DE REKENAAR* OFTE 电脑**

*zoals de computer genoemd wordt in het Afrikaans.

** de elektrische hersenen in traditioneel mandarijn Chinees.

Aangezien de hele wereld veranderde ergens in het begin van het jaar en geen enkele toerist met een miniem beetje gezond verstand het nog waagde om naar Umerica af te reizen, kon ik kiezen tussen voor de rest van mijn bestaan op de zetel te liggen en van den dop te leven of anderzijds er nog iets van te maken voor de volgende vijftig jaar. 

Dus belde ik Devonna op die ik een paar maand geleden ontmoet had en die voor NMITAP. werkte, een soort onderafdelinkje van CNM, 'the community college van New Mexico'.

Nu heb ik nog altijd niet helemaal door wat college eigenlijk is in de Verenigde Staten maar wat wel vaststaat is dat je erdoorheen moet, wil je ooit dokter, ingenieur of bioloog worden. Het lijkt me een beetje dat die twee voorbereidende jaren op een bachelor bij ons in Europa allemaal in de secundaire school worden geperst maar heel zeker ben ik daar niet van.

Tegelijker tijd kan je op het CNM ook een cursus hondenkapsalonmevrouw volgen of je vergunning voor truckchauffeur halen. Heel veelzijdig is het en dat is mooi.

Een paar jaar geleden werd NMITAP opgestart. Een programma is dat dat je een certificaat oplevert om in de computerwereld te gaan werken.

Ik dacht aan mijn neurotische brein dat regelmaat en voorspelbaarheid nodig heeft en op het randje van autisme balanceert en besloot dat ik een diepe liefde voor het koele en berekende brein van een computer kon opvatten.

Devonna vertelde me dat in de komende tijd er enkel nog plaats was in het zwaarste programma.

Overmoedig schreef ik me in, niet wetende wat me te wachten stond.

Deze ITprogramma's worden deep dive (diepzeeduiken maar blijkbaar zonder flessen) of ook wel bootcamps (militaire training voor nieuwe rekruten onder strikte discipline) genoemd en er was geen letter van gelogen.

Drie maand aan een stuk hadden we met een clubje van 13 het constante gevoel dat we aan het verdrinken waren in een zee van technische informatie. Twaalf weken kregen we acht uur per dag les en daarnaast nog een uur of drie huiswerk. Weekends werden gespendeerd aan problemen oplossen en voorbereiden voor de volgende, nog hardere week.
Ik denk niet dat ik mijn verstand en uithoudingsvermogen ooit meer op de proef gesteld heb dan in deze periode maar binnen vijf dagen heb ik Java en Android onder de knie en kan ik heel eenvoudige appjes maken op een smartphone.

Het klinkt misschien arrogant dat ik nu al besluit dat ik geslaagd ben maar we werkten met sprinten en mijlpalen waar we punten konden verdienen, een beetje zoals de groene trui in de Ronde van Frankrijk, en we moesten 750 van de 1000 punten halen om ons papiertje te krijgen en die magische 750 heb ik vorige vrijdag net gehaald.

Rest ons nog ons persoonlijke project voor te stellen alsook wat we met een team van drie uitgewerkt hebben en op het eind van deze week is het allemaal voorbij.

Daarna begint helaas het echte werk. Die enorme hoop informatie die we op drie maand gekregen hebben moet in kleine stukjes gebroken worden die we dan stuk voor stuk onder de knie moeten krijgen.
Gelukkig weten de bedrijven die mensen van een bootcamp inhuren ook waar we staan en worden we onder de deskundige leiding van een senior developer verder opgeleid totdat we eindelijk aan het hoofd van Google staan.

Ik ben benieuwd!

HET IS OVERAL VAN HETZELFDE... (DEEL II)

En wat hadden we gedacht?
Dat met een papiertje of twee door te sturen alles opgelost zou zijn?

