MISS(ER) OP DE MARKT

De familie kwam niet alleen langs om in de prachtige tuin rond te hangen.
Ze wilden ook wel wat van het leven in de Mekong Delta zien en dus namen we elk een fiets, probeerden niet in de kanaaltjes te sukkelen op de veel te smalle bruggetjes en reden het enige rondje dat ik tot nu toe ken.

Op de terugweg stapten we af aan de lokale markt en wandelden traag tussen de eetstalletjes door, ons vergapend aan het aanbod van slang of schildpad.

We passeerden de vismarkt, grote gladgeschuurde cementblokken waar constant water wordt over gespoeld. Krab, paling, vissen in alle soorten en maten en daartussenin de viswijven die hun spreekwoordelijke naam alle eer aan deden.

Luid gelach klonk op toen een kaalkop met overgewicht en een damesfiets de arena betrad.
Kreten van verbazing weerklonken terwijl twee donkerhuidige kleuters hun fietsjes door de drukte stuurden.
Een bont gekakel van helle stemmen rees tot een climax toen Mimi de rij sloot.
We hoorden de viswijven ons lang naroepen.
Echt vriendelijk klonk het allemaal niet maar Vietnamees heeft nu eenmaal niets zoetgevooisd.

De dag erop ging 1 van de keukendames naar de markt en ze werd meteen de mantel uitgeveegd.
"Wat voor een arrogante trut uit de grote stad had Mango Homestay nu toch aangenomen als gids?"
Mijn collega begreep er niets van.
"Nou," ratelden de dames door elkaar, "was hier gisteren toch een heel bijzonder stel op bezoek"
"Een witte man was het met twee bruine kindertjes," vulde iemand anders aan.
"Maar toen we de gids vroegen waar die wel vandaan kwamen, liep ze ons straal voorbij. Neus in de lucht en daar ging de koningin."
"We hebben ze dan maar - onze naam waardig - uitgemaakt voor het vuil van de straat," sloot iemand het betoog af.

Onze keukenhulp trok een beetje bleek weg, kalmeerde de viswijven die alweer in overdrive gingen en een nieuwe aanval wilden lanceren op het nuffige juffertje uit Saigon en vertelde hen dat hun zogenaamde gids de mama van de koters was en dat ze geen woord Vietnamees sprak. Chinees had ze dan wel onder de knie maar daar had niemand wat aan.

Luid gebulder weerklonk en schreeuwend werd het goede nieuws doorgegeven. In twee minuten kende de hele markt het verhaal van het arrogante gidsje.

Helaas zal ik dan bijgevolg bij een volgend marktbezoek ook niet meelevend op de schouder worden geklopt en zal ik niet getrakteerd worden op slang en schildpad om het onbeschofte gedrag van hun landgenote goed te maken.
Altijd iets mis met die Mandarijnen...

AVONTUREN IN DE AVONDUREN

Tijd vervliegt voor je beseft dat ie er is en zo werd het eens te meer eindjaar.

De eigenaars van Mango Homestay zetten alle zeilen bij en hoewel alle kamers bezet waren, nodigden ze toch iedereen uit voor een gratis buffet en bijhorende drank.

Het gezin was overgekomen uit Saigon voor twee nachten en verder hadden we zomaar eventjes tien Duitsers over de vloer (als die mannen binnenvallen, doen ze het nog altijd in troepen).

Later die avond, toen iedereen alle Vietnamese specialiteiten had geproefd en teveel lokale Dalatwijn hadden gedronken, bleken we met twee heel sympatieke Duitse koppels rond de tafel te zitten.

Er werd gepolst hoe een vrouw uit Taiwan/Amerika een norse brompot uit Torhout/Gent had leren kennen en waarom het leek of ze hem nog wou houden ook voor een extra jaartje.

We vertelden de hele samenloop van omstandigheden, door sommigen het noodlot genoemd en door anderen dan weer de jackpot en toen was het de beurt aan de reizigers.met de fietsen

In een eindeloos lang maar best wel interessant verhaal vertelde de vrouw hoe ze elkaar 19 jaar geleden in Birma tegen het lijf waren gelopen. Het was mooi en lief te zien hoe ze respectvol met elkaar omgingen.

