IF YOU CAN MAKE IT HERE... (DEEL I)

Na zeven tours op de motor en vijf shuttles tussen Los Angeles en Chicago met een camionette en een aanhangwagen, was het tijd voor iets anders.

Ik heb 47.300 kilometer gereden op vijf maand of elke en iedere dag 315 kilometer.
Ik heb honderdvijftig nieuwe mensen leren kennen - en kende ook hun naam op het eind van de eerste dag - van Argentinië tot IJsland en van Saoedië-Arabië tot Japan.
Ik heb tien nachten in bloody Las Vegas overnacht, zeven keer de Grand Canyon gezien en meer dan honderdtwintig keer een ochtendpraatje gehouden over wat we vandaag wel zouden zienbezoekenpasseren.

Het was allemaal mooi genoeg en dus neem ik vanavond een vliegtuig om de US - toch voor eventjes -  te verlaten.

Ik vond een rechtstreekse vlucht vanuit de luchthaven van Newark naar Brussel en daar kon ik wel een paar dagen New York aanbreien want ik was er nog nooit geweest.

Een verslag van een heksenketel, een microsamenleving, een constant gewemel en gewriemel.
Mijn ding niet maar ik heb het toch maar eens gezien.
Niet zeker of ik er ooit nog terug naartoe wil...

De eerste fout die ik gemaakt had, had ik onmiddellijk door toen ik in La Gardia airport in Brooklyn landde.
Voor de goedkoop had ik een hotel geboekt bij de luchthaven van Newark van waar ik naar Europa zou vliegen.
Goedkoper dan in Manhatten overnachten maar waar ik geen rekening mee gehouden gehad, was de prijs voor het transport hier.
Ik zag mezelf niet met drie gigantische koffers van perron tot perron stommelen om de metro, twee bussen en een trein te nemen dus, terwijl het ouwe wijven regende, boekte ik een Uber en gaf ik gelijk het prijsverschil van twee nachten hotel op Times Square uit.
Ik ontmoette een fantastische jongeman uit Bangladesh en we praatten anderhalf uur over de cultuurverschillen die hij ervoer terwijl we traag door het donderdagavondverkeer kropen.

De ochtend erop straalde de zon en, als in een mantra, herhaalde ik wat de receptioniste afgehaspeld had.
Het was haar tienduizendste keer en mijn eerste.
Neem de shuttle naar Newark airport en stap uit aan terminal A, B of C.
Koop een ticketje voor de airtrain dat ook geldt voor de New Jersey Transit.
Neem de airtrain tot aan P4.
Stap uit en neem de trein naar Newark Penn treinstation.
Neem de trein naar New York Penn station.
Waarom ze die alletwee Penn moeten noemen, is me nog steeds een raadsel.
Ik haalde het in één keer, beseft dat ik het prijsverschil voor hotelnacht drie en vier had uitgegeven aan treinticketjes voor de volgende dagen en probeerde dan mijn weg te vinden door het labyrinth dat de metro was.

Uiteindelijk piepte ik opnieuw boven het voetpad dichtbij Zabar's.
Goeie vriendin Barbara die een maand of twee geleden op haar tachtigste overleed, vertelde me altijd vol vuur over de beste joodse ontbijtplaats ter wereld dus dat zou mijn eerste stop zijn.
Ik wrong me tussen ontelbare mensen die het ook onmisbaar vonden maar zij wilden wel zes dollar uitgeven aan een espresso en ik niet dus ik belandde weer op straat.

Mijn volgende bezoek zou het American Museum of Natural History worden samen met vier miljoen andere bezoekers.
Het was allemaal erg veel, de zalen liepen in elkaar over zonder veel duidelijkheid; er waren geen wegwijzers en iedereen deed maar wat dus ik vraag me nog altijd af hoeveel ik eigenlijk gezien heb van het hele museum.

Deze foto interesseerde me het meest.
Jaag een ongoddellijk grote portie heel potente drugs door het neusgat van je makker zodat ie sterren ziet voor de volgende twee weken.
Prachtig beschreven door Redmond O'Hanlon in 'tussen Orinoco en Amazonerivier'.
Ook mooi dat die preutse Amerikanen des mans balzak en penis niet gecensureerd hebben. Het wordt nog iets met dit land. Misschien...

Ik wandelde terug naar buiten en vond Nathan's (since 1916!!).
Helaas was Nathan al lang dood maar ik maakte een praatje met de heel vriendelijke Egyptenaar die in het krappe stalletje werkte.

DE TOEKOMST VAN EEN LAND LIGT IN ZIJN JEUGD

Een beetje een magere post hier net voor.
Dat had meer te maken met de deprimerende hoerastemming die zoals zoveel keren gecreeërd wordt terwijl er niets te vieren valt.