Ik probeerde thuis te faxen maar dat lukte niet. Opnieuw geprobeerd tijdens de kantooruren. Je weet tenslotte nooit dat de plaatselijke Jomme Dockx het toestel afkoppelt 's avonds. Nog niks.
Op zaterdagochtend naar de lokale fax-tent maar gesloten op zaterdag gezien de huidige onveilige situatie. Iedereen weet dat het Corona-virus op zijn best is in het weekend.

Tijdens de week terug en 'nee, faxen daar doen we niet aan mee.'
"Waarom hangt er dan op de deur dat je het wel doet, mens", mompelde ik in mijn maskertje terwijl ik naar buiten stapte.
Nieuwe plek gevonden maar geen succes daar want de machine aan de andere kant nam niet op.

Bellen dan maar. Eindeloze wachttijden want de 2019 belastingen moesten net binnen en iedereen wou nog een praatje slaan met een taxmeneer of -mevrouw.

Eindelijk lukte het dan.
"Nee hoor," zegt de vrolijke tante aan de andere kant van de lijn, "die papieren hoeven niet meer gefaxt."
"Ik zie hier op mijn scherm dat er weer beweging in de zaak is gekomen en er dan nog een paar faxen overheen gooien, kan misschien alles opnieuw vertragen."
Waar ze die ervaring vandaan haalde, daar heb ik geen idee van maar wat kan je anders dan doen wat ze je vraagt.
En trouwens, ja hoor, we hadden het correcte fax nummer maar er moest een '1' voor. Waarom dat niet gewoon meegedeeld wordt als ze je vragen of je pen en papier hebt, is me een raadsel maar goed, we houden ons gedeisd.

"Normaal zou je binnen de vier tot zes weken nieuws moeten krijgen. Indien niet, bel je ons gewoon terug", zegt de telefoonmevrouw tenslotte.

Ik weet nu al wat we binnen vier tot zes weken moeten doen. Eindeloos luisteren naar muzak...

HET IS OVERAL VAN HETZELFDE...

Ik herinner me nog levendig wat een delicate opdracht het was om het postkantoor op de Kalandeberg in Gent te bezoeken.
Ik wandelde er binnen om kwart na elf en ging in een ellenlange rij staan. Helemaal aan het begin werkte een heel klein mevrouwtje met ravenzwart haar en donkere, boze ogen. Het was allemaal heel erg tegen haar zin, zo hoorde dat in die tijd als je voor 'de staat' werkte en ze hufte en pufte zich door een rij van mensen die het haar allemaal met opzet zo moeilijk mogelijk maakten.
Postzegels? Stel je voor.
Een aangetekende zending? Man, doe eens normaal.

En daar stond ik aan te schuiven, de tijd tikte nog trager dan anders en toen het bijna mijn beurt was, zei de heks om tien voor twaalf dat het twaalf uur was en tijd voor haar lunch. Protesteren deed je niet want ze had ongetwijfeld een groot, zwart boek waar ze alle overtreders in noteerde.

Niets van dat alles in de Verenigde Staten. Elke dienst die ik tot dusver heb moeten bezoeken of per telefoon heb moeten bereiken, is bemand door uiterst vriendelijke en correcte mensen. Ze zijn aangenaam, doen hun job met plezier en hebben de klant-is-koning-gewoontes overgenomen van de reguliere business.
Veelal krijg je dan achteraf nog een email om na te gaan of het wel allemaal naar je zin was.

En toen hadden we te maken met de belastingen.
De eerste keer dat we dit circus online bezochten, verliep alles prima. We vulden alle vakjes in en twee maand later kregen we de teveel betaalde centen terug.
Voor 2018 liep het ietsje anders. We hoorden niks, zagen niets op onze bankrekening verschijnen en we wachtten beleefd.
Na een jaar kregen we een brief dat ze zestig dagen extra nodig hadden. Het was flink veel geld waar we op wachtten maar wat doe je eraan?
Nog eens zestig dagen later kregen we een identieke brief. Wat het probleem was, werd nooit vermeld.

