SEE YOU LATER... (DEEL VI)

Een paar vergeten foto's

Horse shoe crabs, ontstonden 450 miljoen jaren geleden. Ook wel levende fossielen genoemd,

De impact van orkaan Katrina

ik was er in de ondergrens van 'bearable' en dat was al te veel!

Spaans mos, van de ananas familie

Niet geprobeerd. De Nest was een notoir zuipschuit trowens.

Ernest Hemingway had een boksring in zijn tuin. Toen hij vertrok op alweer een nieuw avontuur
werd ie verliefd op vrouw nummer drie. Pauline Pfeiffer, vrouw nummer twee, hoorde van de romance
en uit wraak vernielde ze zijn boksring en bouwde het eerste zwembad in Key West .De kosten liepen
verschrikkelijk uit de hand.  Toen EH thuis kwam, gooide hij een penny op de grond en riep "je hebt al mijn
centen al, ik kan je evengoed mijn laatste penny geven". Het muntstuk werd ingebetoneerd naast het zwembad.

Hemingway's katten met zes tenen.
EH kreeg Snow White in 1930 van een kapitein. Zes-tenige-kattenwaren erg geliefd op schepen
omdat ze geluk brachten. Ze zouden ook betere muizenvangers zijn en beter hun evenwicht
kunnen houden tijdens stormen.(?)

Little Havana

SEE YOU LATER... (DEEL V)

Ik vond Jim en Michelle in een zeer vol restaurant (dat waren nog eens tijden) en tijdens het eten legde Jim zijn plannen voor. Hij had een carriere in het leger achter de rug en dat was duidelijk. Met militaire precisie zouden we de Keys binnenvallen, ons hoofdkwartier opslaan in Key West en daarna strategische bezienswaardigheden innemen en/of bezoeken.

Ik had geen idee wat te verwachten want ik was nog altijd in de USA maar nadat we vertrokken en verder naar het zuiden reden, zagen we mangobomen, plantages met bananen en dragon fruit en eindelijk na bijna vier jaar zag ik opnieuw de felle kleuren van de Bougainvillea en de Flamboyant boom. Het voelde als thuiskomen.

Toen verlieten we het vasteland en we reden The Keys binnen. The Keys zijn een groep van eilanden die bijna 200 kilometer lang zijn in totaal en verbonden zijn met bruggen. Key West is het meest zuidelijke punt en daar ben je maar 170 kilometer verwijderd van Cuba!

Na drie uur rijden door tropische eilandjes en over bruggen (de langste is meer dan 10km!) bereikten we onze eindbestemming.
Over het Coronavirus werd nog niet veel drukte gemaakt in Amerika en het was net Springbreak dus de straten waren gevuld met het jong geweld van 18-jarigen; de jongens in blote bast en de meisjes in weinig verhullende shortjes. Blijkbaar valllen de tropen onder een andere moraal dan de rest van dit zeer puriteinse land want nooit in mijn leven heb ik meer halfnaakte billen gezien dan hier.

Vroeg in de ochtend - de jeugd lag nog te bekomen van een wilde nacht - bezochten we het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten, dronken we Cubaanse koffie en tenslotte bezochten we het huis van Ernest Hemingway.

Daarna reden we de prachtige route terug door de eilandjes en over de bruggen om uiteindelijk in Miami aan te komen. We aten in een overvol maar zeer lekker Cubaans restaurant en wandelden daarna naar Miami beach, opnieuw tussen hele horden zeer blote jongens en meisjes.

De dag erop nam ik afscheid van mijn reisgenoten, bracht ik mijn motor terug naar de dealer en bezocht ik Little Havana.
Daarna ging het met de trein terug naar Fort Lauderdale en werd mijn favoriete empanada-restaurantje van de eerste dag bezocht.
De eigenaar putte zich uit in verontschuldigingen en ik kreeg mijn maaltijd gratis want toen ie me een week geleden naar de bar ietsje verder stuurde, had ie er geen idee van dat het ding net ervoor een stripclub was geworden...

Het eind van een zeer interessante trip.
Volgend jaar New Orleans en Louisiana, althans dat hoop ik toch.

Verder zuidelijk in de US kan echt niet meer...

Het huis van Nest

Ernest Hemingway

Altijd een veilig gevoel in een Cubaans restaurantje

Little Havana in Miami

ONDERTUSSEN IN UMERICA

SEE YOU LATER... (DEEL IV)

Ik zette de wekker op zes uur in de ochtend en in het stikdonker vouwde ik een drijfnatte tent op. Een halfuurtje later verwenste de helft van de campsite me toen ik de motor startte en naar Nine Mile Pond reed.

