrijk en prachtig uitgewerkt...

...aten thee-ijs in een Ice Crear Bar waar ze gelukkig meer culinair - dan schrijverstalent hadden...

...De opschriften boven de urinoirs ontkrachtten de roddels in ieder geval niet...

...Terug in Taipei vond ik tot mijn grote vreugde nog een whiskybar met een uiterst charmante uitbater...

......en tenslotte belandden we met de schoonzus van Mimi in the Carnegie; een drenkplaats met Hoegaarden van het vat en Duvel en Chimay op het schap...

...bezochten we Taipei 101, tot niet eens zolang geleden het hoogste gebouw ter wereld...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL VIII)

2011-01-18T09:19:00.004+02:00

Terwijl ik van hot naar her gesleurd werd over het ganse eiland, bedacht ik dat iedereen overal ter wereld hetzelfde denkt: je hebt gasten en daar waar je niets interessant schijnt te vinden in je eigen biotoop, blijkt plots alles de moeite waard eens je een zootje buitenlanders in je kielzog hangen hebt. Plots is elk plaatsje volstrekt uniek, moet alles geproefd worden en bezoek je plaatsen waar je anders nooit zou komen...

We reden naar het noorden van het eiland en aan de rand van een prachtige baai lagen imposante boedistische tempels, de draken en andere symbolen kleurrijk en prachtig uitgewerkt.
We slenterden door de prachtige omgeving, aten thee-ijs in een Ice Crear Bar waar ze gelukkig meer culinair - dan schrijverstalent hadden en in de toiletten kon ik opnieuw een vergelijkend warenonderzoek doen.
De geruchten gaan al eeuwen dat onze broeders uit Afrika flink geschapen zijn, maar dat dat bij de Aziaten net niet het geval is.
De opschriften boven de urinoirs ontkrachtten de roddels in ieder geval niet...

Terug in Taipei vond ik tot mijn grote vreugde nog een whiskybar met een uiterst charmante uitbater en tenslotte belandden we met de schoonzus van Mimi in the Carnegie; een drenkplaats met Hoegaarden van het vat en Duvel en Chimay op het schap.
Op onze laatste dag tenslotte bezochten we Taipei 101, tot niet eens zolang geleden het hoogste gebouw ter wereld en daarna sleepte de familie me mee naar een restaurant dat ik elke dag wel zou willen bezoeken.
Voor vijftien euro was er een gigantisch buffet met ongeveer alles wat er verkrijgbaar was op het eiland. Toen ook nog bleek dat wijn en dessert inbegrepen waren in de prijs, kon mijn dag niet meer stuk.

's Avonds stond een mooi vliegtuig klaar voor ons en na een tussenlanding in Hong Kong, Bangkok en Nairobi was ik zielsgelukkig de weidse vlakten van Maasailand terug te zien...
Een heerlijke reis maar geef mij maar het eenvoudige leven boven het consumentenparadijs...

...naar een restaurant dat ik elke dag wel zou willen bezoeken...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL VII)

2011-01-11T12:43:00.007+02:00

Taiwan was een verademing.
Groen, vriendelijk, relaxed...

Met een aftandse bus - het leek me dat het eiland over zijn economische hoogtepunt heen was - kwamen we aan in de drukke hoofdstad Taipei waar oudmodische straatwinkelstalletjes zich voor moderne ketens en Starbucks-coffee zaken geposteerd hadden.

Mijn hele leven had ik me het eiland Taiwan voorgesteld als 1 grote stad. Een beetje een stadstaat zoals bijvoorbeeld Monaco of zo.
Het eiland bleek veel groter dan gedacht en toen we de kans kregen om de bush in te duiken, liet ik me het geen twee keer zeggen.
Op de voormalige Portugese kolonie wonen nog dertien stammen die de eigenlijke bewoners van het eiland zijn.
De Han-Chinezen die er nu de dienst uitmaken zijn allemaal vluchtelingen die samen met Tchang Kai Check - nog altijd vereerd als een held die opstond tegen het communistische China - de grote oversteek hadden gewaagd.
Ik had verhalen gehoord over berenjachten met de lokale bevolking maar helaas kwamen we alweer terecht in een toeristenval met kabelbaantjes en souvenirshops.
Dat de originele bewoners, afstammelingen van de Polynesische eilanden, geen doetjes waren, werd dan weer aangetoond in een leuk museumpje dat een welkome afwisseling bood tussen de platte commercie.
Niet eens zo lang geleden werden de aboriginees flink toegetakeld met gezichtstattoos en ooit werd er ook nog gekoppensneld, koppengesneld of met koppen gesold, dat laat ik aan u over...

...in de drukke hoofdstad Taipei waar oudmodische straatwinkelstalletjes zich voor moderne ketens geposteerd hadden...

...Tchang Kai Check, nog altijd vereerd als een held die opstond tegen het communistische China...

...Niet eens zo lang geleden werden de aboriginees flink toegetakeld met gezichtstattoos...

...en ooit werd er ook nog gekoppensneld, koppengesneld of met koppen gesold, dat laat ik aan u over...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL VI)

2011-01-03T03:12:00.005+02:00

Op onze laatste dag in Hong Kong trapten we in de toeristenval.
Iets buiten de stad kon je de grootste buddha van het kleine schiereilandje bezoeken.
Het leek ons wel wat dus met bus en metro zetten we koers naar het evenement.

We kwamen aan in een hoog georganiseerde mierenkolonie waar we met militaire preciesie naar het juiste loket werden geleid.
De ontwerper van het hele gebeuren was ook niet van gisteren en de lange wachtrijen voor de spectaculaire kabelbaan waren aan het oog ontrokken door een strategisch opgestelde muur.
We stonden anderhalf uur in de file voor twintig minuten in een volledig glazen cabine en kwamen tenslotte in een soort Tirolerdorpje aan dat enkel opgebouwd was om het geld zo snel en zo volledig mogelijk uit de zakken van de bezoekers te kloppen.
Iedereen die me een beetje kent, zal weten dat ik het er verschrikkelijk naar mijn zin had...

We beklommen de steile trap naar de grote buddha, vroegen in hun plaats vergiffenis voor alle malafide sjacheraars van het dorpje en gingen toen nog eens netjes een uur in de rij staan voor de terugtocht.

Na een eindeloos lange busrit kwamen we daarna aan in een ander eiland van Hong Kong om daar The Peak te bezoeken; een unieke plaats met een prachtig zicht op de stad bij nacht.
Mimi had ruimschoots de tijd om me omstandig uit te leggen hoe ze de vorige keer volledig de mist was ingegaan door bij aankomst met het antieke kabelbaantje boven gelijk met een andere horde lemmingen de bus in te stappen die haar terug naar af voerde.
Van The Peak en het prachtig uitzicht had ze dus - net als ik - nog niet kunnen genieten.