Dus heb ik maar een beetje verder gespit en vond ik de Social Progressive Index die onderzoekt hoe alle landen ter wereld het doen op het gebied van het algemeen welzijn van hun burgers.
De data die opgenomen worden in een totale uitkomst gaan over wat mensen nodig hebben om een goed leven te leiden.
Van basisbehoeften zoals eten en onderdak tot kans op educatie. 
Ook factoren zoals de invloed van ras, afkomst, geslacht, religie, sexuele oriëntatie en veiligheid worden meegenomen in de eindberekening.

Het zal niemand verwonderen dat Scandinavië eens te meer de hoofdvogel afschiet. 
Een voorbeeld voor de USA zouden ze kunnen zijn, maar zodra die groep landen genoemd wordt hier, wordt er 'vuile communisten' geschreeuwd door de helft van de bevolking.

Nummer 1 tot 7 zijn Noorwegen, Denemarken, Finland, Zwitserland, Ijsland, Zweden en Nederland.
België staat op een 15de plaats en achteraan bengelen natuurlijk landen zonder een regering of in oorlog zoals Tsjaad, de Centraal Afrikaanse Republiek en Zuid Soedan.

Maar goed, deze hele aanloop is er natuurlijk om het flinkste kindje van de klas - de nummer één in alles, het land waar iedereen denkt dat de rest van de wereld stikjaloers is omdat wij er niet geboren zijn -  onder de microscoop te houden.

The United States komen binnen op de 25ste plaats en moeten op die manier heel wat Europese landen plus Japan, Korea, Canada,  Australië en Nieuw Zeeland laten voorgaan.

Zo goed zijn ze dan blijkbaar toch niet bezig maar daar praten we niet hardop over.
Je wil ze in hun eigenwaan laten tenslotte.

Waar doen de Verenigde Staten het slecht in voor hun jeugd, denk je dan, want daar zit tenslotte de toekomst van het land.
En kijk eens aan, wie daar komt binnen gewandeld...

Het Grote Geld.

De zwakste punten? 

*Veiligheid.
Zou het toeval zijn dat er verachtelijk grote bedragen geld tegen het behoud van 'the second ammendment (the right to bear arms)' worden gegooid?
Zijn school shootings ergens goed te praten behalve in dit land?

rood betekent dat het land onder de verwachtingen zit.

*Gezondheid.
Ook niet moeilijk in een land waar velen failliet gaan als ze een ziekenhuis binnenstappen en waar gezondheidszorg enkel op pure, harde dollars draait en niet op het recht van een persoon om zorg te krijgen.

*Persoonlijke vrijheid en keuzes.
Deze heeft, volgens mij dan, alles te maken met het altijd groeiende conservatieve landschap. We kunnen in de toekomst nog veel meer achterlijke wetten verwachten die dit land beetje bij beetje terug katapulteren naar de jaren vijftig van de vorige eeuw.

Ik hou er zeker een oogje op want tenslotte groeien drie van mijn vier kinderen hier op.
Ikzelf zal er minder last van hebben want binnen twaalf uur verdwijn ik hier voor eventjes.
Daarover meer in een volgende post....

HET GEBREK AAN EDUCATIE IN DE UNITED STATES

We kregen een erg trotse email van de baas van Zane's school.
De loftrompet werd gestoken over hoe de ouders van al die arme kindertjes toch de juiste keuze hadden gemaakt door hun kleine ettertje onder te brengen in New Mexico International School.

Nu vind ik het wel een leuke school en Zane schijnt er gelukkig te zijn maar mijn ongerustheid heeft meer te maken met het feit dat we niet erg trots zouden moeten zijn, hier in de USA.

Eventjes nakijken:

De kennis van de Engelse taal bij kinderen van, zeg, acht tot dertien.
Hoeveel procent van die studenten hebben het echt helemaal onder de knie?

In de hele staat van New Mexico is dat net iets meer dan één op drie.
Hoera, hoera, NMIS doet het veel en veel beter maar heeft nog altijd meer dan vier op tien studenten die het niet helemaal begrijpen.

Bij wiskunde en wetenschap zijn de cijfers nog schrijnender:

En zo wordt dit land dommer en dommer terwijl de propaganda-machines blijven draaien zodat de gemiddelde Amerikaan denkt dat hij in het beste land ter wereld woont.

Isaac Asimov zei het lang geleden al.
"When stupidity is considered patriotism, it's unsafe to be intelligent."

OH MY SCHADENFREUDE

 Vijf keer dit seizoen heb ik de camionette met aanhangwagen van Los Angeles naar Chicago gereden aan het begin van weer een nieuwe Route 66 in de andere richting.

Aangezien ik het elke keer op twee en een halve dag deed, heb ik dus 16.800 kilometer gereden op twaalf en een halve dag of nog anders gezegd heb ik elke dag van die twaalf dagen 1.344 kilometer gereden.

Geen wonder dat ik een beetje moe ben.

Op mijn laatste trip stond ik eens te meer vast voor een uur tussen Mesquite, Nevada en St. George, Utah in een file voor constructiewerken waar nooit iets gebeurde of verbeterde.