Toen veranderde de hele wereld door Covid19 en hoorden we niks meer. Het enige wat we wel begrepen, was dat onze $4,000 die elk gezin kreeg om de crisis door te komen, vast kwam te zitten doordat onze belastingen nog niet in orde waren.

Dus uiteindelijk toch maar eens de hele rit uitgezeten en uren aan de telefoon gehangen om uit te vissen wat nu eigenlijk het probleem was.
De vriendelijke mevrouw vroeg ons of we twee bewijzen konden faxen (van een email en een attachment hebben ze ginder nog nooit gehoord) van mijn uren als Uber- en Lyftchauffeur.
Twee formulieren die we gebruikt hebben om onze belastingsaangifte in te vullen. Twee papieren die ik op dag 1 had kunnen faxen hadden ze er gewoon om gevraagd.

Het is dus overal van hetzelfde bij 'de staat'....

OF WE NOG EEN HAPJE BLIEVEN?

Je kon al niet veel anders verwachten van een land waar de hoofdschotel op restaurant de entrée wordt genoemd.

Het krult mijn tenen zonder enige hulp van mezelf wanneer de kelner het voorgerecht (de "starter" om het eenvoudig te houden) afruimt en daarbij zegt: "Wat hadden we gewenst als entrée?"

Bemerk ook de "we" als in "Hoe gaat het met ons vandaag?" en "Hadden we nog wat meer water gewild?".

Ik dacht dat dit taalgebruik enkel voorbehouden was voor rusthuispersoneel en verpleegsters maar we hadden dat blijkbaar fout. 

Goed, de entrée dus.

Ik heb er een paar waar ik het nog altijd moeilijk mee heb en die wil ik graag delen.

CHICKEN FRIED STEAK

Een steak is dit die in ei en broodkruim wordt gerold en dan in een pan met flink wat olie wordt gebakken. Een beetje Wiener Schnitzel stijl eigenlijk.

Geen idee waarom die kip dan vernoemd wordt, maar we gaan niet al te moeilijk doen.

THE GRAVY BOAT

Ofte het sausvrachtschip als zeer vrije vertaling.

Hoort bij de chicken fried steak en is eigenlijk gewoon de sauskom. Het lijkt een beetje op een boot en mijn poētische landgenoten vinden het wel cool klinken.

CHICKEN AND WAFFELS

Men neme een wafel, gooit daar flink wat boter en siroop overheen.

Men neme een stuk kip, wentelt dat in broodkruim en gooit het in het frietvet.

Stuk kip gaat op de wafel en daarnaast worden dan dikwijls nog wat aardbeien of frambozen geserveerd.

Ik wilde het uit principe niet eten - wie vindt nu zoiets uit - maar ik heb het ondertussen geprobeerd en het is eigenlijk echt wel lekker.

ROCKY MOUNTAIN OYSTERS

Oesters zijn al niet mijn favorieten (snot in zeewater zou een betere naam zijn) maar de Amerikaanse versie wint met verve als er een kampioenschap lekkere-hapjes-met-misleidende-namen zou bestaan.

Stierentestikels zijn het (soms ook schaap of geit) die in broodkruim worden gerold (Amerika heeft een overschotbalans van broodkruim zoals je ondertussen hebt gemerkt) en dan opnieuw lekker in de frietketel worden gegooid.

Aan de andere kant, mensen die in een glazen huis wonen, moeten niet met stenen beginnen gooien dus we zwijgen misschien gewoon beter terwijl we genieten van onze wijngaardslakken en onze rauwe filet américain...

DE GEUR VAN BLOEMEN

Met het ouder worden zou je ook wat wijzer worden maar dat is geen vaststaande vereiste.
Daarom loopt mijn wekker af op een ontiegelijk vroeg kwart voor vijf.
's Ochtends wel te verstaan.
Succesvolle mensen zoals Bill Gates en Jeff Bezos zeggen dat dat voor succes zorgt.
Nog niet veel van gemerkt maar het kan komen.