We namen, voorzichtig door haar vorige avontuur, de bus naar boven. We stapten naar het loket van het oudmodische treintje en na opnieuw een half uur wachten, stonden we in vijf minuten terug beneden.
Ik keek niet begrijpend rondom me hoe en waarom we in godsnaam alweer zo snel downtown stonden en waar die verdomde piek dan wel was, terwijl naast me een Taiwanese dame steeds roder en roder werd.
Ze had het hem weer gelapt, maar deze keer in de andere richting...

...Iets buiten de stad kon je de grootste buddha van het kleine schiereilandje bezoeken...

...We beklommen de steile trap naar de grote buddha...

...de buddha en zijn beschermers...

...Yin en Yang in Hong Kong...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL V)

2010-12-30T03:56:00.006+02:00

Nu hadden we de smaak goed te pakken.
Er was wat anders te zien in Hong Kong dan winkelstraten en Chineesjes van allerlei slag.

Onze vrienden hadden zich vergrepen aan mijn grote idool, Antoni Gaudi. Net nu de Sagrada Familia in Barcelona officieel ingewijd was, had K11 - een lokaal shoppingcenter - besloten hun eindejaarsperiode op te hangen aan de mozaiekstructuur waar Gaudi zo beroemd om werd.
Het resultaat was ontluisterend en zelfs ik, niet eens een Catalaan of Spanjaard was ontstemd door het schaamteloze, smakeloze glitter-copieren van de Hong Kong Chinezen.

Gelukkig vonden we daarna de weg naar de Nan Lian Garden.
Het was een ware verademing tussen de ontelbare appartementsblokken die de stad rijk was. 35.000 vierkante meter was vrijgehouden voor een estetische ontdekkingstocht van de Oosterse wereld.
De zienswijze was dat de mens in evenwicht moest zijn met de natuur en met veel zin voor detail had de architect een perfect park uitgetekend.

We hadden een prachtige tijd hier en begonnen Hong Kong al iets leuker te vinden...

...Het resultaat was ontluisterend...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL IV)

2010-12-29T03:31:00.005+02:00

Nu we het vitrine-likken en het shop-hoppen onder de knie hadden, konden we ons wijden aan meer culturele activiteiten.
We bezochten het Museum voor Kunst waar de hele reeks van Chinese dynastien uitgelegd werd aan de hand van prachtige snijwerken, vazen en kaligrafie-perkamenten
Daarna ging het naar het Museum voor Wetenschap en Ruimtevaart en tenslotte wandelden we over de Walk of Fame waar allerlei Oosterse filmsterren met hun handen in het beton hadden zitten wroeten.
De enige twee beroemdheden die mij iets zeiden, waren helaas Jackie Chan en Bruce Lee. Als bekentenis over het gebrek aan filmkennis kan het tellen...
Tussendoor passeerde zowat alles wat zwom, kroop of vloog in gefrituurde, gekookte of gestoomde vorm. Van kippenpoten tot ganzenkoppen; onze gele vrienden werken werkelijk alles naar binnen...

's Avonds tenslotte bezochten we de lasershow op de skyline van Hong Kong. Een schitterende show die een dag beeindigde waarin het iets beter en kalmer leven was...

...De enige twee beroemdheden die mij iets zeiden, waren helaas Jackie Chan en Bruce Lee. Als bekentenis over het gebrek aan filmkennis kan het tellen...

...Tussendoor passeerde zowat alles wat zwom, kroop of vloog in gefrituurde, gekookte of gestoomde vorm...

...
's Avonds tenslotte bezochten we de lasershow op de skyline van Hong Kong...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEELIII)

2010-12-27T05:57:00.007+02:00

Als kerstgeschenk kon het tellen.

Mijn sympatieke baas voorzag ons van twee ticketjes naar het Oosten in de kerstperiode.
We boekten een tussenstop van vier dagen in Hong Kong en daarna vlogen we naar het vroegere Portugese Formosa, of wat nu Taiwan is...

We lieten mama Claude en moedige Morani achter bij het huis. Voor het eindejaar was ook een extra nachtwaker een goed idee.
De Tanzaniaanse traditie zegt dat er veel moet gespendeerd worden in die tijd van het jaar, ook als je de benodigde fondsen niet hebt.
Het pijnlijke nieuws uit Arusha bereikte me ondertussen al: het huis van Nederlandse Annelies werd leeggeroofd en op terugweg van de politie werd ze nog eens in de auto overvallen ook.
En Trish, de Australische kapster, reed zich vast en was zo dankbaar toen ze vier barmhartige Samaritanen zag opduiken.
Die zouden haar vast helpen, zo dacht ze.
Ze hielpen haar inderdaad.
Ze werd bevrijd van haar centen en haar laptop zodat het loskomen van de auto wat vlotter zou gaan...

We vlogen in twintig uur naar Hong Kong en ik belandde in een wereld die totaal de mijne niet was.
Platte commercie, zakelijkheid die zich in onvriendelijkheid uitte en een mierennest van het ergste soort.
We verlieten de luchthaven (links houden, ook te voet! Gele streep in het midden van het gangpad!). We moesten om de haverklap onze handen ontsmetten aan automatische pompjes onderweg en onze temperatuur werd tijdens het wandelen gecontroleerd.

Met een gratis bus die bestuurd werd door een totale gek op speed bereikten we het centrum en we belandden in een triest kamertje van een guesthouse dat geleid werd door een o zo lieve opa dat we op slag alle ongemakken vergaten.

Het was duidelijke dat Hong Kong enkel draaide op de jacht. De jacht naar meer geld, naar het nieuwste gagdet, naar een hogere status.
Op de eerste avond werden we - niet gewend aan de Hong Kong Dollar - opgelicht in een electronicawinkel met een wisselkoers factor tien en toen ik de dag erop verhaal ging halen, werd me koudweg meegedeeld dat Hong Kong een vrije markt had en dat ik maar beter moest opletten...
Er waren de patserige bolides en de enorme wachtrijen voor veel te dure winkels; het was totaal mijn wereld niet!!

...Platte commercie, zakelijkheid die zich in onvriendelijkheid uitte en een mierennest van het ergste soort...

...alles werd om de haverklap ontsmet...

...Er waren de enorme wachtrijen voor veel te dure winkels...

...en de patserige bolides...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN (DEEL II)

2010-12-25T14:56:00.002+02:00

De dag erop verdwenen zowel Dar Es Salaam als Mimi Chen uit mijn leven maar een goeie maand later mailden we opnieuw.
Het emailverkeer werd veelvuldiger net als SMS en chatten en toen bleek dat Mimi een nieuwe trip naar Tanzania plande, volgde er snel een uitnodiging voor een bezoekje aan Arusha.
Tegen augustus was het plan al zover gevorderd dat Mimi gewoon een ticketje naar Arusha boekte en op de dag van haar aankomst probeerden de goden me nog in extremis van het gewaagde plan te doen afzien.
's Ochtends werd die lieve Agustino overhoop gereden - gelukkig zonder veel erg maar ik spendeerde wel uren in het hospitaal -, daarna kwam immigratie me eventjes halen om nog wat smeergeld uit me te persen en tenslotte stond Adam erop dat ik zijn pasgeboren zoontje Nixon (!!) zou gaan bezoeken.

