EN NOG EEN STUKKIE RIJEN (DEEL II)

 Nu had ik de smaak goed te pakken.
Voor dag twee tekende ik een route uit naar het zuiden. Ze zouden me niet meer liggen hebben met die koude ochtendtemperaturen.

Om half zeven had ik door dat ik niet enkel op zuid of noord moest afgaan maar ook hoogtelijnen moest bekijken voor ik een beslissing nam.
Dat, en misschien gaf ook de naam Mountainair een heel subtiele aanwijzing dat het weer flink koud zou worden...

Ik stopte kort aan de Quarai ruines, één van de drie missieposten op de Salt Mission Trail.
Heel belangrijk waren ze omdat hier zout geoogst werd. 
De woningen van de Tiguex stam waren in de 17de eeuw door de Spanjaarden omgebouwd tot een missiepost maar toen de Apache in 1830 alles leegroofden, werden de gebouwen verlaten.

En verder ging het, door het alleraardigste stadje Mountainair naar Socorro en verder het absolute niets in op naar het dorpje Vla.
Of beter VLA op alle bordjes die ik langs de kant van de weg zag staan.

Ik bleef rijden op een verlaten weg en vroeg me af wanneer ik de eerste schotelantennes van de Very Large Array zou zien.

De Very Large Array bestaat uit 28 radio telescopen die op treinsporen gemonteerd zijn zodat er constant aanpassingen kunnen gemaakt worden om zo ver mogelijk in de ruimte te kunnen zien.
Hier waren studies gedaan over het ontstaan van jonge sterren en de betekenis van zwarte gaten.

Pas toen ik terug in Albuquerque was en met de buurman praatte, had ik door dat het dorpje VLA niet bestond. Ik zal het maar aan een bevroren brein toeschrijven...

Als een fata morgana in de oneindige leegheid van de New Mexico woestijn dook plots de oase van Pie Town op.
Taartstad was een beetje overmoedig voor een gat van 170 mensen maar het was een meer dan welkome stop op deze lange, eentonige rit. De foto's kunnen voor zich spreken.

Na vier stukken taart reed ik enigszins onstabiel verder en probeerde ik El Malpais te bereiken op een dieet van benzine voor de moto en suiker voor mezelf.
El Malpais ofwel het Slechte Land schijnt zeer de moeite te zijn maar de wegen waren onverhard en ik had weinig zin om een moto op zijn kant te leggen die ik moederziel alleen nooit meer op de wielen zou krijgen.

Ik stopte nog kort aan Ventana Arch (Boog van het raam? Raamboog? Als vrije vertaling kan het tellen) en reed dan de I 40 op terug naar Albuquerque.

Om 2 uur in de namiddag stond ik terug thuis na een ritje van 645 kilometer.
Ik denk dat ik klaar ben voor de tours... 

EN NOG EEN STUKKIE RIJEN (DEEL I)

 Aangezien ik gelukkig nooit terug moet naar Nigeria - flink wat geld verloren maar ik leef tenminste nog, wat een stelletje mafiosi was dat - meldde ik me weer aan om tours te gaan doen tijdens de zomer.

Heel wat gasten hadden nog krediet openstaan van 2020 dus het liep storm voor een avontuur op de motor en dat maakte me blij.

Omdat ik twee jaar niet gereden had, vond ik het ook een goed idee om voor een paar dagen een Harley te huren om het allemaal weer wat gewoon te worden.
Ondertussen had ik ook wat zitten spelen met de Garmin BaseCamp app dus ik tekende een route uit die ik zelf wat hoog gegrepen vond.

666 kilometers is al bij al een flink ritje.

Goeie vriend ingenieur Kim speelt op zijn 76 graag met allerlei gadgets en hij had mijn GPS weer aan de praat gekregen.
Ik monteerde het ding op mijn stuur en om half zes 's ochtends reed ik de doodstille straat uit. Het werd net licht en erg koud was het niet.

Er kwam nog wat meer licht (zo gaan die dingen nu eenmaal) maar met de temperatuur had ik een foutje gemaakt. Ik ging namelijk de stad uit en de hoogte in en laat ik daar nu niet aan gedacht hebben.

Half bevroren stopte ik kort in Madrid. Niets was open dus zat er niets anders op dan wat foto's te nemen en daarna door te bijten en door te rijden...