Elke ochtend , zeven op zeven, doe ik mijn ochtendwandeling en elke ochtend kom ik dezelfde man tegen die ze blijkbaar ook niet allemaal op een rijtje heeft. We groeten elkaar kort en dat is het zowat.
Deze ochtend was anders.
Ik werd namelijk gewaarschuwd voor de aanwezigheid van een skunk ofwel stinkdier.
Best in een wijde boog omheenlopen, was de wijze raad van iemand die meer van dit dier wist dan ik.

Ik zette voorzichtig mijn weg verder naast de arroyo.
(Aangezien het heel weinig regent hier, heeft de stad Albuquerque geen riolen in elke straat. Het water loopt gewoon naar het laagste punt waar een breed betonnen kanaal is gegraven.)

In tegenstelling tot mijn wandel-companion gebruik ik geen zaklamp en nu wilde ik echt dat ik er eentje bijhad.
Iets verder zag ik iets zwart, ongeveer zo groot als een flinke kat, midden op het pad zitten en ik wist niet wat te doen.
Stinkdieren zien niet verder dan drie meter en waarschijnlijk al helemaal niets in het donker en gaan af op geur en geluid. Ik stond stil; hij stond stil en even dacht ik eraan om er eentje te laten vliegen.
Een waarschuwingsschot net voor de boeg, zeg maar.
Daar zou die skunk zo hard moeten om lachen dat ie omviel en in de droge arroyo rolde.

Gelukkig had mijn nieuwe vriend genoeg van onze patstelling en hij schuifelde het kanaal in en verdween in een afwateringsgat.
Eens veilig thuis heb ik het toch maar opgezocht.

Stinkdieren zijn gewoon de meest arrogante dieren ter wereld.
Iedere vos, coyote of hond weet wat hen te wachten staat eens ze het markante zwart-met-wit-met-pluizige-staart benaderen en die skunks zijn zich verdomd bewust van hun status.
Ze hebben twee klieren, net naast de anus, waar ze een kleine dosis van hun wondermiddeltje opgeslagen hebben. Ze zullen er alles aan doen om het niet te gebruiken want het duurt een dag of tien voor ze weer voldoende aangemaakt hebben.
Goed om weten dat ze eerst zullen grommen en blazen als een kat of stompen met die kleine voetjes alvorens ze voor de laatste oplossing zullen kiezen.
Als het dan toch echt moet, kunnen ze met een ongelooflijke precisie tot op drie meter hun doel raken  met een fijne mist die je nooit meer zal vergeten.
Het goedje schijnt misselijkmakend slecht te ruiken, kan je irritaties in de ogen en zelfs tijdelijk blindheid geven en de geur blijft makkelijk voor een dag of twee hangen en er is niets wat je ertegen kan doen.
De stank van het verdedigingsmechanisme van een stinkdier kan door de mens tot vijf kilometer ver geroken worden. Ik wil me niet voorstellen hoe een hond zich daarbij voelt.

Vanaf nu extra voorzichtig op het jaagpad naast de arroyo.

WHY DO HUMMINGBIRDS HUM?*

*Because they forgot the words.

In Albuquerque heb je the Dollar Store, the Family Dollar and the Dollar Tree.
Supermarkten zijn het waar de meeste koopwaar een dollar kost.
Kleine Zane gaat er graag winkelen en het slaat geen gat in het budget dus we zetten hem er af bij opening om 8 uur en pikken hem dan weer op net voor het avondeten. Hij is vier dus dat kan wel.
Vooraleer ik the Child Protection Department aan de deur heb; ik wandel er graag binnen voor een minuutje of twintig samen met een overenthousiaste kleuter die het liefst van al de hele winkel leeg zou kopen.