Zoals de naam al doet vermoeden, ligt Nine Mile Pond op elf mijl van de camping. Het verwarde me een beetje maar de park ranger legde ons uit dat na Orkaan Katrina letterlijk alles was weggeblazen en dat daarna het nieuwe welkomstcentrum een mijl of twee verder west werd gebouwd.

Het mooie van de National Parks in de Verenigde Staten is dat er ongeveer dagelijks activiteiten worden georganiseerd door de Park Rangers. Volledig gratis en heel informatief.
Ik was aan de vroege kant - zo gaat dat als je geen tijd verliest met een niet bestaand ontbijt - en hielp Craig om de kajaks af te laden.
Zoals zovele Park Rangers was hij een vrijwilliger na een carrière als schooldirecteur. Hij was 72 en kwam eigenlijk gratis overwinteren in Florida terwijl hij de bezoekers rondleidde in het park. Het seizoen zat er bijna op en binnen een maand zou het park vergeven zijn van de muggen en dan zou Craig terugkeren naar zijn thuisstaat Arizona.

Er waren reservaties binnengekomen voor zes kajaks maar uiteindelijk daagden er vijf dames op.
Twee koppels waren het en dan een Koreaanse mevrouw die alleen rondreisde en heel veel ervaring had met een besturen van een kajak, zo besloot ze zelf in haar zeer plechtstatige introductie.
We sleepten de drie bootjes naar het water plus een zeer licht exemplaar voor Craig (die niet van de magerste was) en aangezien mijn nieuwe Koreaanse vriendin een kajak met mij zou delen, besloot ze gelijk achterin te stappen.
Nu wist ik voldoende over deze edele sport om niet akkoord te gaan met haar plan en ik overtuigde haar dat ik beter achterin zou zitten.
En maar goed ook want mijn copiloot wist zoveel van roeien af dat ze de volledige drie en een half uur vol gas aan de rechterkant roeide (ook als we rechtsaf moesten) en met iedere beweging de metalen romp keihard raakte met haar peddel.
Als er al wildlife te zien was, dan hadden wij onze komst van kilometers ver aangekondigd...

Croczilla - ook in een National Park hebben Amerikanen spektakel nodig -, een gigantisch grote krokodil, althans volgens Craig, zagen we niet maar we zagen wel alligators en heel veel vogels.
Een heerlijke trip was het en na het afscheid reed ik naar Homestead waar ik Jim en Michelle zou ontmoeten.

...dat ze de volledige drie en een half uur vol gas aan de rechterkant roeide (ook als we rechtsaf moesten) en met iedere beweging de metalen romp keihard raakte met haar peddel...

SEE YOU LATER... (DEEL III)

Het was tijd om mijn tent te gaan opzetten dus ik reed langs de oostkant van het park richting zuiden totdat ik in Homestead een charmant Mexicaans restaurantje vond. De volgende 72 uur zouden doorgebracht worden in het gezelschap van droge koeken, gedroogde vruchten en natte wijn dus een warme maaltijd was een goed plan.
Op aanraden van de dienster probeerde ik de pollo con mole negro en het smaakte heerlijk.
Pollo is gewoon een moeilijk woord voor kip en mole negro ofte donkere mole is een dikke saus met allerhande kruiden en groenten en met chocolade.
Daarna reed ik 70 saaie kilometers over een tweevaksweggetje helemaal tot het uiterste zuidwesten van het park waar de Atlantische Oceaan de Golf van Mexico ontmoet.
In mijn dromen moest ik om de paar meter stoppen om met ware doodsverachting een enorme python of een luie alligator in de gracht te slepen maar ik zag letterlijk niets wat de moeite was op de eentonige tocht.
Morgen beter dan maar...

Ik zette mijn tent op, nam een douche en dronk daarna een glas wijn terwijl ik een boek las, Het leven was goed op de Flamingo Campgrounds.
Ik ging vroeg slapen en om zes uur 's ochtends begon ik aan een uitgebreide tocht door The Everglades.
In de namiddag sloot ik aan bij een klein konvooitje van drie auto's en onder de deskundige leiding van Tim, de parkranger bezochtten we een paar prachtige plekjes.