Ik haalde Mimi op die prompt, na dertig uren vliegen, voor de rest van de dag in slaap viel aan mijn tafel.
De dagen erop verliepen gelukkig minder slaperig en uiteindelijk bleef ze drie maand alvorens ze naar Phoenix, Arizona vertrok om ginder twintig jaar van haar leven in een container te stoppen en die te verschepen naar Arusha...

DE WIJZEN GINGEN NAAR HET OOSTEN

2010-12-24T11:05:00.002+02:00

Het leven zit vol verrassende wendingen en zo hoort dat ook.

Ik mag er niet aan denken dat mijn trouwdatum zo gepland moet zijn dat mijn vijftigste huwelijksverjaardag niet op mijn wekelijkse kaartavondje valt.
Laat alles maar lopen zoals het loopt en geniet van de toevalligheden op je pad.
Of het nu plotse adreswijzigingen naar een ander continent of rondfluitende kogels betreft; alles heeft een reden en je aanvaardt het beter met de glimlach dan dat je er je hele leven negatief laat door beinvloeden...

Maart laatstleden was het weer van dat.

Ik kwam na een lange en vermoeiende trip vanuit het zuiden aan in Dar Es Salaam terwijl twee van onze studenten van die tijd vanuit Arusha naar de havenstad kwamen aangereden.
Er moest een hotelletje geboekt worden voor de twee snaken en ik hield een Bajaji (driewiel-taxi ofte Tuk Tuk) aan en liet de man rondjes draaien in Mikocheni, een betere wijk van Dar.
Een netjes afgewerkte pijl wees me naar Green Park Bed & Breakfast en ik bedacht dat als de kwaliteit van het guesthousje zo goed was als de aanwijzing, het dan wel zou meevallen naar Afrikaanse normen.

We stopten voor de deur en ik vroeg de chauffeur te wachten.
Het knetterende tweetaktmotergeluid had blijkbaar het binnenplaatsje al bereikt want ik hoorde een jongedame aan de nachtwaker vragen of dat haar bestelde vervoer was.
Geheel getrouw aan mijn nurkse zelf blafte ik het juffertje toe dat het hier mijn limousine betrof en dat ze er beter aan deed haar fikken thuis te houden van mijn tijdelijke eigendom, wilde ze het hier nog even uitzingen op deze aardkloot...
(Gelukkig moest ze hier om lachen want anders had de rest van deze post totaal geen zin meer.)

Ik boekte de kamers voor de jongens en toen ik terug buitenkwam, stond het dametje nog altijd te wachten.
Mijn oneindige goedheid won het van mijn aversie tegen vreemde culturen en ik bood de Aziatische toeriste een lift aan.
We raakten aan de praat - wat moet je anders in de krappe ruimte van een Bajaji? - en toen bleek dat Mimi Chen een koffie ging drinken.
Aangezien ik niets beter te doen had, kreeg ik een plotse nood aan caffeine en ik vergezelde mijn nieuwe reisgezel voor korte afstanden naar een hotel in de buurt.
We praatten twintig minuten en toen kwamen de studenten aan en moest ik vertrekken.
Dat deze hele toevallige gebeurtenis wel heel verstrekkende gevolgen zou hebben, besefte ik toen nog niet maar dat is dan weer voor deel II...

WAT WARMTE UIT AFRIKA

2010-12-17T10:38:00.003+02:00

Ik lees elke dag de krant en ik moet toegeven dat het woord winterprik niet echt mijn gevoelstemperatuur beinvloedt.
(Wat een moderne woorden bedenk ik nu, winterprik en gevoelstemperatuur).

Het is hier nog altijd - en zoals het hele jaar door - netjes tussen de twintig en de dertig graden en ik voel me als een oude bonma met een paarse kleurspoeling op de dijk ergens in de Costa del Sol...
Het eigenaardige hiervan is dan wel dat seizoensgebonden gebeurtenissen niet meer overeenkomen met die in je jeugd.
Zeg nu zelf: kassiersters met een kerstmanmuts, overal rond je kerstmuzak en slingers en ballen in een matig zomertemperatuurtje als je inkopen gaat doen...
Het klopt niet, het wringt!

Vanaf morgen verdwijn ik even uit Tanzania, waarheen dat zullen de volgende posts wel vertellen, dus veronderstel ik dat het nu het moment is om elk van mijn lezers prettige eindejaarsdagen te wensen, omringd door de mensen die je dierbaar zijn.
Moge 2011 een nog mooier jaar zijn dan het voorbije en laat de Lotto-goden elk van u goedgezind zijn zodat je een ticketje Europa-Arusha kan boeken...

Als afsluiter een paar bloemekees uit mijne lochting om de kou voor even te vergeten.
Geniet ervan, van elkaar en van het eindejaar!!

DE BAND MET AFRIKA

2010-12-14T07:33:00.002+02:00

Je ontmoet altijd de meest fantastische figuren in avontuurlijke plaatsen zoals Arusha er tenslotte toch eentje is.
Er valt geld te rapen; er zijn de honderden toeristen per dag en daarnaast gaat het met de ontwikkeling zo hard dat je het aantal zakenmensen en ongure individuen dagelijks ziet groeien.

Papa Glenn (wat een fantastische naam als je van Single Malt houdt) moet een avonturier geweest zijn. 93 jaar geleden geboren in Engeland, verhuisde hij op jonge leeftijd naar India waar hij in het Britse leger diende. Later verkaste hij naar Tanzania, werd 1 van de eerste game wards voor de nieuw opgerichte National Parks en trouwde zowaar een Tanzaniaanse.
Daaruit werd een jaar of vijftig geleden Davidje geboren, een heerlijke man met een scherp ontwikkeld gevoel voor zakendoen.
Zoon en stokoude papa wonen nu samen maar nu en dan ontsnapt junior wel eens en dan horen wij de meest fantastische verhalen...

In vroeger tijden woonde David in Canada waar de regering je $3 per versleten autoband gaf om de ongevallenstatistiek wat naar beneden te krijgen.
David rook geld, overtuigde de Canadese regering om hem de banden gratis te geven - dan waren ze er mooi vanaf - en verscheepte zijn eerste 1200 stuks naar Liberia aan een transportprijs van $2 per stuk.
De eerste man die hij aansprak in de haven - een louche Libanees - bood hem, zonder zelfs de lading te zien, $20 per band.
Kat in het bakkie en meer dan $20.000 verdiend op een enkel tripje.