Vorige week wou de jongeman een feeder voor hummingbirds oftewel kolibries kopen. Ik zag er het nut niet van in maar Zane drong aan dat de kolibries dan wel zouden komen.
Van "natural habitat" had hij duidelijk nog nooit gehoord.
Tot mijn verrassing bleek later dat er maar liefst vier soorten kolibries voorkomen in New Mexico en we maakten een heerlijk soepje van 25% suiker in water voor onze nieuwe gasten.

Kolibries drinken nectar uit bloemen.
Veel nectar uit veel bloemen.
Een gemiddelde kolibrie weegt drie gram (dus je hebt algauw een exemplaar of driehonderd mee naar huis als je om een kilootje hummingbirds gaat naar de poelier) en heeft zulk een hoog metabolisme dat ze per dag de helft van hun lichaamsgewicht in nectar moeten drinken. Onze feeder in de tuin zal dus goed van pas komen want die kleine kereltjes bezoeken makkelijk duizend bloemen per dag.

Dat hoge energieverbruik komt voornamelijk van de ongelooflijke snelheid waarmee ze met hun vleugeltjes slaan. De kleinste soorten halen tot tweehonderd slagen per seconde!
Kolibries kunnen ter plaatse in de lucht blijven hangen en zelfs achteruit vliegen, vandaar hun naam 'de helicopter onder de vogels".
Gewoon vooruit vliegen kan aan 45 kilometer per uur en in een duikvlucht halen ze zelfs de 90.
Drie kwart van hun tijd wordt doorgebracht op een tak want je wil niet de hele tijd met een lege tank rondvliegen.
Net zoals een eigenaar van een Jaguar alle benzinstations in de buurt moet kennen vanwege de gulzige motor, heeft een kolibrie een ingebouwde Google Maps met tot driehonderd verschillende locaties waar hij nectar kan vinden.
De acht soorten die naar de USA komen, vliegen 750 km non stop vanuit het zuiden en halen tijdens het vliegen een hartslag van 1200 slagen per minuut.

O ja, op dag twee hadden we onze eerste bezoeker.
We zijn nu een week verder en twee hummingbirds hebben de weg gevonden.
Je hoort ze zo aankomen door het "gehum" van hun kleine vleugeltjes en het is een waar plezier om hun acrobatische capriolen te bekijken.
Het was de investering meer dan waard, Zane!


De vier soorten hummingbirds in New Mexico:

 1) de Calliope hummingbird

2) Rufous hummingbird

3) Black Chinned hummingbird (onze bezoekers)

4) Broad-Tailed Hummingbird

Bij het herlezen valt me toch op dat die Rufous echt boos kijkt.
Suikertekort waarschijnlijk...

KEIKOPPEN

Gelukkig hebben we een harde schijf in onze grijze massa om wat soelaas te bieden in deze saaie tijden.
Ik weet niet of u hetzelfde voelt maar de dagen hier gaan tergend langzaam voorbij terwijl ik toch probeer me zo goed mogelijk bezig te houden.

En daarom: even terug naar oktober 2018.

Ik zou de laatste Route 66 van het seizoen beginnen - met 3 graden Celsius bij vertrek in Chicago en 39 bij aankomst in Los Angeles - en moest de bestelwagen plus aanhangwagen/reservemoto van LA naar Chicago rijden.
Aangezien ik de 3,660 kilometer al een paar keer eerder had gereden (we doen het in twee en een halve dag alstublieft) wilde ik wel eens een andere, meer noordelijke  route proberen.
Ik keek de weersvoorspelling na en eigenlijk was mijn plan beter dan het origineel want op de normale route door Denver en de Rocky Mountains hadden de weergoden een serieuze sneeuwstorm voorzien.