De originele filmlocatie van Maggie's Diner van de film Wild Hogs met John Travolta.
Hieronder een beeld uit de film zelf

Ik passeerde prachtig Santa Fe en besloot een koffie te drinken in Taos op 2,200 meter om toch een beetje op te warmen. Op zijn Amerikaans kreeg ik een halve liter van het warme spul en daarna voelde ik me enigszins beter.

Ik reed Red River binnen waar er nog sneeuw lag en reed verder over Bobcat Pass op 3,000 meter.

Ik geef toe dat ik altijd commentaar heb op mijn landgenoten, de Amerikanen, maar één ding moet je ze nageven: ze geven hun plaatsen prachtige namen.
Na Red River en Bobcat Pass passeerde ik door Eagle's Nest en Angel Fire.
Je waant je zo in een avonturenboek.

En het wordt nog avontuurlijker als je door de alpiene hoogtes rijdt en plots op Big Horn Sheep stoot...

In Angel Fire stopte ik in een lokaal winkeltje om de toestand van de weg naar Las Vegas, NM na te gaan. De laatste week hadden bosbranden 27,000 HA in de as gelegd.
Om een idee te geven van de grootte: dat is twee keer de oppervlakte van de stad Gent.

Een paar uur voordien was de weg weer vrijgemaakt en ik reed naar Las Vegas naast smeulend hout en met een geur van rook in mijn helm.

Voor ik in Las Vegas was, moest ik nog één stop maken.
In Montezuma ligt het Armand Hammer United World College. Eén van de 15 instituten van over de hele wereld en het enige in de US.
En laat Maya daar nu net aanvaard zijn met een volledige beurs.

Er zitten 230 studenten met 90 verschillende nationaliteiten en de school staat heel erg hoog genoteerd bij de beste scholen van de US.

De man aan de poort gaf me alle informatie en toonde me de beste plekjes om foto's te nemen zonder dat ik het domein zou betreden. Want dat was verboden, werd me meermeermeermaals meegedeeld.

 

Net buiten UWC maakte ik nog een snelle stop aan de Hot Springs (te heet om goed te zijn) en na een ongeinspireerde lunch in Las Vegas reed ik over de I 40 terug naar Albuquerque waar Zane mijn motor in beslag nam...

L'HISTOIRE SE REPETE

Een nieuw modewoordje dat in elke nieuwsuitzending gebruikt wordt, is "de perfecte storm".
Het moment waarop alle sterren zo gelijnd staan dat een negatieve uitkomst nog vele keren erger wordt gemaakt door andere factoren.

Aangezien ik een godsgruwelijke hekel heb aan al dat vlot gedoe, heb ik mijn eigen perfecte storm al eventjes in mijn hoofd spelen en wil ik dit fijn gebeuren met alletwee mijn lezers delen.

We moeten eventjes terug in de tijd.
Naar 2016 toen Ons Heere besloot om de USA te verlaten en de dagdagelijkse leiding over te dragen aan de Oranje Leider.
Veel goed kwam daar niet van maar na een eindje keek niemand nog op van enorme leugens, verdraaide waarheden en een totaal gebrek aan logica.

Gelukkig werd dat stuk onbenul niet herverkozen maar veel kregen we er niet voor in de plaats. Joe Biden gaat de geschiedenis in als één van de slechtste presidenten ooit. Veel geluk heeft hij niet gehad met de uitloop van Covid en de slechte economie maar tegelijk heeft hij ook niet veel bijgedragen aan een verbetering van de levens van de doorsnee Amerikaan.

Ondertussen zat een stuk venijn in de coulissen zijn coup voor te bereiden.

Ron DeSantis is de gouverneur van Florida en hij is, volgens mij, een enorm gevaar voor de toekomst van dit land.

En zo staan de sterren in een lijn voor de perfecte storm.

Trump heeft de mens in de straat gewoon gemaakt aan een leider die kan gevolgd worden zonder dat iemand - en die leider zelf al helemaal niet - hoeft te begrijpen wat er eigenlijk te gebeuren staat.
Gewoon blindelings volgen en bijna goddelijke adoratie is al wat telt.

De Democraten hebben geantwoord met een president die geen autoriteit uitstraalt wat diezelfde man in de straat doet verlangen naar een sterk persoon om dit land weer groot te maken.