De volgende containers werden verscheept en de bankrekening van David in Liberia groeide gestaag.
Het werd nu tijd om al dat geld - in de waardeloze lokale munt - het land uit te krijgen maar gewoon wisselen was illegaal.
Tropisch hout, diamanten; alle uitwegen om het kapitaal wit te wassen, waren al bezet door mafieuze types die geen concurrentie dulden.

Toen maakte David een fout.
Hij wachtte iets te lang, Liberia kwam in een burgeroorlog en toen het land weer stabiel werd, ging onze zakenman op zoek naar zijn rekening.
Er was geen spoor meer van terug te vinden.
David verbrak zijn banden met het westafrikaanse land en ging zich op andere regio's concentreren.

Momenteel maakt ie fortuin met de import van oude kerkorgels naar Oost-Afrika. De lokale, religieuze bevolking lust er wel pap van...

HET KLEIN SEMINARIE (DEEL II)

2010-12-01T09:13:00.015+02:00

Het leuke van de seminars is dan weer wel dat je het echte, pure, rurale leven van Afrika ziet.

Een topkok uit Belgie beweerde onlangs in de krant zo blij te zijn met het kookboek van zijn oma (onlangs teruggevonden op zolder - druk uit 1911 - van de KAV of zijn voorganger) omdat daarin beschreven stond hoe letterlijk alles van een geslacht varken kan gebruikt worden.
Dat geeft precies weer wat ik bedoel.
Verloren gegane gewoontes uit mijn kindertijd of die van mijn ouders, gekruid met Afrikaanse invloeden.
Prachtig gewoon!!

Ooit bouw ik hier een huis op een flinke lap grond. Een paar koeien en varkens, fruitbomen en een groententuin; kortom de oude waarden gekoppeld aan nieuwe technologieen zoals zonne-energie en een rietveld als waterzuiveringsinstallatie.

Bij dezen is iedereen meteen uitgenodigd om dit toekomstig paradijsje te komen bezoeken...

We reden door de plantages van het zwarte goud op het moment dat de koffie in bloei stond en deden een seminar in een groezelig lokaaltje in Monduli.
Vandaar reden we richting Nairobi om - diep in Maasailand - via een spectaculaire weg tussen diepe valleien door de pure lokale sfeer op te snuiven. De kleine lieflijke dorpjes waren tegen de hellingen gekleefd en overal zagen we enthousiaste kinderen.

De volgende dag bezochten we Daniel.
Een pracht van een kerel en ongetwijfeld mijn voorbeeld voor mijn toekomstige plannen.
We hielden er een uiteenzetting over Jatropha en daarnaast spendeerden we nog wat tijd rond het eenvoudige optrekje van Daniel, prachtig gelegen op een heuvel.
De man had zonnepannelen op het dak en hield bijen die niet staken; hij haalde hun huis van de muur, opende het en we proefden van de heerlijke honing die - eigenaardig genoeg - een smaak had tussen die van confituur en honing in.
Daniel had ook nog allerlei struiken en bomen in zijn tuin staan en ik zag voor het eerst in mijn leven katoen en ook de minieme zaadjes van een mosterdboom.

In de namiddag tenslotte bezochten we een piloot op rust in het dorpje Ngarenanyuki, (water en bijen).
De man fungeerde gezien zijn achtergrond als dorpshoofd en woonde in een huis dat in 1929 gebouwd was door de Duitsers.
Errond was het een rommeltje maar de rivierkeien waarmee het huis gemetst was, gaven me nieuwe ideeen.

Prachtig allemaal!!

...We reden door de plantages van het zwarte goud op het moment dat de koffie in bloei stond...

...en deden een seminar in een groezelig lokaaltje in Monduli...

...De kleine lieflijke dorpjes waren tegen de hellingen gekleefd...

...- diep in Maasailand - via een spectaculaire weg tussen diepe valleien door de pure lokale sfeer op te snuiven...

...We hielden er een uiteenzetting over Jatropha...

...en hield bijen die niet staken; hij haalde hun huis van de muur...

...en we proefden van de heerlijke honing die - eigenaardig genoeg - een smaak had tussen die van confituur en honing in...

...en ik zag voor het eerst in mijn leven katoen...

...en woonde in een huis dat in 1929 gebouwd was door de Duitsers.
Errond was het een rommeltje maar de rivierkeien waarmee het huis gemetst was...

HET KLEIN SEMINARIE

2010-12-01T08:25:00.002+02:00

We zitten volop in de promotie voor het nieuwe seizoen.
Verafgelegen dorpjes worden bezocht, veel plechtstatige introducties worden gegeven aan dorpshoofden (waarvan eentje onze brochure ondersteboven hield) en we houden de zogenaamde seminars, uiteenzettingen voor boeren over het belang van Jatropha.

Wie dacht dat dat een prettig uitje is, elke dag opnieuw, heeft het mis...

WHAT'S IN A NAME?

2010-11-29T07:21:00.004+02:00

Een naam draag je voor de rest van je leven met je mee dus ga ik ervan uit dat je als ouder -zeker omdat je nog een maandje of negen de tijd hebt - eens heel diep nadenkt alvorens je iemand op de wereld zet en dat persoontje dan ook een naam geeft.

Tanzania, religieus tot in het absurde soms, heeft heel veel namen die afkomstig zijn van de bijbel en de koran.
Er is Musa ofte Mozes, Ibrahim en Abraham zijn natuurlijk hetzelfde en tot mijn verrassing hoorde ik vorige week dat Hawa onze christelijke Eva is...

Andere mogelijkheden om je vreugde te delen, zijn dan je kind een vrolijke naam geven. Je wil ze niet te eten geven, alle Happy's, Furaha's(vreugde) en Joy's van deze wereld.
Tenslotte zijn ook nog de geboortedagen en -uren van belang.
Ik ken er persoonlijk een paar: Ijuma (vrijdag)of Alhamisi (donderdag) maar de kerel in het ziekenhuis zal ik toch nooit vergeten.
Je achternaam krijg je namelijk van je vader en blijkbaar was senior om twaalf uur geboren.
Toen de verpleegster voor een overvolle zaal Jumatatu Saa Sita (Maandag, Twaalf Uur) afriep, stond een oud mannetje bedaard op en wandelde met haar mee; ook al was het donderdagochtend, negen uur tien.

Gisteren ging ik mijn obsessieve meters zwemmen in New Arusha Hotel en parkeerde ik de auto achteraan de gastenkamers.
Een schoonmaakster zocht haar vriendin.
"Tatizo, uko wapi?", klonk het door de verder lege gang.
("Probleempje, waar ben je?")
Ik deed navraag bij het team van de fitnessruimte.
Het arme kind heette inderdaad Probleem.
Niet moeilijk met haar ongetwijfeld liefhebbende ouders...