Het laatste koppel was nog nagelnieuw, dat zag je zo.

Ze waren van middelbare leeftijd; de man was een struise kerel met een wilde baard en zijn vrouw was vriendelijk maar wat teruggetrokken.

In de laatste twee weken had ik geen alcohol gedronken en na drie glazen wijn had ik hem al flink om toen ik vroeg om het laatste verhaal van de drie koppels.

De man wuifde het voorstel vriendelijk weg wegens te banaal maar er was helaas geen houden aan ondergetekende.

Ik drong nog eens aan en had er tijdens de eerste woorden al flink spijt van.

Daarna gelukkig niet meer want het verhaal was zeer de moeite waard.

"We hebben elkaar leren kennen in een burn out kliniek," zo begon de vriendelijke man.

Een ongemakkelijke stilte viel; hoe reageer je op zoiets als ook de spreker zwijgt?

Gelukkig nam ie het woord opnieuw en vertelde zijn verhaal.

Hoe hij op het werk jaar na jaar onderuit gehaald werd door zijn baas en hoe hij elke keer toch weer opstond om nog beter te doen.

Hoe hij voelde dat ie aan zijn limiet zat maar toch niet wilde opgeven omdat hij dan de verliezer zou zijn.

En hoe hij tenslotte plots - van het ene moment op het andere - niet meer kon en meer dan een jaar nodig heeft gehad om er ietwat bovenop te komen.

Het was stil aan de tafel; iedereen zat met tranen in de ogen te luisteren naar het relaas.

"Dankzij die burn out heb ik mijn vrouw leren kennen," sloot ie af, "en dat alleen is al de moeite maar ik ben zo blij achteraf dat ik hier doorheen heb gemoeten."

"Het heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf beter ken, dat ik bepaalde signalen beter herken maar vooral dat ik weet wat ik waard ben en dat dit niet afhangt van een of andere machtsgeile idioot."

Vorig jaar heb ik een dierbare vriend richting burn out zien schuiven (en gelukkig is ie er rakelings  langs gegaan) en ondertussen zit een al even dierbare vriend er middenin.

Zij hebben zonder twijfel meer inzicht dan ik maar het moge duidelijk zijn dat het werk meer en meer een rat race aan het worden is en dat we moeten begrijpen dat het ook anders kan.

Ik wens iedereen voor 2015 een goeie gezondheid en tevredenheid. En meer moet dat niet zijn....

MANGO IN DE MEKONG DELTA

Sinds iets meer dan een week nu heb ik het voorrecht om elke twee nachten in een andere hotelkamer te slapen.
Gratis en voor niks.
Dat heeft alles te maken met mijn aankomst in Mango Homestay waar ik aangenomen ben als Operations Manager (bemerk de hoofdletters) voor een hotel met tien kamers, vier dagboten en twee sampans voor langere trips.
Het idyllische plekje met een prachtige wilde tuin van anderhalve hectare ligt op twee uur bus van Saigon en trekt vooral reizigers aan die er van houden hun eigen trip uit te stippelen.

Op eigen voorstel - waar ik nu al wat spijt van heb - test ik alle kamers uit want het hotel heeft dringend wat TLC, Tender Loving Care nodig.
Piepende deuren, losstaande wasbakken, een hoognodig likje verf hier en daar; ik schrijf het allemaal in mijn Officiele Operations Manager Schrift en hoop dat ik ooit een vakkundig team samengesteld krijg dat al die akkefietjes uit de wereld kan helpen.

Ondertussen krijg ik in hoog tempo informatie van de bazen uit Canada, voordat ze terugvliegen begin januari, over de boekingen, de partners en de algehele gang van zaken.

Eergisteren was ik op de pier om de boten te inspecteren toen Nghia me kwam halen.
De Vietnamese bazin had me nodig.
Ik kwam aan bij de keuken waar een mannetje of zeven met ingehouden verwachting uit zat te kijken naar het Grote Ogenblik.

