OVER SINTERKLAAS EN KEMPENKINDEREN

Enige tijd geleden vond ik een zekere "Smets" op Arusha Mailing List. Het leek me nogal oer-Vlaams en ik contacteerde de eigenaar van de naam.

Sinds dat moment hebben we er een paar goeie vrienden bij.

Jo, Anne en dochter Fie uit de Kempen zijn in juli voor een jaar naar Tanzania verhuisd om vrijwilligerswerk te doen in een lokale school.

Even later vervoegde Lander uit Sint Niklaas het ploegje en samen hebben we al enkele fijne momenten meegemaakt.

Aangezien Lander helaas weer vertrekt binnen twee dagen en hij enkel een vlieg, twee muggen en een overreden hond als local wildlife had gezien, trokken we er nog eens op uit naar het onvolprezen Tarangire National Park.

Dat de trip een succes was, bewijzen onderstaande foto's...

Fie

Lander

Jo

Anne incognito

Enzi en ...tja....

olifanten in paniek vanwege een paar leeuwen

zo zie je me vast niet.....

Verreaux' Eagle Owl

Red Billed Ox-pecker

African White Backed Vulture

Op het laatste moment kregen we er nog een Lander-epifanie bij!
(Een zich aan de ratio onttrekkende, plotselinge, kortdurende, diep inwerkende ervaring waarin een zintuiglijk waarneembaar element in de gewone, alledaagse werkelijkheid een niet binnen een gangbaar kader te plaatsen reactie oproept bij wie het ondergaat.)

OVER AFRIKAANSE EN CHINESE VINDINGRIJKHEID

Als ik van ons huis naar de supermarkt, ongeveer een kilometer verder, wil,  dan neem ik sneller een boda boda dan het eigen vervoer,
Onze straat is o zo rustig maar misschien heeft dat wel meer te maken met de staat van het wegdek dan met de bewoning rondom.
Een aaneenshakeling van putten is het, hier en daar verblijd met een lek in de waterleiding die het stof vreten voor enkele meters omzet in een modderpoel en iets verder dan weer opgeleukt door zulke scherpe stenen dat je er zelfs Maggie De Block zou op lekrijden.
Een boda boda is dan weer een 125 cc mini-motorfietsje, gemaakt door de Chinezen met overschotjes van hun staalproductie en bereden door Tanzanianen met de rijkunsten van een iele ballerina in een overjaarse legertruck.

Vorige week werd ik naar huis gereden door een jongeling die - gezien zijn rijstijl - onze laatste minuten op aarde wilde opvrolijken met bleirende muziek uit twee luidsprekertjes op zijn stuur.
Eens thuisgekomen betaalde ik de halve euro voor de rit (een achtbaan in een pretpark kost je meer voor dezelfde sensatie zonder bijna-dood-ervaring) en vroeg ik om wat meer uitleg over de lokale Bang & Olufsen.
De jongen wipte het zijpaneeltje onder het zadel open en toonde me een aluminium bakje met een USB-poort en een schuifje voor een geheugenkaart.
Trots legde hij uit dat er ook een radio op het dingetje zat en zelfs een alarm.
Daarvoor duwde hij op een knopje van de afstandsbediening en een afschuwelijk gegil weerklonk. Alle honden in een straal van 800 kilometer sloegen aan en onze guitige sloeber had het niet meer.

Ik kreeg nog de prijs mee (17 euro) en de richting naar het verkooppunt (een schamel barakje zou later blijken) en onze schavuit keerde zijn voertuig met ware doodsverachting en schoot weg, nieuwe adrenaline-shots tegemoet.

De volgende dag vond ik het winkeltje met de drie verkopers buiten op een bankje. De jongens waren in een discussie verwikkeld of vandaag vrijdag dan wel zaterdag was, dus moest het meisje zich op de vierkante meter verkoopsruimte wurmen.
Ja, ze hadden het gevraagde in huis en ja, de prijs was correct.
Of het ding ook in mijn auto zou werken (radio al kapot van voor WO II), vroeg ik.
Vrijdag werd er bijgeroepen - en verloor hierbij aan momentum inzake weekdag of weekend - en wilde er zich bijgevolg snel vanaf maken.
"Ja hoor, dat ding werkt ook in een auto," was zijn ongeinteresseerde antwoord.
"Heb je het ooit al geprobeerd, dan," vroeg ik natuurlijk.
"Dat weer niet," zei mijn nieuwe vriend en hij haastte zich terug naar zijn bankje.