OP NE KLETSKOP STOAT GIEN OAR

2010-11-24T09:54:00.002+02:00

Het hoeft niet altijd de brousse, de savanne, de bush te zijn hier in Afrika.
In het huis van - what's in a name - Bimb Theobald zouden op zaterdagavond stukjes opera gezongen worden door een internationaal gezelschap.

Ik was de hele dag nog hard aan het werk, at in de gauwte een hap bij een Indisch restaurant en reed toen naar het Leganga-USA river Opera House terwijl ik me de bedenking maakte dat dat meneertje Bimb het wel flink hoog in de bol had.
Bij aankomst had ik meteen door dat ik wel erg uit de toon viel. Mannen in kostuum, vrouwen in het lang en daartussen een stoffig persoon in een vuile jeans en een morsig hemd.
Van de parking was het een stukje wandelen tot het landhuis van de brave man maar niets kon me voorbereid hebben op zoveel bombastische snoeverij.
Het huis was van een buitenwereldlijke lelijkheid.
Een imposant blok was het, met een enorme inkomhal die bovenaan een Grieks tympanon torste.

We werden binnen genood en iedereen schreed, zich terdege bewust van de waardigheid van dit moment, naar de plastieken Coca Cola stoeltjes.
Een grote trap ging in een brede boog naar boven waar de koninklijke Bimb-familie zou zetelen, er hing een fantastisch lelijke luchter en overal stonden schilderijen als wou de eigenaar ons nog eens goed inlepelen hoezeer hij wel van kunst hield en hoe flink hij wel in de slappe was zat.

Nadat iedereen uiteindelijk een zielig plastic stoeltje had bemachtigd verscheen de heer des huizes.
Hij droeg een knalrode kikoi - de rok door mannen gedragen in de moslimwereld - met daarboven een smokinghemd en - jasje.
Zijn tenue werd afgemaakt door rode sokjes in platte schoentjes.
Minzaam glimlachend naar het plebs beneden hem, nam ie plaats.

Ik kreeg het koud door zoveel oppervlakkige bluf.

Aleksey Parfenov had een stem als een klok en samen met een beminnelijke dame op de piano overliep hij alles wat we al lang kenden van opera.
Verrassingen moesten en zouden uitgesloten worden; hier moest op veilig gespeeld worden om het niet te moeilijk te maken voor het klootjesvolk van Arusha.

We hoorden Don Juan van Mozart, de barbier van Sevilla van Rossini - de uithalen in Figaro deden de luchter vervaarlijk zwiepen -, die Fledermaus van Strauss; twee mensen vielen door hun stoeltje (geen doden) en drie glazen vielen om (eentje kapot) en ondertussen begon ook de Indier in mijn maag zich te roeren.
De afsluiter was een stuk uit Carmen van Bizet.
Toreador.
Op ne kletskop stoat gien oar.
En op stijl stoat giene prijs...

MORANI MEETS PUFF ADDER...

2010-11-22T08:46:00.005+02:00

De pofadder wordt wel eens 1 van de gevaarlijkste slangen genoemd.
Geenszins agressief is ie en het vergif is niet eens het meest giftige wat God bedacht heeft maar de pofadder, dik en vadsig, is een beetje te zeker van zichzelf en daarnaast gewoon een lui varken.
Daar waar andere slangen op de vlucht gaan wanneer de aarde begint te trillen door naderende voetstappen, vertrouwt onze nieuwe vriend op zijn camouflage kleuren.
Wie erop stapt, is gezien.

Op zaterdag gingen we met zijn vieren kamperen aan het kleine paradijsje, "warm water", maji moto waar een ondergrondse bron voor een kristalhelder poeltje zorgt, omgeven door tropische palmbomen.
Morani had de tijd van zijn leven in het gezelschap van Zion, jong en overenthousiast en op zondag pakten we in en reden we naar Moshi waar Freddy, een lokale gids, ons zou meenemen naar watervallen op de hellingen van de Kilimanjaro.

We wandelden door een prachtige omgeving met imposante valleien en klaterende beekjes en overal waar de honden water hoorden, verdwenen ze tussen de bomen om hun dorst te lessen.
Daar had Morani waarschijnlijk zijn ontmoeting met de pofadder.

Toen mijn vrienden me thuis afzetten, mankte Morani lichtjes maar dat zou wel van de inspanning zijn, zo bedacht ik.
Voor het slapengaan had de hond een flinke zwelling en ik maakte voor die ene keer een uitzondering en maakte zijn bed op vlak naast mijn slaapkamerdeur.
Tijdens de nacht controleerde ik de hond een paar keer. Hij ademde zwaar en lag er lethargisch bij.
Het beviel me niks.

Bij het eerste licht had Morani een achterpoot als een lamsbout.
Ik sneed knoflook, plukte rozemarijn en maakte een marinade van rode wijn en honing.
Excuses.
Ik sleepte 35 kilo niet-meewerkend gewicht in de auto en zette koers naar Lieve, de Vlaamse veeartse die hier al jaren woont en werkt.
Morani kreeg een hoge dosis cortizone en een antibioticakuur voor de volgende tien dagen om mogelijk gangreen tegen te gaan.
Daarnaast moet ie verschillende keren per dag een massage krijgen om het opgehoopte water terug in beweging te krijgen.
Meneer laat het zich allemaal welgevallen.
Ik verwacht zijn smekende vraag al voor Sinterklaas binnenkort: "baasje, mag ik een pofadder alsjeblieft? Dan word ik zo lekker verwend..."

PARKEERPROBLEMEN IN ARUSHA

2010-11-19T15:40:00.002+02:00

Een rijbewijs krijg je in Tanzania nog altijd gratis bij de aankoop van twee dozen waspoeder.
De stuurmanskunsten zijn dan ook navenant...

WAAROM IK VAN AFRIKA HOU

2010-11-18T06:51:00.000+02:00

Do you want to know more about Belgium? from Jerome de Gerlache on Vimeo.

HET WONDER DER TECHNIEK

2010-11-12T06:54:00.002+02:00

Nu ben ik nooit erg goed geweest in modellen, types en al wat je een blitze jongere maakte op de leeftijd van zestien.
Maar van 1 ding ben ik zeker, dit klopt niet!!

WAT STAAT DAAR IN HET GRASGEWAS? HET IS EEN.... EEN..... EEN....

2010-11-08T11:30:00.007+02:00

alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537111008144391714" />

He, wat hebben we daar? De paasklokken zijn wel erg vroeg dit jaar...

Het lijkt wel een euh dinges, een eh...

En er zit een deurtje aan!!....

Och God, Och Here, een echte kerststal...

...met die engel van de onbevlekte ontvangenis broederlijk naast die goedzak van een Jozef...

