IF YOU CAN MAKE IT THERE (DEEL IV)

 Ik wandelde een uur naar Battery Park waar drie boten klaarlagen om je voor een flinke prijs naar The Statue of Liberty te brengen.
Ik kreeg folders toegestopt, verkopers sneden me de weg af maar niets hielp want een New Yorker die ik eerder ontmoette, had me verteld over the Staten Island Ferry.

Helemaal gratis en om het half uur vaart deze ferry van Manhattan naar Staten Island en terug.
En belangrijker: er wordt langs het vrijheidsbeeld gevaren...

Samen met achthonderd andere passagiers stapte ik de dubbele deuren door en vol verbazing keek de achrerhoede hoe de eerste honderd idioten een sprintje trokken voor het beste plekje op het dek.
Waar ze niet bij stil stonden, was dat niet iedereen een toerist was en dat de inwoners van New York geen zin hadden om buiten in de kou te gaan staan. Die gingen lekker binnen zitten.

Er was dus plaats zat en we voeren langs the Statue of Liberty waarna iedereen moest ontschepen in Staten Island en de helft, ikzelf incluis, gewoon weer binnen wandelde en opnieuw op dezelfde ferry naar Manhattan terugvoer.

Ook dit steampunk mannetje had de ferry genomen...

Ik had eventjes pauze gehad tussen al het wandelen door maar nu begon het echte werk.
Aan de overkant van de Brooklyn Bridge lag - niet geheel een verrassing - Brooklyn en daar zou ik King's County Distillery vinden, de eerste producent van whiskey en bourbon in New York sinds de prohibitie, ook al waren ze pas sinds 2010 open.

Ik bleef langs het water verder lopen en merkte al snel dat de brug heel wat verder lag dan ze zelf liet uitschijnen.
Aangezien ik een whiskeytour geboekt had, moest ik die verduivelde brug op tijd over en het was een stuk harder en verder dan ik dacht.
Nog altijd een prachtige brug al bij al.

De brug was geopend in 1883 en was op dat moment de langste ophangbrug met een spanwijdte van bijna vijfhonderd meter.
Prachtig stuk architectuur met heel veel toeristen erop...

 Samen met zeven jonge wilden die op vrijgezellenweekend waren, luisterden we naar gids Ethan die het allemaal ook niet zo goed wist tijdens zijn introductie en helemaal de mist inging terwijl we allemaal proestend naar elkander stonden te kijken.

Gelukkig kwam hij daarna op dreef en we hadden een goeie tijd die uitliep in een proeverij van hun producten, vooral Chris en ik die met zijn tweetjes aan een tafel belandden waar er ook proevertjes stonden voor de drie personen die niet waren komen opdagen.
Lichtjes bestoven wandelde ik de zeven kilometer terug naar Penn Station alwaar ik geheel ontnuchterd aankwam.

vooral Chris en ik die met zijn tweetjes aan een tafel belandden...

 ...waar er ook proevertjes stonden voor de drie personen die niet waren komen opdagen.

IF YOU CAN MAKE IT THERE (DEEL III)

 ... wat voorafging: dag één in de boiling pot was voorbij. Een vrijdag.

Alles zou nu rustiger zijn want het was weekend. En opnieuw was ik fout. 
Een stad zoals New York slaapt nooit en dus wurmde ik me opnieuw op overvolle treinen, werd ik uitgescholden omdat ik klem geraakte in een poortje om de metro binnen te raken en liep ik in mijn boertigheid tegen driehonderd New Yorkers aan die geen minuut te verliezen hadden.

Het metropoortje wankelde, mijn zelfvertrouwen wankelde en ik draaide me om om nooit nog de ondergrondse te gebruiken.
Wandelen zou het worden want dat was gezond en dan zag ik nog eens wat.
Wist ik veel dat ik de nacht ochtend erop bijna niet uit bed zou kunnen na 18 kilometer door New York.

Over smaak valt niet te twisten maar het leuke koffieplaatsje waar ik een dubbele espresso dronk om de dag goed te beginnen, kon wel wat aan het toilet verbeteren, vond ik...

Mijn eerste stop was het Oculus Center.
Gebouwd waar de Twin Towers neergehaald werden in 2001, was het een organische vorm die betekende dat we elke tragische gebeurtenis konden doorkomen.

Althans volgens de architect.
Eens te meer begreep ik er geen zak van maar goed, ik was er nu en ik zou het bekijken, dat hele skelet uit de tijden van het mesozoïcum.