En ondertussen, voldoende zichtbaar want tenslotte gouverneur, maar toch niet helemaal te zien op het federaal niveau zit Ronald DeSantis zijn gooi naar het presidentschap voor te bereiden met een niets ontziende branie in Florida.

Er is de 'don't say gay bill' die ervoor zorgt dat sexualiteit en alles wat met geslacht niet besproken mag worden van de kleuterklas tot het derde leerjaar.
Op zich klinkt dat nog min of meer aannemelijk maar het betekent ook dat niemand nog een opmerking mag maken over Zane's vriendje. Het gezin bestaat namelijk uit twee kinderen en, o wee o wee, twee mama's.
Als er nu een snotneus thuis komt met het verhaal van die vermaledijde lesbiennes kan de lerares beboet worden omdat ze toegelaten heeft dat hierover gepraat werd. Misschien was het op een hoekje van de speelplaats maar dat doet er niet toe.

Walt Disney, de grootste werkgever van Florida ging helemaal niet akkoord met die nieuwe wet en liet dat ook duidelijk blijken.

Twee weken later werd alweer een nieuwe wet getekend.
Disney World in Orlando, Fl verliest zijn speciale status dat het had sinds 1967. 
DeSantis toonde dat hij niet bang is om letterlijk iedereen aan te vallen en tegelijk zendt hij een heel duidelijk signaal uit dat je maar beter zwijgzaam meegaat met zijn achterlijke vernieuwingen.

Ondertussen is onze vriend ook bezig om boeken te verbieden die ook maar iets raciaal durven te vernoemen. Van de wiskundeboeken zijn er 54 van de 132 die het niet gehaald hebben. Hoeveel kan er nu gelinkt worden aan racisme in een wiskundeboek vraagt een mens zich af.

Vorige week werd ook de anti-abortus wet getekend. Abortus is illegaal na vijftien weken zonder uitzondering. Verkrachting? Van geen belang. Incest? Geven we niet om....

Florida - en heel binnenkort de rest van de US - gaat terug naar jonge meisjes die doodbloeden in een straatje met een paar breinaalden naast zich.

Tenslotte is deze duivel ook al eventjes bezig om allerlei barricades op te werpen zodat Democraten het moeilijker zullen hebben om te stemmen in de volgende verkiezingen.
Aangezien een groot deel van die doelgroep financieel minder sterk staan, zorgt onze held voor minder stemkantoren in de steden (verder wandelen want geen auto), minder lange openingsuren (moeilijk als je twee jobs combineert) en wordt het een heel gedoe om je stem per post op te sturen (bejaarden en gehandicapten).

En wat hebben we nu geleerd?

We gaan bepaalde groepen van de bevolking stigmatiseren; we maken verklikken sociaal aanvaard, we gaan boeken verbranden; een troep ouwe knakkers in de senaat heeft meer te zeggen over een vrouwenlichaam dan die vrouw zelf en tenslotte gaan we een democratisch systeem zo bijstellen dat onze tegenstanders minder kans hebben om hun stem uit te brengen.

Dit is niet DeSantis 2024.
Dit wordt USA 1939 !!

  


 

 

QUID PRO QUO?

 Het project in Nigeria liep tegen vertraging na vertraging aan en onverwacht werd ik (voor eventjes?) op vakantie gestuurd.
TIA.
This Is Africa...

De mooie bush bar van het hotel was een plaats waar ik niet veel tijd spendeerde want de prijzen waren echt een beetje veel van het goede teveel.

Wie wel om de twee dagen in en rond de bar te vinden was, was de Lufthansa ploeg. De jongens en meisjes landden op een maandag, woensdag of vrijdag en spendeerden dan anderhalve dag of zelfs een volledig weekend aan het zwembad voor ze weer aan het werk gingen op de volgende vlucht die hen terug naar Frankfurt zou brengen.

Ik ging afscheid nemen van het restaurantteam waar ik elke dag ging eten en ik passeerde de Lufthansa tafel. Ze waren met vijf op dat moment en ze dronken allemaal lokaal gebrouwen Star bier.