...en wie is diene mens rechtsvoor? De herdertjes "lagen" toch bij nachte in 't veld?

...het Kindeke is netjes ingebakerd; het is tenslotte ook December straks...

Poppetje gezien? Deurtje dicht...

ONVERWACHT BEZOEK (DEEL II)

2010-11-08T11:26:00.003+02:00

Zion kwam dus op bezoek en domineerde de tent.
Volledig op zijn gemak en zich tenvolle bewust van zijn superioriteit nam ie de mand van brave Morani over...

WAT WE NU TOCH MEEMAAKTEN...

2010-11-03T07:29:00.003+02:00

Tanzania heeft koorts.
Verkiezingskoorts weliswaar maar het land is toch wel wat uit zijn evenwicht.
Sinds ons aller grote voorbeeld Mwalimu (de leraar) Julius Nyerere (zoon van Burito Nyerere godbetert en 1 van zijn 26 kinderen)president werd, was CCM de enige partij tot in 1995 een meerpartijenstelsel werd goedgekeurd.
Aangezien de verkiezingen pas om de vijf jaar plaatsvinden, is dit de vierde keer dat er voor een andere partij dan de alomtegenwoordige CCM kan gestemd worden.

We hebben het geweten...
De nijlpaarden van de heersende partij, log en traag, gelukkig in hun eigen vieze poeltje en niet geinteresseerd in wat daarbuiten gebeurde, werden uitgedaagd door de luipaarden van CHADEMA. Jong, flitsend en klaar voor verandering.
Je zag zo de verschillen op straat. Grote trucks reden voorbij met veel te luide muziek en opvallende posters.
Rijkelijk aangekleed met goeie luidsprekers betekende CCM. Zag je een kleiner modelletje met een krakende geluidsinstallatie dan had je met CHADEMA te doen.

De hele stad kreeg koorts.
Vlaggetjes hingen aan brommers en draaiden in achterwielen. Een onverlaat kroop in de hoogste bomen voor een beter effect van de CHADEMA kleuren (en brak hoogstwaarschijnlijk zijn nek), enfin, Arusha werd getroffen door een gezonde gekte.

Zondag was het dan zover. Iedereen ging stemmen, moest zijn identiteitskaart afgeven die dan naast enorme lijsten werd gehouden om na te gaan of je niet al eens gestemd had die dag en na het juiste vakje aangevinkt te hebben, moest je je pink in een onuitwisbare inkt dopen om bedrog te ontmoedigen.
Bankautomaten waren leeggehaald om mensen te verhinderen hun hele inkomen te verwedden en de bars deden gouden zaken...
Op maandag was heel de stad in een roes. CHADEMA - "it is time for a change" - had een duidelijke overwinning behaald en de nietsnutten en klaplopers bezetten alle kruispunten, klommen op gebouwen en schreeuwden alsof we van het juk van jarenlange tirannie bevrijd waren.

Afwachten wordt het nu tot morgen om te zien hoe de rurale - en dus meer traditionele - gebieden gestemd hebben.
Tot alle stemmen geteld zijn, mag er geen krant gedrukt worden in het hele land. De verkopers zullen morgen vast gouden zaken doen...

HET KNAAGT, HET KRIEBELT, HET DOET PIJN...

2010-10-28T10:25:00.007+02:00

Mooie woorden van The Lau, frontman van The Scene, lang geleden...
Er is ondertussen veel veranderd.

Wat gelukkig nog niet veranderd is, is dat het op regelmatige tijdstippen begint te kriebelen en te knagen tot het pijn doet.
Dan bekruipt de onrust me en wil ik liefst van al elke nacht in een ander bed slapen, wil ik mensen ontmoeten die een totaal ander leven leiden, wil ik streken zien die me imponeren, wil ik gebruiken zien die me totaal onbekend zijn...

Het avontuur in Mpanda, waar het leven zo traag ging dat er volgens mij een andere tijdsindeling voor bestond, ligt ondertussen alweer ver achter me maar gelukkig kwam lieve Adam net op het goede moment met de boodschap dat we dringend eens samen Mbuguni zouden moeten bezoeken.
Niet meer dan een paar tientallen kilometer buiten Arusha maar een totaal andere wereld.

Vroeg in de ochtend vertrokken we, we reden langs de rozenfarms (vandaag geplukt, morgen in uw bloemenwinkel in Europa), door de aardbeien- en frambozenfarm (vandaag geplukt, morgen op uw bord) en toen lieten we de drukte achter ons en via zachte, zanderige paden - iedereen bidt om regen maar de almachtige is onvermurwbaar - reden we naar Nergensland.
Nooit geweten dat het echte rurale Afrika zich zo dicht bij mijn achterdeur afspeelde.

We kwamen in dorpjes waar de les stilgelegd werd omdat er een blanke stopte ("Good morning, sir" ook al was het vier uur 's middags). We probeerden te eten in lokale restaurantjes waar de lethargie het die dag had gewonnen van de ambitie en er bijgevolg geen lunch was; we ontmoetten een oude grootmoeder die een diepe kniebuiging voor me maakte. (Ik hielp haar krakende knoken weer overeind en vertelde haar dat ik Tanzania onafhankelijk had verklaard vorige week).

En in deze wereld waar morgen er niet toe doet, waar vandaag eindeloos lang duurt en waar er niet gedacht wordt in causale verbanden, had niemand eraan gedacht dat oorzaak tot gevolg staat zoals slechte brug tot beschadigde auto.

Met een klap stonden we stil toen het grote niets opdook achter een simpel betonnen brugje.
De wielen van de jeep hingen hulpeloos in de lucht, het chassis leunde zwaar op de brug en Adam leek bereid zijn ontslag te aanvaarden voor iets wat ie onmogelijk had kunnen voorzien.
Samen met de omringende boeren die op ons afkwamen als was het een attractie op een jaarmarkt, (Eindelijk gebeurt er iets) bespraken we vele plannen die ons uit onze gevangenschap zouden bevrijden.
We besloten uiteindelijk onze eigen weg te gaan, Adam kreeg de auto weer los en we legden grote stenen op de brug om andere weggebruikers te waarschuwen.
Keien die er ongetwijfeld nu alweer afgehaald zijn omdat ze ergens anders levensnoodzakelijk waren...

Iets verder was nog een jongeman met zijn Ferrari de gracht ingesukkeld en we verdienden onze plaats in de hemel door hem weer los te trekken.
Terwijl ik mijn plaatsje bespreek daarboven, kan ik evengoed om wat regen vragen.
want dat hebben we hard nodig, heel hard!!

...Met een klap stonden we stil toen het grote niets opdook achter een simpel betonnen brugje...

...en we legden grote stenen op de brug om andere weggebruikers te waarschuwen...