Ik besloor het risico te nemen en er werd een heuse monteur opgeroepen, die twee bankjes verder zat na te denken over de volgende presidentsverkiezingen.
Handig haalde hij de radio uit de auto en ontblootte daarmee een wirwar van draadjes waarin een leeuwin nooit haar welpen zou terugvinden.

Toen werd het interessant.
Draadmans knipte twee eindjes ijzerdraad, haalde zijn batterij uit zijn mobieltje en verbond de gestripte uiteinden van de de draadjes met de contactpunten van zijn batterij. Met plakband hield hij de constructie op zijn plaats en toen hij zijn tong tegen de andere uiteinden van de draadjes zette, knipperden zijn ogen automatisch.
"Contact met 3.5 Volt," signaleerde zijn brein.
Nu werd de aandacht verlegd naar een plastiek aansluitpunt met een tiental heel fijne kabeltjes. De jongen nam zijn zelfgemaakte stroombron en maakte heel voorzichting contact in de eerste twee kleine gaatjes van de radio-aansluiting.
"KRRRRR", zei de rechterachterluidspreker en tevreden werden de twee draadjes losgeknipt en samengebonden.
"KRRRRR," ging daarna de linkervoorluidspreker en systematisch werden alle kabeljtes ontkoppeld.
Daarna werd het Chineze aluminium bakje verbonden met de auto-luidsprekers, met de batterijvoeding en met de aarding en na een uurtje reed ik tevreden huiswaarts, ondertussen ijverig proberend om dat vervloekte alarm uit te schakelen.
Alle honden in een straal van 300 kilometer sloegen aan (de ramen van de auto waren dicht).

Ik sukkelde nog een uurtje met het omzetten naar MP3 en sinds een paar dagen luisteren we in de auto elke dag opnieuw naar ABBA, zeer naar de zin van een tevreden Maya die onderussen 50 keer Mama Mia, the musical heeft bekeken.
En de andere gezinsleden?
Die huilen met de straathonden in een straal van 100 kilometer mee.....

DE KRACHT VAN PUBLICITEIT IN ONTWIKKELINGSLANDEN

"Ik drink een bepaald type bier omdat elke man die dit bier drinkt in de advertenties, omringd is door mooie vrouwen.

In het jaar dat ik dit bier drink, heb ik geen enkel succes geboekt.

Kan ik de brouwerij legaal vervolgen voor foutieve informatie en financieel verlies?"

Het zou grappig zijn als het niet zo in en in triest was. Als je je hele jonge leven opgegroeid bent ergens in de bush waar de enige reclame die je ooit te zien krijgt van Coca Cola (is lekker - lest de dorst) komt of van OMO (wast goed), dan zie je niet de hele machinerie erachter die jou probeert te overtuigen om net voor hun product te kiezen.

Geslepen is onze schrijver dan weer wel.

Als ik er geen mooie vrouw kan uitslepen, dan toch minsten wat centen, schijnt ie te denken....

DAG VAN FLUPKE EN ZIJN CLUBKE

Wie denkt dat het hier allemaal maar een beetje losloopt omdat we zo ver weg zitten van het alziend oog van onze bonma's, suikernonkels, mama's en papa's en zelfs van Di Rupo en Co, die heeft zich vergist.

Twee vrijdagen geleden werden alle Belgen opgeroepen voor "een koffie of een biertje" met de nieuwe ambassadeur.
De man was in Arusha en wou wel eens zien wie daar allemaal woonde in het noorden. (het is trouwens duidelijk dat ie nooit gehoord heeft over de eerder snedige opmerkingen, door mijn lieve mama geuit aan de toenmalige ambassadeur in Kenia, wat die van ons was uiterst vriendelijk en minzaam tegen me).

We kwamen samen in Via Via - ooit een Vlaamse haven in Arusha - en ik ontmoette er tientallen landgenoten die ik van haar noch pluimen kende.
Veel Congolezen op een Belgisch paspoort waren er en ook een gezin van drie waarvan de vader Maleisisch was; de moeder en de dochter Belgisch maar alle drie zagen ze er zeer Indisch of Pakistaans uit.

Het was een vreemd clubje maar het was een gezellige namiddag.

Nog voor dit gezellige onderonsje waren Tine en Violette al tot het besluit gekomen dat het maar eens gedaan moest zijn met die supprematie van Dar Es Salaam waar alle Belgen op de dag van de dynastie samenkwamen en het - waarschijnlijk op kosten van ons Belgenland - op een zuipen en een vreten zetten.