Aangezien dit mijn eerste jaar bij het bedrijf was en ik een ommetje van 300 kilometer zou maken, deed ik een stilzwijgende tegemoetkoming en ik nam een winterslaapzak en een matje mee om in de laadruimte te slapen. Als iemand ooit commentaar had op de extra verbruikte bezine kon ik tenminste tonen dat ik een nacht in een hotel uitgespaard had.
Het leek een goed idee op voorhand maar op mijn tweede nacht zat ik al aardig dicht tegen Canada en na een uurtje in de slaapzak met al mijn kleren aan, muts en handschoenen incluis, begon ik mijn fout in te zien.
Tegen vier uur in de ochtend bibberde ik tot achter het stuur en ging ik rijden. Het zou een dag vol verrassingen worden.
Bij zonsopgang reed ik een hert aan. Het beest verdween elegant aan de andere kant van de weg terwijl ik achterbleef met een gedeukte bumper.
Twee uur laten begonnen de remmen van de aanhangwagen volledig te blokkeren op het moment dat ik het rempedaal een heel, heel klein beetje aanraakte.

Ik was op weg naar Jack, die ik op een vorige tour ontmoet had, en sukkelde ("druk niet op dat pedaal, Jan") tot een kilometer of tien van zijn huis. Op dat moment was de linkerband zo afgesleten van al dat plotse remmen dat ie met een knal ontplofte en ik met busje en al de graskant inschoof.
Jack kwam aangereden en samen vervingen we de band en knipten we de rembedrading door.

Jack toonde me South Dakota en uiteindelijk bezochten we het doel van deze omweg.
Mount Rushmore was het plan van een zekere Gutzon Borglum die duidelijk zijn eigen kunnen een beetje overschat had. De kerel begon aan zijn huzarenstukje in 1927 en, met vierhonderd werkkrachten als hulp, hielden ze hun openingsreceptie in 1941.
De hoofden van de presidenten George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln zijn 16 meter hoog en er is ook een interessant museum over hoe die Borglum dat nu allemaal voor elkaar had gekregen.

Ik nam afscheid van Jack en van de vier presidenten en zette mijn weg verder naar Chicago.
In Sioux Falls ging de versnellingsbak eraan op de autosnelweg. Ik reed net een helling af, nam de eerste afrit - dit alles terwijl de bestelwagen uitbolde - en schoot een parking op van een ongelooflijk goor hotel.
Het hele gevaarte zonder versnellingen kwam netjes tot stilstand op twee parkeerplaatsen. Voor die ene keer die dag had ik het geluk toch aan mijn kant.
Ik nam mijn slaapzak mee naar binnen, de lakens in de kamer waren niet meer ververst sinds de start van het Mount Rushmore project en belde onze operations manager.
Probeer maar eens iemand aan zijn verstand te brengen dat je verdwaald bent terwijl je allebei weet dat je gewoon iets uit je duim zuigt...
's Ochtends vond ik een bedrijfje dat me uit de nood zou helpen. Ze sleepten het busje naar de garage in Verwegistan en togen aan het werk.
Er was geen internet, geen eten, drie ouwe tijdschriften en lauwe, ouwe koffie.
Als ik daarnet zei dat de dagen traag gaan in deze Coronatijden, dan had ik duidelijk die dag uit mijn geheugen gewist.
Om vijf uur in de namiddag was de auto klaar en ik moest nog 900 kilometer rijden.

Met een onvast stemmetje vroeg ik om de rekening. In mijn achterhoofd speelde een filmpje waarin Tim, de ops manager me verscheurde.
Waar het bedrag moest staan, stond een grote nul met twee oogjes en een lachend mondje.
De garantie voor deze reparatie was 100,000 miles en laten er nu net 98,500 op de teller staan.
Ik belde Tim en vertelde hem dat we gratis een nieuwe versnellingsbak hadden en gooide de telefoon dicht, Nooit meer iets van gehoord.

Ik reed en bleef rijden en arriveerde aan het hotel om 4 uur in de ochtend. Om zeven uur liep de wekker af en samen met Richard maakten we ons klaar om de gasten te ontmoeten en het hele eind terug naar de Stad van de Engelen te rijden.

IK DANS WEL MET MEZELF

Het zijn rare tijden.