...was nog een jongeman met zijn Ferrari de gracht ingesukkeld en we verdienden onze plaats in de hemel door hem weer los te trekken...

ONVERWACHT BEZOEK

2010-10-27T12:22:00.006+02:00

Vrij en vrolijk kwam Zion aan.
Niet gehinderd door enige gene blafte hij een blij goeieavond naar Morani.

Onze held op sokken, 1 en al goedmoedige lamzakkerij onderging een plotse gedaanteverandering.
Zion, TBD ofte Tanzanian Brown Dog uit de ere-orde van het vuilbakkenras, onervaren en pas vier maand oud, had het nog niet in de gaten.

Hij wurmde zich uit mijn armen, belandde onelegant op de grond en terwijl zijn hele kleine lijfje meekwispelde met zijn staart, ging ie blijgemoed op Morani af.
Mijn trouwe Ridgeback had het zo niet begrepen.
Hij vloog de onverwachte bezoeker aan met een agressie die ik nooit in hem vermoed had en die helemaal niet in evenredigheid was met de kleine puppy die, ondertussen luid huilend om zijn mammie, bescherming zocht tussen mijn benen.

Met veel moeite hield ik de reus weg van het dwergje.
"Ik ben het niet geweest, echt niet," jammerde Zion ondertussen, zich afvragend waarom hij dit verdiende.
We stonden met zijn allen schaakmat.
Liet ik mijn hond los om Zion terug op te pakken, dan verscheurde Morani hem geheid.
Het kleine hoopje ellende vrijlaten, was ook al geen optie want die zou zich ergens onder verschuilen en dan kon ik voor de rest van de nacht dat kleine mormel uit zijn holletje peuteren.

Ik besloot tot een psychologische aanpak.
Ik praatte met zachte stem op Morani in en deed beroep op zijn - ondertussen volwassen - redelijkheid.

"Luister, mijn lieve vriend, ik begrijp het ook niet. Zo een klein dingetje, de naam hond onwaardig, komt hier een weekje logeren omdat zijn baasje op vakantie is. Kunnen we een beetje beschaafd doen? Enkel voor deze week?"
Morani haalde nukkig zijn schouders op.
Zion trilde op zijn dunne pootjes.

"Morani, alsjeblieft?", hoorde ik mezelf smeken.
"Kvinhetmaarniks", bromde mijn maat nurks...

Ik liet Zion los en het beest viel flauw.
Of het draaide zich in volledige onderwerping op zijn iele rugje.
Zo goed kende ik hem nu ook weer niet.

Morani snuffelde, Zion beefde en ik stond klaar om in te grijpen.
Een gewapende vrede leek bezegeld.
Waar de uk ook ging, volgde de grote loebas; het was schattig om zien.
Zion, uit een generatie van opportunisten, street wise en leep, voelde al snel dat hij het zaakje in de hand had.
Hij wandelde op de mand van Morani af; een enorm wiel als je het vergeleek met het baby-hondje.
De Ridgeback ging breeduit voor zijn bed staan maar keek me ondertussen met zo'n hulpeloze blik aan dat mijn hart bloedde.
"Wat moet ik nou?", zag ik hem denken.
De kleine had het in de smiezen.
Wandelde vlotjes onder zijn gigantische soortgenoot door.
Ging prinsheerlijk in de middencirkel liggen en keek Morani stralend aan.

In vijf minuten waren de verhoudingen omgekeerd.
Zion geniet van zijn status en de oude laat begaan.

Maar ach, elke ochtend gaan Morani en ik wandelen.
Dan mag de peuter niet mee.
NEM!

MO IBRAHIM

2010-10-27T08:15:00.004+02:00

Al altijd heb ik bewondering gehad voor leiders die het innovatieve of economische ook aan het sociale koppelden.

Mijn eerste voorbeeld daarin was Alfred Nobel. Of ie zelf betrokken is geweest bij het idee om prijzen te gaan uitreiken, weet ik niet maar dat een uitvinder een project kon opzetten dat de hele wereld beinvloedde, vond ik uitermate interessant.

Toen ik nog verankerd zat in de vlaamse klei, was de belgische supermarktketen Colruyt mijn lichtend voorbeeld. Scherpe prijzen met oog voor detail in besparingen. Aandelen van het bedrijf uitbetaald aan het personeel als extra motivatie en 1 van de eerste bedrijven die uitkeek naar groene energie.
Het was duidelijk dat economische groei compatibel was met het volgen van een sociale code en dat beschouwde ik als een mooie toegevoegde waarde.

Zestig jaar geleden werd Mo Ibrahim in Sudan geboren. Hij belandde in de telecomsector en startte Celtel (later herdoopt tot ZAIN) op in Afrika.
Meneer Ibrahim is nu twee en een half milliard dollar waard maar heeft zijn sociale reflex nog niet verleerd.
Sinds 2000 wordt jaarlijks de Mo Ibrahim Index samengepuzzeld.
http://www.moibrahimfoundation.org/en/section/the-ibrahim-index.

Het betreft hier een rangschikking van 53 afrikaanse landen inzake de service die aan de burgers verleend wordt door hun regering.
Een uitermate interessant document moet het zijn voor de presidenten en ministers die zien hoe hun buren het doen en hoe en waar verbeteringen aan te brengen zijn.

Zoals altijd staat Mauritius op de eerste plaats en daar zal de sterke aanwezigheid van de franse regering ongetwijfeld voor iets tussen zitten.
Verder doen natuurlijk Zuid Afrika, Botswana en Namibie en verder de Seychellen en de kaapverdische eilanden het goed.

Onderaan bengelen dan helaas de landen die door oorlog verscheurd zijn of eerder heel onbekwame leiders hebben.
Erithrea, Tsjaad, Somalie en Zimbabwe hebben nog een lange weg te gaan.

Natuurlijk wil ik weten waar mijn tweede vaderland eindigde.
Tanzania behaalt een mooie 16de plaats op 53 landen, haalt 55% wat eigenlijk nog altijd maar net met de hakken over de sloot is, maar - en dat verbaast me zeer - we zijn de flinkste leerling uit het oost-afrikaanse klasje.
We laten Uganda (plaats 24), Kenia (26), Rwanda (31) en Burundi (33) toch wel flink achter hoewel hierbij natuurlijk wel enige voorzichtigheid geboden is bij de interpretatie.
President Kagame van Rwanda duldt geen tegenspraak van de oppositie en daardoor zakt de vrijheid van meningsuiting diep in het rood en sleurt zo het algehele cijfer naar beneden.
Kenia heeft dan weer een halve burgeroorlog in 2008 achter de rug en krijgt hierdoor slechte punten op veiligheid.

Maar goed, terug naar wondermooi Tanzania.