"Of ik een eitje beliefde?"
De naald van mijn interne alarmsysteem zwiepte in het rood.
Je krijgt geen team tesamen om iemand een ei te zien eten.
Nghia ging het even voordien.
Hij nam een eendenei uit de mand en tikte het hoedje ervan af.
Binnenin zag ik een grijs-rozige massa,
Die kerels wilden me verdomme een plaatselijke delicatesse laten proeven. Een half ontwikkeld embryo is o zo gezond en bevordert de potentie.
Ik had geen zin om 140 te worden en 12 kinderen te verwekken maar aan de andere kant wilde ik ook niet afgaan tegenover de hele groep.
Ik nam een ei in de hand, sommige van mijn collega's rechtten de rug om het spektakel beter te kunnen zien en net op dat moment slurpte Nghia wat ... wat tja.,,, wat eivocht of zo uit zijn lekkernij en was het feest voor mij gelijk over.
Ik kokhalsde net niet en legde het ei terug, tot grote teleurstelling van de omstaanders.

Hier zie je waarom ik het niet binnenkreeg:

Om mijn bezwaarde gemoed wat te verlichten, bleef ik wat rondhangen in de keuken.
Elke bezoeker op een trip met een dagboot krijgt een vijfgangen menu voorgeschoteld om duimen en vingers van af te likken.
De dames in de keuken hadden net een papaya uit de tuin geplukt en waren een beetje creatief aan het freewheelen geweest om een mooi potje voor de papayasalade van die middag uit te kerven.
Dit was het resultaat:

's Avonds tenslotte werd me een glaasje snake wine aangeboden.

Met wijn had het niks te maken want het brandde mijn slokdarm weg zoals alleen pure amoniak en illigaal gestookte moonshine dat kan,

Met slangen had het dan weer alles te maken getuige deze drie gemene kerels in de fles:

EEN KEPIE MET EEN GROTE KLEP

Hoe veracht ik ze, die mannetjes die hun eigendunk enkel en alleen te danken hebben aan een zielige slagboom of aan een stempel.
Ze zijn tot niets bekwaam en toch denken ze dat de nulmerediaan door hun uitgezakte kont loopt.
Door het lot of door nepotisme zijn ze op een bepaald plekje beland en daar behartigen ze hun zaakjes met een hooghartigheid die weerzinwekkend is.

Gisteren was het - voor de eerste keer in ons nieuwe thuisland - van dat.
Ik had een bewijs van goed gedrag en zeden nodig en dat kon afgehaald worden op een bureau van de Vietnamese regering.
Hoe dat in zijn werk gaat, daar ben ik nog niet achter.
Misschien hebben de ambtenaren toegang tot alle computers van alle landen? Misschien zullen ze me vragen in eer en geweten te antwoorden of ik ooit iets mispeuterd heb en zullen ze daar dan een heel officieel ogend document voor opstellen?
Ik weet het niet en daar had de arrogante kepie met de grote klep aan de ingang van het gebouw alles mee te maken.

Ik reed om kwart na elf met mijn scooter in de richting van 's mans bareel en dat was gelijk een grote overtreding waard.
Boos kijkend werd me een dreigende worstenvinger voor de neus gehouden. Eens de vinger mijn aandacht had, ging die tergend langzaam naar rechts en werd op een bord aan de muur gewezen.
Het bureau was gesloten van half twaalf tot dertien uur stond daar op.
Vriendelijkheid van hogerhand want de tekst was zowel in het Vietnamees als in het Engels.
Ik haalde mijn telefoon boven en toonde dat ik nog een kwartiertje had en boosheid maakte plaats voor minachting.
"Als jij denkt dat jij de wetten bepaalt in dit land, dan heb je het mis," zie een heel scala aan gezichtsuitdrukkingen zonder dat er een woord werd gesproken.

Petmans draaide zich om, hij had belangrijker dingen aan zijn hoofd.