En bij rare tijden horen rare oplossingen.

We weten onderussen al allemaal dat we een zeker afstand van elkaar weg moeten blijven maar dat is niet altijd makkelijk

(hoewel er altijd oplossingen zijn natuurlijk)

Nu heeft er iemand bedacht dat we misschien een klein apparaatje in onze kleren konden naaien dat de afstand meet tot een ander gelijkaardig apparaatje in iemand anders kleren.

Ik heb het al niet zo voor het idee omdat ik vrees dat - als we hieraan toegeven - we binnenkort onderhuids een chip ingeplant krijgen waardoor onze opperhoofden ten allen tijde weten waar we uithangen.

Erg handig als grootmoeder verloren is gelopen en iemand haar binnenbrengt bij de veearts. Eventjes het chipje inlezen, een berichtje op Facebook zetten en oma kan een halfuurtje wachten met een bakje kattevoer tussen een kwispelende poedel en een kwijlende bouvier voor ze opgehaald wordt.

Ietsje onaangenamer wordt het als je op je loonbriefje het aantal in mindering gebrachte minuten van je salaris ziet omdat je te lang op het toilet hebt gezeten of teveel hebt rondgehangen bij die blonde van boekhouding.

Maar aangezien het niet al kommer en kwel is met zo'n nieuwerwets idee, stel ik me graag voor hoe dat zal gaan in de praktijk.

Het wordt gewoon een stijlvol ballet tussen schichtige angsthazen en bonkige boeren.

Zonder muziek dan wel om nog wat bij te dragen aan de absurditeit van de hele situatie.

Buurvrouw Simone, al helemaal van hare melk dankzij smetvrees, kan er echt niet onderuit en moet naar de Brico.

Op de parking stapt ze uit haar Volvo 244 en onmiddellijk gaat haar alarm-afstandhoudertje af want ook Roger stapt uit zijn jeep net naast haar.

Simone kan geen kant uit en klapt vol in de deur van haar auto.

Roger, een echte Roger zijnde, kan het geen ene moer schelen en hij wandelt rond zijn auto want hij moet iets meenemen dat op de passagierszetel ligt.

Het toestelletje blijft schril piepen en wordt zelfs luider maar dat hoort Roger niet.

Simone, daarentegen, trekt zich op aan de ruitenwissers van haar auto en glijdt zo elegant mogelijk over de motorkap weg van dat duivels geluid.

Eens binnen doet buurvrouw zo snel mogelijk haar aankoop want ze wil weer naar de veiligheid van haar eigen huis en schuift aan bij kassa vier.

Ze piept.

Oei, van de zenuwen te dicht bij de voorganger.

Ze doet een haastig stapje opzij en daar begint de mevrouw achter haar te piepen. Die zit de paniek in de ogen van Simonneke en ze deinst achteruit maar zet zo het alarm in gang van de meneer met de kar-met-houten-planken. Hij besluit schuin achteruit te stappen en draait zo zijn planken in het rek met de Marsen, de Twixen en de kauwgom.

Een scoutsmeisje ziet het rek kantelen, duikt ernaar en begint daardoor zo luid te piepen dat iedereen zijn adem inhoudt. Ze giechelt en gibbert, staat op en zet een stap opzij waardoor een jonge vrouw en haar zoontje moeten uitwijken die daardoor twee bejaarden doen opzij schuiven.

En zo, in een constante stroom van ongecoordineerde schrikstappen danst elke klant in de hele Brico met elkaar maar op hetzelfde moment enkel met zichzelf.

In het midden van heel die heisa staat Roger bewegingsloos. Het kan hem geen ene moer schelen...

GET YOUR KICKS ON ROUTE 66!