De hele Ibrahim index is onderverdeeld in vier categorien met talloze subdivisies.
Op veiligheid en degelijkheid van wetten gaan we er helaas met 2.1% op achteruit.
Op personlijke inbreng en rechten van de mens zakt Tanzania zelfs 5.2%.
Wat hierbij over heel Afrika opvalt, is dat de vrijheid van de pers letterlijk in elk land zakt, behalve in landen onder dictatorschap of in oorlog waar de persvrijheid niet anders kon dan (een beetje) stijgen.
Een heel gevaarlijke evolutie lijkt me dat!

Maar natuurlijk verdienden we ook enkele goede punten.
In de categorie duurzame economische mogelijkheden steeg Tz met 1.2% en in menswaardige ontwikkeling tenslotte ging het land met 3.9% de hoogte in.
De grootste blij had ik toch met het vakje kwaliteit van de beschikbare educatie. Daar sprong het onderwijs zomaar 8.3% verder.

Als ik later groot ben, wil ik ook zo een index.
Lijkt me wel sexy...

WAT IK VANDAAG TOCH MEEMAAKTE...

2010-10-25T12:50:00.002+02:00

Sinds een goeie twee weken is er geen water meer op het bedrijf.

Nu is dat niks nieuws want de vorige keer werd het water afgesloten door de meneer die ons ook de rekening bracht.
Aangezien hijzelf wat vertraging had opgelopen en pas de achtste van de maand langskwam, besloot hij gelijk het water af te sluiten wegens wanbetaling.
Het kostte ons grote moeite de man te overtuigen van het onlogische karakter van zijn daden maar toen we uiteindelijk Adam de stad instuurden om de betaling te regelen en het mannetje op die manier een gratis rit naar de stad kon versieren, waren we weer voor even op het gemak.

Anders was het deze keer.
Er was geen water en ondanks onze smeekbeden aan het hoofdbureau, maakte er ook niemand enige aanstalten om ergens de oorzaak van het onheil te gaan opsporen.
Deze ochtend was ik het zat.

Adam werd erop uitgestuurd en kwam een uur later terug met zes man in de auto.
Vier van hen verdwenen onmiddellijk in de omgeving van ons bedrijf.
Een gratis ritje was het geweest, meer niet.
De twee anderen lokaliseerden de breuk in de leiding op een goeie tweehonderd meter buiten onze poort.
Ik kreeg de rekening voor wisselstukken gepresenteerd en de uitleg was even helder als grof.
"Wil je water, dan betaal je beter. Ik weet ook wel dat dit voor onze rekening zou moeten zijn, maar er is doodgewoon geen geld," aldus de mechanieker die het allemaal al duizend keer meegemaakt had.

We hebben dus betaald - en meteen een email naar de dienst voor watervoorziening gestuurd voor tegemoetkoming.
Voor daar een antwoord op komt, zal er wellicht al veel water naar de zee gevloeid zijn...

PAARSE BLOEMEKES

2010-10-25T06:57:00.002+02:00

Twee weken geleden ging het over de mooiste weg ter wereld in deze tijd van het jaar.
Wegens geen foto van Arusha, dan maar het bewijs dat ook Ethiopie de Jacaranda kent.

De mooiste reis ter wereld was dat over de mooiste weg ter wereld...

http://www.mojomoto.be/tanzania

HOE HET NU VERDER MOET...

2010-10-20T08:56:00.002+02:00

Heel Frankrijk staat op zijn kop want er wordt geraakt aan een fundamenteel recht...
1 op de vijf benzinestations staat al droog, drie en een half miljoen mensen zijn de straat op gekomen omdat ze het niet eerlijk vinden dat ze - tot hun gemiddelde leeftijd van vijfentachtig (?) - in plaats van vijfentwintig jaar betaald rond te hangen, dat slechts drieentwintig jaar zullen kunnen doen.

Ik begrijp het allemaal niet meer...
Sinds jaren hebben alle centraal-europese regeringen ervoor gezorgd dat door allerlei strikte regelgevingen, door hoge belastingen op werk en door het demotiveren van het ondernemerschap alle productie zoetjesaan verdween naar de zogenaamde lageloonlanden.
Vergeet dat laatste woord maar!
De lageloonlanden zijn aan een een steile opmars bezig. Jaren hebben ze voor de westerse wereld geproduceerd maar die kerels zijn natuurlijk ook niet van gisteren.
Verkijk je maar niet op de koopmansgeest van Chinezen en Indiers!
Ondertussen is ook alle know how in handen van het Oosten en kunnen die geelmensjes en die betelpalmkauwers het al veel beter en goedkoper dan wij in onze ergste dromen durven veronderstellen.

En dan wordt er in een wereld waar er minder dan 20% van een totale week gewerkt wordt, plots stampei gemaakt over twee jaar langer werken.
Het is inderdaad niet leuk te zien dat je buurman eerder op pensioen mag gaan dan jij.
Het wordt helaas nog veel minder leuk voor Europa en Amerika als er geen mentalitietsverandering komt.
Hoe je het ook draait of keert, er zijn grote verschuivingen op til en als het westen zich daar niet soepel op instelt, gaan jullie ginds met zijn allen een donkere periode tegemoet.

Vergelijk gewoon de twee benaderingswijzen:

Het westen heeft de periode van heropbouw en welvaart waarbij iedereen zijn steentje bijdroeg, sinds lang achter de rug. We zitten nu middenin een generatie die alle verworven rechten als vanzelfsprekend vindt.
Vergelijk het met de kleinzoon van de slager. Grootvader heeft keihard gewerkt om de zaak op te bouwen; zijn zoon heeft het harde labeur gezien en erin meegewerkt en de kleinzoon tenslotte, die ziet enkel de luxe van het rijke leven en helpt het levenswerk van de familie in vijf jaar naar de verdoemenis.

In het opkomende Oosten daarentegen is men volop aan de weg aan het timmeren. Hun werklust, hun inzicht in nieuwe markten en de westerse traagheid om hierop te reageren versnelt enkel de teloorgang van Europa en Amerika als de rijke en dicterende macht.
Ik kan het vanhieruit allemaal zo mooi bekijken: Afrika is allang niet meer het zorgenkindje met de hongerbuikjes en de luie zwarte onder zijn boom. Dit continent heeft negenhonderd miljoen toekomstige consumenten.
De enigen die hierop reageren, zijn China en - in mindere mate - India.
Alle brommertjes, een groot deel van de trucks, bijna alle verkoopsgoederen zijn van chinese makelij.
Er is een nieuwe markt aangeboord en die wordt gemonopoliseerd door volkeren die in mijn herinnering vroeger helemaal niet meespeelden.

Als ik in Frankrijk woonde, zou ik mijn mond houden en akkoord gaan.
Binnen vijftien jaar liggen de eens zo machtige en rijke bleekgezichtenlanden op hun gat.
Zeg dat uw correspondent in Tz het gezegd heeft...