Ik reed de tien kilometer terug naar huis en in de namiddag bood ik me opnieuw aan alsof ik er nooit eerder was geweest.
Dreigende vinger,
Wijzen naar het bord.
Tikken - met aandrang - op punt zes,
Een heel vocabularium aan Vietnamees erbij deze keer.
"Hoe ik het godverdommedenondemiljaarde in mijn domme westerse kop haalde om zonder een greintje respect enzoverder enzomeer"

Er stond "geen sportkledij".
Ik droeg een cargo-short en een T-shirt.

Een jonge man in kostuumbroek en met een das zag het gebeuren.
In goed Engels zei ie "niet discussieren, dat win je nooit van een dwaas."

Ik heb de jongen bedankt en beleefd - zelfs oprecht - geglimlacht naar de slagboomdictator,
En ik ben vrolijk neuriend naar huis gereden.
Dat bewijsje, dat krijgen we wel een andere keer.

ZENNNNNNNNNNNN......

OP NAAR DE MEKONG DELTA

Volgende week maandag stap ik op een lokale bus en word ik in iets meer dan twee uur naar Ben Tre gebracht, een stad in de Mekong Delta, ten zuidwesten van HCMC.
Vandaar word je op simpel verzoek (als je een copietje meebrengt van de onmogelijk correct uit te spreken vraag in Vietnamees) met een shuttle iets dichterbij Mango Homestay gebracht.

Daar - diep in het rurale boerenland  van Vietnam - zal ik mijn dagen slijten te midden van gezellig grazende waterbuffels en zalig zoemende muggen.
Ik zal er tropenkolder, knokkelkoorts en hersenverweking oplopen en de stukjes op deze blog zullen echt hilarisch worden.
Dat je er geen touw aan vast zal kunnen knopen, neem je er maar bij. Van Gogh had ze tenslotte ook niet alle vijf.
Maar wel een genie.

Ik word operations manager voor een kleine lodge met acht kamers. Het hele gebeuren wordt heel positief ontvangen door de bezoekers maar die mogen dan na een dag of twee wel terug naar de bewoonde wereld.

Ik, evenwel, blijf achter, controleer of alle taken naar behoren worden uitgeoefend worden en zal de resterende tijd doden met het uitgraven van een olympisch zwembad met een koffielepeltje; het tellen, hertellen en natellen van de barsten in het plafond van mijn alkoofje en het toezien op de groei van het gras.

Bijkomstige taak is het nakijken van de sampans waarmee onze gasten op een rondvaart zullen gaan in de contreien.

Ik stel het mezelf al voor: op een nacht sluip ik mijn hut uit, gooi ik mijn enterhaak over de reling van een sampan - die gelijk gevaarlijk slagzij begint te maken - en roei ik zo snel mogelijk weg van deze negorij.
Enkel om een paar uur later tot de conclusie te komen dat ik verdwaald ben geraakt in de ontelbare kanaaltjes en dat ik terug bij mijn gevangenis ben.



U leest het, helemaal gerust ben ik er niet in.
Aan de andere kant, ik ben een grote jongen nu en ik zie er enorm naar uit om de drukte van Saigon achter me te laten, om te zien of organische landbouw zou kunnen werken in een tropisch klimaat (er is land zat om dat uit te proberen) en om er ook effectief een natural swimming pool te ontwerpen want dat is me beloofd door de eigenaars.

Ik hou het thuisfront op de hoogte, beloofd...

STILTE VOOR DE STORREM

Sinds Debiteuren-Crediteuren kan ik het woord Storrem helaas niet meer correct uitspreken (hij komt binnen op 3:26 in het filmpje), excuses daarvoor.

Veel is er niet te vertellen geweest over ons eerder tamme leven in Vietnam.
Gevraagd een team te vervoegen dat een nieuw concept in hernieuwbare energie zou opzetten in Zuid-Oost Azie. Eens hier gemerkt dat de start van het bedrijf vertraging na vertraging opliep.
Geen contractuele afspraken dus ook geen salaris.