Het deed me goed deze ochtend een email te ontvangen van Gibraltar.
In juli vorig jaar had ik het genoegen twee weken te mogen optrekken met vader Dale en zoon Derek.
Het was de droom van Dale geweest sinds ie als tiener een poster van Route 66 in zijn kamer hangen had om ooit de trip eens te maken.
Zoon Derek zag wel wat in het plan en ze vervolledigden een groep van Australiȅrs, Belgen, Duitsers, Fransen en zelfs een Jordaniȅr.

Het waren mannen zoals je ze op een tour wil! Vriendelijk maar rechtdoorzee, ongepolijst soms maar met een emotioneel kantje en ze genoten van elke dag en van elke stop.

Dale had als zijn filmpjes samen gegooid en had er iets oprecht mooi van gemaakt. Voor zij die ooit eens Route 66 willen rijden of die gewoon willen weten hoe dat nu allemaal gaat: volume naar boven en genieten maar!!

WAAR GAAT DIT HEEN?

Corona update from the Land of the Free

Hier in New Mexico heeft de gouverneur tamelijk snel actie ondernomen, tenminste als je een vergelijking maakt met de andere staten maar nog altijd is er een zekere laksheid die weleens tot meer drama zou kunnen leiden.
Er geldt bijvoorbeeld een stay-at-home order wat flink wat soepeler is dan de lockdown in grote delen van Europa en behalve grote borden op de snelweg die je aanraden om thuis te blijven en alleen te gaan winkelen, worden er geen maatregelen genomen om effectief na te gaan of we dan wel met zijn allen ook effectief thuis blijven.
De laatste keer dat ik met kleine Zane naar de speeltuin ging, waren er een paar A4-tjes opgehangen om aan te geven dat ook deze vorm van recreatie vanaf nu verboden was. Niet dat veel ouders zich daar iets van aantrokken want de speelrekken hingen nog altijd vol met roepende koters met snotneuzen.
Moeilijk ook voor mij om een vierjarige duidelijk te maken dat wij niet meer naar de speeltuin gaan.

Het verschil tussen China waar de inwoners bevelen gewoon (moeten) opvolgen en de, nu totaal misplaatste, onhebbelijke gewoonte van de gemiddelde Amerikaan om zijn persoonlijke vrijheid op de eerste plaats te zetten, kan niet schrijnender zijn dan in deze tijden.

En ondertussen schiet die curve maar de lucht in en zullen we bijgevolg nog weken langer in deze halfslachtige tussenoplossing blijven hangen waar de ene helft van de bevolking thuis blijft en de andere helft denkt dat het allemaal niet aan hen besteed is.
Voeg daarbij het feit dat we leven in een maatschappij waar de economie voor het overgrote deel gebaseerd is op het onmiddellijk spenderen van je loonbriefje, indien mogelijk op dezelfde dag of zelfs nog beter een paar dagen ervoor middels credit cards, leningen en uitgestelde betalingen en je begrijpt waarom de economen die nu aan de macht zijn, dat hele belemmerende Coronagedoe zo snel mogelijk achter zich willen laten.
Onze oranje leider, erg bezorgd om zijn ego en zijn macht, ziet de verkiezingen van november snel naderbij komen en om zijn achterban en grootste sponsors tevreden te stellen, zal ie de economie zo snel mogelijk weer opstarten.

Het gevolg laat zich raden...
Nog meer besmettingen en meer doden wegens meer interactie. Misschien een tweede en sterkere golf van hetzelfde.
Andere landen zien het met verbijstering gebeuren en laten hun inwoners misschien wel naar de US vliegen maar laten ze tegelijker tijd weten dat ze hun eigen land niet meer inmogen totdat de toestand stabiliseert.
De hele toeristische sector valt op zijn gat. Hotels blijven leeg, vluchten worden geannuleerd, busbedrijven gaan overkop en autoverhuur keldert.
Meer Amerikanen worden ontslagen, er wordt minder gekocht en net die drijvende motor van het Amerikaanse handelsleven zorgt ervoor dat het hele zaakje stilvalt.

Kameraad Putin en kameraad Xi volgen de situatie met aandacht.