VAN BURQUE NAAR BELGIE (DEEL X)

Wat voorafging: een erg gezellige namiddag en avond met de Jokke, met Anne en met Sofie.

Toen ik op de trein stond te wachten, belde Jos. (Daar is hij opnieuw - zie deel III - onthouden die naam!!)
Op een goeie twee uur kachelde ik van Herentals naar Deinze waar mijn lieve mama en mijn al even lieve nonkel Paul en Tante Trees me oppikten om naar Dikkelvenne te rijden waar mijn favoriete nichtje Mieke met haar man Peter woonde.

Er was heerlijke patisserie, er was Duvel en Highland Park en we kletsen een eind weg.

Nonkel Paul, de enige andere 'Afrikaan' in de familie want geboren in Matadi, DRC
en tante Treeske, de beste kok van Europa.

papa, mama en dochtertje Mieke

Mieke en Peter, de gastvrijheid zelve...

Mama en ik reden terug naar Roeselare waar ik mijn laatste dag met Anneleen zou spenderen terwijl echtgenoot Kris een optreden aan de kust onveilig maakte...

De kaasplankjes beginnen al kleiner te worden.
Het nieuwe van het Amerikaanse bezoek is er een beetje af...

Joost, een vriend van de lagere school kwam me afhalen in zijn Vintage Volvo en samen gingen we nog een terrasje doen want de terugvlucht kwam nu echt wel dichtbij.

 

Aangezien ik de laatste twee weken bijna niets gegeten en gedronken had, besloot mama haar uitgestelde Covidverjaardag in de Mango in Roeselare te vieren.

Een paar familieleden haalden het helaas niet wegens andere verplichtingen maar het was fantastisch om nog een laatste keer samen te zijn met de mensen die me zo nauw aan het hart liggen.

LL ofte Lieve Luna, de nummer drie bij Rosemie

Grote broer en kleine zus

Sara, vriending van Arne, Jade, de jongste van Rosemie en Arne, de troonopvolger van Rosemie.

Niels, eervol tweede bij Rosemie

mama alweer aan de Duvel...

mama en haar kindjes

Mama bracht me naar het station en met twee verschrikkelijk zware koffers reisde ik met twee ongelukkige overstappen in vier uur naar een klein dorpje net naast Schiphol waar het hotel een kwartier stappen was. Denk oneven tegels op het voetpad, kleine plastieken wieltjes onder beide koffers en regen.
Na een veel te korte nacht stapte ik het hele stuk terug en stapte ik op een bijna leeg vliegtuig terug naar Dallas.

Een onovertroffen vakantie, dat moeten we meer doen!!

Een beetje chocolade voor de USA

Je kan maar beter gewaarschuwd zijn: neem geen ballonnen mee in de lift in Schiphol!!

Mooi!! Slaapmatjes op Schiphol

Veiligheid voor alles. Toen deed ie zijn masker af en zat een half uur
te kauwen op een sandwich.

bezettingsgraad: <10%

Alleen Gent kan dit!
Bemerk ook rechtsbovenaan. "Wat staat er op de Gentsche tramkaartses?
"NIE PLEUJE"

En dat geldt voor jullie allemaal: Nie Pleuje!!

VAN BURQUE NAAR BELGIE (DEEL IX)

 Wat voorafging: vertrek uit charmant Montpellier en op weg naar Herentals.

En net zoals met iedereen die ik tot dusver ontmoet had, was het met Sofie niet anders.
We hadden elkaar zeven jaar nauwelijks gesproken maar de humor en de flauwe onzin was intakt gebleven.

Via elk en ieder rond punt van Brabant en Antwerpen kwamen we eindelijk aan in het Begijnhof van Herentals want daar was het dat Jokke en Anne 17 jaar geleden de beslissing van hun leven hadden genomen.
Op dat moment bleek namelijk dat het OCMW, eigenaar van het Begijnhof, het onderhoud niet meer kon of wilde betalen en zou overstappen op het idee van erfpacht.

Bij een notaris werd een brandende kaars op tafel gezet en het opbieden kon beginnen. 
Zolang de kaars brandde kon er geboden worden en eens de vlam uitging was de laatste bieder de winnaar.