We hebben er dan maar het beste van gemaakt in omgekeerde zin.
Als er geen inkomsten zijn, dan moeten de uitgaven maar naar beneden.
Daar zijn we ondertussen zo goed in geworden dat er niks meer te vertellen valt op deze blog.
Niemand wil immers horen dat we drie gratis tickets in de wacht hebben kunnen slepen en dat we e enorm genoten hebben van Big Hero 6.

Mimi heeft sinds anderhalve maand een job bij een Duits bedrijf. Helaas brengt dat niet voldoende op om de maandelijkse kosten te dragen maar het gaat toch al in de goeie richting.
Gisteren heb ik dan uiteindelijk een nieuwe job kunnen binnenhalen. Het lamentabele salaris zorgt nog altijd niet voor de nodige stabiliteit maar de lethargische verveling en het gevoel van nutteloosheid worden tenminste wat minder.

De start binnen een week geeft me nieuwe energie en hopelijk straalt dit dan ook af op de frequentie van posts op de blog.

Hou je vast aan de takken van de bomen want binnenkort gaat het weer storremen....

WAT DOEN WEEKDIEREN OP ZONDAG?

Met een kustlijn van een paar honderd kilometer, spreekt het vanzelf dat alles wat de oceaan bevolkt, gretig naar binnen gespeeld wordt door onze nieuwe Aziatische buren.

Ze eten alles met vier poten behalve een tafel en alles wat vliegt behalve een vliegtuig, wordt wel eens gezegd en dat is er niet ver naast als je aan de kant van de weg kikker hotpot of gevulde vissenmagen kan bestellen.

Aangezien ik vind dat je een cultuur pas leert kennen door er actief aan deel te nemen, zet ik mijn eerste voorzichtige stapjes op het glibberige pad van de alles-eterij.

Op naar de Metro dus (de Makro van bij ons) voor verse schelpjes, een paar gigantische gamba's en wat inktvis,

Samen met pasta in witte wijn en room leverde het een heerlijk gerecht op voor een euro of drie per persoon.

Heerlijk tot Mimi en de kinderen de hersenen van de gamba's onder luid gesmak begonnen uit te zuigen,

Ik heb nog veel te leren....

SCHARLAKEN ROOD

Toen we nog in de Tuin van Eden woonden in de schaduw van een paar actieve en minder actieve vulkanen, kreeg Enzi het geregeld aan zijn longen.
Hij kon ophoudelijk beginnen hoesten en werd - onder het mom dat hij op die manier meespeelde in Top Gun - elke dag een keer of vier via een beademingsmasker aan een verstuiver gekoppeld.
Soms raakte ie er overheen; soms kreeg ie koorts en moest ie nog maar eens aan de antibiotica.

We dachten dat het te maken had met vulkanisch stof en het werd gewoon een onderdeel van ons dagdagelijks leven.
Enzi klaagde niet en wij wisten wat we wanneer moesten doen om hem hier doorheen te helpen.

Eenmaal aangekomen in Vietnam zou alles beter zijn, zo hielden we onszelf voor. Enzi werd ouder en zou uit die kinderziekte groeien en er waren weinig vulkanen te vinden in de onmiddellijke nabijheid van Saigon.

Twee weken na aankomst was het prijs.
Enzi bleef twee dagen thuis, verveelde zich steendood en was heel erg blij dat ie van ons af was en terug naar school mocht.

Twee weken geleden herhaalde het verhaal zich nog eens maar nu in een meer dramatische vorm.
Slap als een vaatdoek was hij toen we hem op vrijdag naar de dokter brachten.
We werden naar huis gestuurd met de idee dat Enzi een griepje onder de leden had waar ie zich wel doorheen zou slapen.

Op zaterdagmiddag boden we ons opnieuw aan bij Family Medical Practice, dit keer met een jongetje dat nauwelijks op zijn benen kon staan en die er - ondanks zijn half Afrikaanse kleurtje - een beetje purperig/rood uitzag.