Toen ik terug op de campsite aankwam, wachtte een gier me op, vlakbij mijn tent. Nooit een goed teken zo diep in deze woestenij maar ik liet me niet afschrikken en diepte mijn koeken, bananen en noten op en las een beetje.
Daarna was het tijd voor een douche en toen ik een halfuurtje later terug kwam, begreep ik waarom die ene gier op uitkijk zat. Ik kon me zo voorstellen dat dat rotbeest heel luid en heel schril op haar tenen had gefloten op het moment dat ik de deur van de douche achter me dicht trok. Uit het niets kwamen alle broeders en zusters gieren aangewaaid en samen maakten ze er een feestje van.
Toen ik terug aan mijn tafeltje kwam - wijd zwaaiend met mijn armen en vloekend in het westvlaams - waren mijn bananen doorprikt, mijn koeken verdwenen en was de doos van cashew noten opengemaakt en het zakje met gedroogde vruchten in het rond gestrooid.
De gieren lachten me hartelijk uit terwijl ze met tergende sprongetjes net uit mijn bereik gingen zitten.
Ik besefte dat ik geen avondeten, geen ontbijt en geen lunch had en hoopte maar dat mijn athletische lichaam deze beproeving zou doorstaan.

de lange, saaie weg op cruise control

de vermaledijde gier

SEE YOU LATER ... (DEEL II)

En toen werd het maart en laadde ik mijn hele hebben en houden, tent en mat en helm en jas, in een grote koffer en vloog ik naar Florida.

We vertrokken op een ontiegelijk vroeg uur maar 'dankzij' een tussenstop in Phoenix (ten westen van New Mexico terwijl Florida helemaal in het oosten ligt) was het toch een uur of elf plaatselijke tijd toen we over Louisiana vlogen en diepte ik de drie gratis drankbonnetjes op die SouthWest me opgestuurd had. 

De mevrouw naast me bleek veel te vliegen en veel te drinken en aanvaardde graag een glas witte wijn. Ik kapte twee gin tonics binnen op een lege maag en ietwat bestoven stapte ik het zweterig warme Fort Lauderdale binnen.

Ik vond het hotel en naast de deur een klein tentje dat empanada's verkocht en overmoedig door de vorige drankjes vond ik dat ik nog wel een drankje kon gebruiken. De vriendelijke uitbater van het restaurantje wees me de weg naar een bar ietsje verder waar ik door een metaaldetector moest om binnen te mogen.

Achter de bar trof ik een zwaarlijvig meisje aan met een bunny-pakje en konijne-oortjes en overal zag ik rode pluchen zetels en danspalen in het lege etablissement. Onmiddellijk rechtsomkeer maken, leek me een beetje onbeleefd dus ik bestelde een vodka.

Het ronde meiske wenste me proficiat met het happy hour en schonk me een dubbel exemplaar in. Kon ik nog wat langer in dit zeer donkere oord van verderf blijven.

Uiteindelijk strompelde ik buiten, werd ik nog eens door de metaaldetector gejaagd - je weet tenslotte nooit of ik een danspaal meegejat had - en de receptioniste van het hotel keek me meewarig aan toen ik het hotel binnenstrompelde.

Ik deed een dutje, nam een douche en daarna was ik voldoende opgeknapt om de route voor de volgende dagen uit te stippelen.

Om acht uur de volgende ochtend nam ik de trein naar Miami en dan een Uber naar het bureau van EagleRider. Als werknemer van het bedrijf moest ik eerst nog even vertalen voor een groep Fransen die blijkbaar wat dingetjes verkeerd hadden begrepen. Op het einde leek het allemaal mijn schuld te zijn dat ze nog flink wat centen moesten ophoesten en ik maakte me uit de voeten.

Ik reed naar de Walmart om de hoek en kocht eten voor de volgende drie dagen in The Everglades want daar was niets te krijgen. 

Acht liter water, vier flessen wijn (geen paniek: van die kleine 1-glas dingetjes zoals in het vliegtuig), gedroogde vruchten, noten, een tros bananen en een pak koeken. Daar moest ik het mee doen want meer plaats had ik niet op de motor.

Ik zette koers naar het noorden van The Everglades en vond een plaats waar ik meekon op een tour in een airboat.

Mensen, als je daar ooit passeert, dan is dit zeker iets wat je niet mag overslaan.

We raceten door de smalle kanaaltjes en over het gras, zagen alligators en hun babies en kregen ook nog heel wat uitleg over het national park en de ecologie van deze prachtige plaats.

Het voertuig van de gemiddelde Florida Man

Niet zeker wat dan wel de bedoeling was. Meenemen?