De spelregels waren simpel: de maandelijkse huur zou vastgesteld worden voor een woning die nooit de jouwe zou worden maar waar je wel een erfpacht van drie maal vijftig jaar op zou krijgen. Dochter Fie was nu twaalf dus zelfs zij zou het contract kunnen doorgeven aan haar kinderen.
Er waren bepaalde zaken waar niet kon aan geraakt worden zoals het buitenaanzicht van het huis en bijvoorbeeld de trap binnenin maar verder kon je het huis zo modern aankleden als je zelf wou.
Mijn vrienden klokten af op een belachelijk lage huurprijs, hebben al lang geleden de kosten voor de verbeteringen aan het huis afbetaald en kunnen nu de wereld rondreizen terwijl ze zelfs nog flink verdienen op de doorverhuurprijs terwijl ze onderweg zijn.
Via dit ingenieuze plan zijn ze ook in staat geweest om twee jaar in Tanzania als vrijwilligers te werken waar ik ze heb ontmoet. 

Anne had een heerlijke stoofpot van varkenswangetjes klaar gemaakt terwijl de Jokke vooral voor de vloeibare versnaperingen zorgde. Hij is nog niets veranderd sinds die keer dat ik hem thuis afzette na een wilde nacht en hij de hele slaapkamer herschilderde (maar niet met verf).

VAN BURQUE NAAR BELGIE (DEEL VIII)

 Wat voorafging: een zaterdag in het zuiden van Frankrijk in heel aangenaam gezelschap.

Op zondag kwam de ware aard van "Viem et Vendie" boven. Ik was helemaal hierheen gelokt om een badkamer te installeren.
We droegen een douchebak van 53 kg een steile trap af en worstelden dan eindeloos lang om het gevaarte in zijn plaatsje te schuiven.
Mijn salaris werd betaald in frieten en daar was ik niet rouwig om. Een viandel, een kipcorn, andalousesaus, het was allemaal jaren geleden en de Belgische uitbater had zelfs trappistenbieren in zijn koelkast.

Ik werd verder tram op en tram af gesleurd en we eindigden bij de alleraardigste Halles du Lez.

's Avonds tenslotte had ik absoluut geen inspraak in het gebeuren. Ik werd meegetroond naar Le Lab en zelden heb ik iets zo speciaal gegeten voor zo een mooi prijsje.

Als rasechte Amerikaan bekeek ik vol verwondering de glazen glazen, het ontbreken van plastieken bestek en kartonnen borden en meermaals moesten W & W die avond ingrijpen toen ik voortijdig wilde vertrekken omdat ik ondertussen zo geconditioneerd was door de Amerikaanse kelners die wilden dat je at, afrekende en oprotte zodat ze de fooitjes van de volgende gasten konden vangen.

We zaten er al bij al bijna vier uur, de bediening was vriendelijk en discreet en bij elke nieuwe verrassing die naar de tafel werd gebracht, hoorde een uitleg van de chef zelve.
Een prachtig eind van mijn verblijf in Montpellier en ik ga zeker terug! Alleen al om die douchebak te testen...

je gastheren in Montpellier. Allen daarheen!!

Eendenborst. Ik zei het eerder al. Geen BH te bespeuren in Montpellier...

vooraan op de foto: slagroom met een speciale soort peper. Ik vond het
een beetje te ver gezocht tot ik het proefde. Lekkerrrrr.

We gingen nog een slaapmutsje drinken en toen was het bedtijd want de dag erop moest ik terug in het koekenblik.

Drie Britse vrouwen waren zeer verontwaardigd dat ze tien minuten voor vertrek niet meer op het vliegtuig mochten en maakten stampij.
Ik werd op de vingers getikt door de veiligheidsbeambten omdat er nog een slok water in mijn fles zat. Ik wilde de fles openen en het probleem verhelpen maar dat mocht niet. Ik moest de rij uit, terug naar de vertrekhal en de fles leeggieten in de toiletten.
Altijd al een guerillastrijder geweest, dronk ik de fles leeg in de vertrekhal tegen het bevel in. Het lef!!

We klapten opnieuw toen we landden in Charleroi en ik deed duchtig mee. 

Ik nam de trein naar Brussel en stapte af in Noord waar ik vriendin Sofie vond die geparkeerd stond aan La Coccinelle in een straat vol mevrouwen achter glas,
Een man met een blik bier liep voorbij de auto en vertraagde zijn pas niet toen hij begon te kotsen.
Maandagnamiddag.
Schrijnende toestanden...