Vlakbij was het herdenkingsmuseum van 9/11 en voor één keer konden alle luidruchtige Amerikanen hun bek houden.
In een haast devote stilte wandelde ik door een erg confronterend gebouw waar audio speelde van passagiers die vanuit het vliegtuig aan het thuisfront lieten weten dat ze elkaar niet meer zouden zien.
Er waren foto's van mensen die - allemaal met een hand voor hun mond - naar de rokende toren stonden te kijken terwijl ze niet wisten dat er even later een tweede vliegtuig in de andere toren zou crashen.

Een volledige ruimte was gewijd aan de foto's van alle 2.753 slachtoffers.
Wanneer een gezicht gelinkt wordt aan een tragedie, komt de waarheid dubbel zo hard aan.

Terug buiten stond een stel toeristen lachend selfies te nemen met de herdenkingsfontein op de achtergrond.
Zij hadden het nog niet door....

Kapitein Patrick Brown kwam aan bij de eerste toren en leidde zijn team van twaalf binnen. Ze raakten tot de veertigste verdieping voor de toren instortte. Geen enkele brandweerman overleefde.

Ik wandelde verder door New York en zag de typische gebouwen die we altijd in films zien en waar een achtervolging ingezet wordt over de brandladders.

Gelukkig was de politie altijd in de buurt...

En verder ging het, door Wall Street - verrassend stil op een zaterdag - op weg naar Battery Park.

IF YOU CAN MAKE IT HERE (DEEL II)

 ...Wat voorafging: een bezoek aan het American museum voor Natural History

De caloriën van die enorme hotdog - in prijs dan toch; zes dollar voor zo'n dingetje is niet niks - moesten er weer af dus ik besloot Central Park te bezoeken.

Ik passeerde het Diana Ross speeltuintje maar helaas had mevrouw meer uitgegeven aan cocaine dan aan planning want het plaatsje was niet iets waar ik mijn naam zou willen aan verbinden...

Verder ging het door Shakespeare's garden.
Geen idee wat die man betekend had voor Central Park maar de wandeling was mooi, de zon scheen en alles ging goed...

Ik doorkruiste de diepste wouden van het park en aan de andere kant vond ik het Metropolitan Museum of Art.
Net zoals bij het vorige museum denken Amerikanen dat meer ook wel beter moet zijn en dus werd er heel trots gewag gemaakt van de twee miljoen stukken in de verzameling.
Wie kan in 's hemelsnaam  zelfs maar 1% of 20.000 stukken van die rommel gaan bekijken en er nog iets van op steken ook?

Ik struinde gang in en zaal uit, trap af en trance in en bedacht toen dat ik nog een eitje te pellen had met Fabergé.

Fabergé met zijn blommen, zijn tabaksdozen en zijn eiers....

Nadat ik die kerel gevonden had, liep ik ook nog tegen de Nederlandse Meesters aan die ik drie kwartier gezocht had en achtte ik het wijs om te verdwijnen uit deze overdaad...

Michiel Sweerts, de enige Vlaming,
De naakten kleden - 1661

De ingang van het MET of Metropolitan Museum of Art.
Ik zal Amerikaanse acroniemen waarschijnlijk nooit begrijpen...

Bij het buitenkomen maakte ik nog een praatje met de anti-terrorist politie en bood er eentje zelfs aan om een foto van me te nemen met zijn vriendjes.

Het was weer tijd voor de rust van het park.

de vogelspotters hadden een heel miniem vogeltje gezien. Zo miniem dat ik het nooit gezien heb.
Bemerk ook de prachtige achtergrond. Dat is ook New York...

 

Ik passeerde Alice in Wonderland waar een meneer zich boos maakte omdat er kinderen op het standbeeld speelden en hij zijn foto niet kon nemen (is dat niet precies de bedoeling, meneer?) en ietsje verder ook nog Hans Christian Anderson en toen maakte ik de fout om ook nog het Museum of Arts & Design te willen bezoeken.

Het laatste museum van de dag had een verzameling lelijke juwelen en verder twee verdiepingen die opgedragen waren aan Machine Dazzle, een zeer gekende provocateur in de wereld van travestie en larger-than-life shows.
Mijn ding niet dus ik zette mijn weg verder om mijn dag af te sluiten met een paar Belgische bieren.

Om BXL café te bereiken moest ik rechtsaf aan de winkel van de wereldbefaamde Steinway piano's dus dat beloofde...
Helaas was 43rd street waar het café in gelegen was iets groezeliger maar hey, ze hadden Duvel van het vat en dat maakte alles goed.