Schuin voor me, in de rechterfile was iemand heel erg ongeduldig. Hij zat vast achter een truck en zwiepte de hele tijd half op de pechstrook om te zien wat het probleem was.
Ik kwam op gelijke hoogte en zag een zwaargebouwd mannetje zitten huffen en puffen. Hij had nog heel wat belangrijke zaken af te handelen vandaag. 
Zijn nummerplaat was niet voor niets "OH MY".
Duidelijk Ierse voorouders ook...

Na een kwartier kon hij het niet meer aan en schoot ie de pechstrook op. Volle gas vooruit.
Ik zat stiekem te hopen op de politie een beetje verder maar de uitkomst was nog veel hilarischer.

Onze vriend was de snelweg afgegaan en had een vier maal vier gevolgd die parallel met ons door het diepe, mulle zand baggerde.
Zijn amateur-jeepje was er niet op gebouwd.
Tot aan zijn assen was ie weg gezakt en het zou me niet verwonderen dat hij er nog zit.

Toen ik hem traag voorbij kroop op het effen asfalt, heb ik blij getoeterd. Hij keek op van zijn handenarbeid - een hartaanval naarbij - en ik heb enthousiast gezwaaid.
Niks spijt van...

OVER BELGISCH BIER EN CHICAGO BONEN

 Om de sfeer wat te verlichten, gingen Scott en ik 's avonds ribbertjes eten (welk neefje of nichtje zei dat ook weer?).
Miller's Pub was net naast het hotel en ik was er nooit binnen geweest. Spijt over verloren tijd overviel me toen ik het menu zag...

Elk bier in het correcte glas en heel erg betaalbaar. Dit is hoe het paradijs moet voelen.

En de ribbertjes? 
Die waren erg lekker.
Denk ik...

Op mijn allerlaatste dag in Chicago wilde ik de Tilt wel eens bezoeken.
Op de 94ste verdieping van het John Hancock gebouw en op 314 meter hoogte, kantelt een deel van de glazen wand uit het gebouw.
Niet voor doetjes en erg zeker was ik niet over het hele idee...

Het ticket voor TILT zoals de ervaring heet, beloofde ook een cocktail. Niet dat ik daar erg veel zin in had om 9 uur 's morgens en al helemaal niet na gisteravond.
Bleek dat de bar uitzonderlijk pas om 11 uur open zou gaan vandaag.
Dat was een opluchting.
Toen ons ook werd verteld dat de TILT installatie naar de garage moest voor reparatie, was ik helemaal tevreden.
Nu kon ik iedereen ongestraft vertellen dat ik het wel zou gedaan hebben als het ding maar open was geweest.

TILT was binnen voor reparatie

Ik wandelde terug via Trump Tower en fantaseerde over een TILT zonder glas, enkel en alleen voor hem.

De expeditie eindigde met een trek door de dichte wouden van het Millenium Park alwaar ik The Bean aanschouwde.

Het was mijn laatste keer in Chicago voor dit seizoen en misschien zelfs wel de laatste keer ooit.
Daarover later meer. 
Beloofd!!

 

THE WELL KNOWN SOLDIER

Voor de vijfde keer dit seizoen was ik in Chicago om nog maar eens het hele end naar de Stad der Engelen te rijden en een paar dagen terug stootte ik louter toevallig op iets wat ik wel eens wou zien.

Op dat moment wist ik nog niet hoe diep het me zou raken en om die reden zit ik nu te typen na vier maand stilte.

Samen met goeie vriend en collega Scott stapten we een paar blokken van het hotel de Harold Washington bibliotheek binnen. Harold Washington was de eerste zwarte burgemeester van 'the Windy City' en daarom had ie zijn eigen bibliotheek gekregen.

De beambte van dienst toonde ons de weg met de wijze woorden "roltrap van de tweede naar de derde verdieping en je zal het wel voelen".
En of we het voelden!!

Boven de roltrap hangt een enorm tapijt van dog tags.
Een dog tag is wat een Amerikaans soldaat rond zijn nek draagt in tweevoud als hij uitgestuurd wordt om een - meestal zinloze - oorlog te gaan voeren.

Als onze jongeman sneuvelt en als er andere soldaten in zijn buurt zijn, wordt de ketting losgemaakt en neemt de overlevende één metalen plaatje mee om het slachtoffer in een statistiek te veranderen.
Het ander stukje metaal wordt tussen de boven- en ondertanden achtergelaten voor eventuele latere identificatie.

Boven de roltrap in de bibliotheek hangt een tapijt van 58.300 dog tags.
Het aantal overleden Amerikaanse soldaten in de Vietnam oorlog.
Eigenlijk ga je langzaam naar boven onder meer dan vijftigduizend doden en ik garandeer je, het is hallucinant!!

En leren we er iets van? 
Nooit blijkbaar. Dat is wel duidelijk...