De dokter verloor geen tijd en wij schrokken ons een ongeluk.
Een ambulance werd voorgereden en door de rode lichten ging het, naar het ziekenhuis in het centrum.
Enzi's koorts bleef maar stijgen terwijl wij hem probeerden af te koelen en toen de dokter onverwacht om half twaalf op een zaterdagnacht aan het ziekenbed stond, begonnen we helemaal de ernst van de situatie in te zien.

Een doodgewone stafylokokkenbesmetting kan door de giftige stoffen in de bacterien in sommige gevallen en bij sommige personen evolueren tot roodvonk en, erger nog, het toxische shock syndroom.
Enzi, altijd een macho geweest, had ze gelijk alletwee opgelopen...

Na drie onrustige nachten en vier paniekerige dagen mochten we uiteindelijk een flink verzwakt jongetje terug mee naar huis nemen.
We zijn nu een dag of tien verder en behalve wat snoeverige verhalen bij zijn vriendjes is er niks wat ons nog herinnert aan het beruchte avontuur.
Gelukkig maar....

MAYALEFICENT

Naar analogie van Angelina Tres Jolie hebben Maya en Enzi plotse acteeraspiraties.
Het feit dat er een weekje vakantie bijzat en dat hier niet echt zoveel te doen is voor kinderen, zal ook wel bijgedragen hebben aan het enthousiasme voor ons project.



Om de 1 of andere reden krijg ik het filmpje niet opgeladen dus copieer gewoon de link hieronder en geniet (geen geluid - zo professioneel zijn we nog niet)

https://www.dropbox.com/s/50n68e9p23e7gv6/Mayalificent%20-%20October%202014.avi?dl=0

JE VOET ER MIDDENIN ZETTEN.....

... is een Engels gezegde en dan kunnen we ons allemaal voorstellen waar precies die voet ingezet wordt.
Om jullie koude rillingen te bezorgen, stel ik me een verse koeienvlaai voor die door de zomerse zon al ietwat krokant gegratineerd is.
Daar gaat die voet dan middenin. Eerst een beetje weerstand van de harde korst maar dan word je verwelkomd door de smeuiige massa binnenin.
Met Crocs met van die mooie ventilatiegaatjes aan de zijkant.
Of blootsvoets.
Nog beter.
Spuit het lekker tussen je tenen door.

Goed, iedereen is nu in de stemming dus we kunnen verder,..

Op zondag maakten we kennis met de ouders van Maya's nieuwe vriendinnetje Jasmine.
Ze zijn onafscheidelijk zoals alleen meisjes van acht dat kunnen en elk weekend verliezen we ofwel onze dochter aan het andere kamp of anders krijgen we twee voor de prijs van 1 bij ons thuis.

Haar ouders, een Engels-Vietnamees koppel nodigden ons uit voor brunch in het uiterst charmante Mekong Merchant restaurant.
We hadden een gezellige tijd samen tot de mama - op tram vier maar nog altijd zeer slank - haar andere dochter van 14 wat ongelukkig aanpakte.
"Tja," gooide ze plots op tafel, "ze had vroeger een atletisch figuurtje maar daar is nu niet veel meer van over.'
De dochter keek ietwat gegeneerd-verontschuldigend op van haar boek; wij hielden allemaal onze adem in en er viel een zeer onaangename stilte.
Erger kon het toch niet worden maar toen achtte papa het nodig  de zaak te redden met een ander spreekwoord.
En ja, hij zette er gelijk zijn voet middenin.

"Vestig de aandacht niet op de olifant in de kamer," waren zijn gevleugelde woorden.
Als het al doodstil is, kan het niet veel stiller worden maar toch slaagden we er met zijn allen in.

Hij probeerde het tij nog te keren maar het kalf was al verdronken - om er nog maar twee uitdrukkingen tegenaan te gooien.
"Dat is een beeldspraak," legde hij ons uit, "waarbij bedoeld wordt dat er iets overduidelijk aanwezig is maar iedereen doet heel hard zijn best om er omheen te praten en te kijken."

Het gezette meisje deed alsof ze verder las.
Mijn hart bloedde voor haar.
Het bleef lange tijd akelig stil aan de tafel.