Dat kunnen we ook en zelfs beter, dachten de sympatieke dames en zo kwam het dat we vorige vrijdag afzakten naar Onsea House/ Machweo, onze Vlaamse houvast in donker Afrika voor wat een lekkere maar vooral rijkelijk overgoten avond zou worden.'

Er was - hou je vast - keuze tussen tomaat met grijze garnaaltjes, stoverij, americain prepare of witlof met hesp in kaassaus.
90 Bezoekers werden er geteld, van wie waarschijnlijk maar 40 Belgen maar het was allemaal uiterst gezellig.

De opbrengst werd geschonken aan Baraa School (https://nl-nl.facebook.com/TheBaraaPrimarySchool) en de Duvel werd vooral in mijn glas geschonken.
En dat van Harald natuurlijk.....

DE FAR WEST LIGT IN ARUSHA...

Het gebouw van de TRA (Tanzania Revenue Authority) is, ondanks zijn levendige rode kleur en zijn vriendelijke werknemers, niet echt een plaats waar je met plezier naartoe trekt.

Dat was waarschijnlijk ook waarom de dame in dit verhaal nogal bits reageerde.
Voor het gebouw is er een grote, mooi betegelde open ruimte maar parkeren mag dan weer niet.
Onze bezoekster vond echter dat zij wat meer mocht en parkeerde hooghartig vlak voor de ingang.

Dat was niet naar de zin van een paar politie-agenten en die sommeerden mevrouw dan ook haar wagen te verplaatsen maar helaas had ze daar geen zin in.
Onze politiemannen zijn altijd in voor een grapje en zetten de vier banden van de auto plat.
"Dat wordt lachen straks als die kwaaie tante terugkomt," moeten ze geproest hebben terwijl ze elkaar kwajongensachtig aanstootten.

De dame kwam terug en was not amused om het voorzichtig uit te drukken. Ze schold de ordehandhavers de huid vol, opende haar tasje en haalde er een revolver uit.
Gelukkig was de politie sneller en mevrouw werd in het been geschoten en afgevoerd.

Achteraf bleek het ook nog de minares van de opperpief van TRA te zijn.
Die heeft vast wat te vertellen gehad, thuis,,,

EN DEN BOER; HIJ PLOEGDE VOORT.

De kiekens denken elke dag dat het mei is; de koninklijke serre is eindelijk af zonder enige dotaties; de bijen leggen honing en de koe die we gekocht hebben, zorgt voor melk, boter en yoghurt, afhankelijk van welke speen je bedient (het nut van die vierde tepel hebben we nog niet helemaal door).

We doen het organisch en het begint vruchten af te werpen.

Nu staat ook de koffie in bloei wat betekent dat we binnen drie maand voor de eerste keer onze eigen koffiebonen gaan branden.

De honderden passievruchten beginnen stilaan te rijpen en we zijn klaar om liters en liters van dat zure sap in te vriezen.

En ook ons suikerriet is klaar om geoogst te worden. Eens kijken of we daar suiker kunnen van maken.

Voor bij de koffie inderdaad....

PARADIJSELIJK ZANZIBAR

Veel gebeurt er niet meer op deze website, dat geef ik toe.
Misschien heeft dit wel te betekenen dat er ook niet echt veel meer gebeurt in het dagelijkse leven....

Kinderen gaan naar school en worden in het weekend rondgereden van verjaardagsfeestje naar sleep over en zo kabbelen de maanden voorbij.

Gelukkig won ik een soort van openbare verkoop op een Quiz avond ten voordele van Future Stars Academy (http://www.futurestarsacademy.org/) van goeie vriend Alfred en konden we bijgevolg voor een leuk prijsje naar Zanzibar voor een week.
Dat ik de hoofdprijs wegkaapte, had trouwens enkel te maken met het feit dat mijn door wijn vertroebelde brein dacht dat het leuk zou zijn om de instelprijs een beetje de hoogte in te jagen door mee te bieden.
Geheel in beslag genomen door mijn altruistische liefde voor het voetbalclubje, had ik niet in de gaten dat ik uiteindelijk de laatste was die overeind stond.

Maar goed, het was goedkoop en het was de moeite dus allen tevreden.
Voor toekomstige  bezoekers: Fumba Beach Lodge op ...euh.... the beach (http://www.fumbabeachlodge.com/) en Mashiriki Palace Hotel (http://www.masharikipalacehotel.com/) in Stone Town.