Een mooi sociaal experiment, bedacht ik, terwijl ik vijf Star van een halve liter bestelde.
De ober nam er drie op zijn dienblad, ik nam de andere twee om ook een reden te hebben om aan de tafel te verschijnen en iemand vroeg me waar ze dat aan te danken hadden.
"Wat voor werk doen jullie hier eigenlijk", vroeg ik langs mijn neus weg.

"Wij zijn de Lufthansa crew", zei een meiske trots.

"Dat dacht ik al", was mijn antwoord, "ik vlieg morgen met jullie. Gezondheid!" terwijl ik terug de bar binnenwandelde, een Ricard bestelde en afscheid nam van mijn goeie vrienden.

Smart, Maureen, ondergetekende, Clara, Edith en David

 

Op woensdag laveerde ik het mijnenveld van controles, gesmeek om geld, meer controles en nog meer gesmeek.
Laten we onszelf ook niets wijsmaken; het heeft allemaal niks te maken met onze veiligheid maar eerder met de hoop om het kleinste foutje te vinden en daar wat centen uit te slaan.

Ik stapte het vliegtuig op en werd zeer hartelijk begroet door het Lufthansa team.

Het vliegtuig was niet helemaal volzet zodat het middenzitje in een rijtje van drie overal opengelaten was. Het gaf je ietsje meer comfort maar slapen zou nog altijd rechtop gebeuren.

De deuren gingen dicht en de purser - de baas van alle hosts en hostessen - kwam me persoonlijk begroeten. De mensen rondom me bekeken me met bewondering.
Hij stond terug op en gaf een kort knikje in de richting van een jongeman. 
Nu was het zijn beurt.
Hij toonde me een tablet met alle zitplaatsen op het vliegtuig.
"Helaas hebben we geen rij van vier zitjes voor je kunnen vrijhouden maar we hebben er eentje achterin van drie. Helemaal voor jou."

Ik ging naar mijn nieuwe plaatsje en daar kwam een andere jongen al aan met een donsdeken en een hoofdkussen uit business class.
"Glaasje wijn anders?"
Ach, waarom ook niet, dacht ik en daar zat ik prinsheerlijk van mijn nieuwe status te genieten.

Toen was het tijd voor het avondmaal.
De karretjes werden uitgereden, helemaal naar voorin het vliegtuig en kwamen dan tergend traag terug naar achteren waar ik zat. 
Gelukkig gold dat niet voor een VIP zoals ik.
Ik kreeg mijn schoteltje als eerste met een glas wijn erbij.
Een kwartier later vond de steward van de linkerrij dat hij niet kon achterblijven en ook hij besloot me een glas rood te brengen.
Enigszins beneveld sliep ik tot aan het ontbijt waar hetzelfde spelletje zich afspeelde, deze keer gelukkig zonder wijn.

Ik kreeg als eerste mijn eten en toen dat allemaal op was, kreeg ik ook nog een ontbijt vanuit business class.

We landden in Frankfurt en de hele ploeg maakte er een punt van om me nog eens persoonlijk te komen groeten.
Daarna zat ik zes uur in de luchthaven waar niemand doorhad hoe speciaal ik wel was en tenslotte ging ik opnieuw voor bijna tien uur een ijzeren kist in waar ik precies dezelfde behandeling kreeg als de rest van het gepeupel.

De beste tien dollar investering die ik ooit gemaakt heb, zonder twijfel...

DE KLEREN MAKEN DE MAN

 Er wordt aarzelend op de deur van mijn kantoor geklopt.
Benjamin de MoPo* komt onderdanig buigend binnen.

In zijn kielzog een heerschap dat heel blij is me te zien.

Alleen.... ik weet dat ik hem ken maar nog niet van waar ergens.

"Baas, hoe gaat het met je?"
Die 'baas' helpt me niet veel verder want het woord wordt eerder als een beleefdheidsvorm gebruikt dan dat het ook impliceert dat deze snuiter voor me werkt.

Ik antwoord netjes dat alles goed met me is terwijl mijn verstand in overdrive gaat en alle Nigerianen die ik ooit ontmoet heb, begint te scannen.

Ik kom er niet uit.
Tijd rekken dan maar en een Wordle spelen met gezichten.
In zes beurten moet het lukken...

"Hoe gaat het met jou?"
"Alles goed, ik ben terug."

Ja dat zie ik ook wel, denk ik. Anders was ik nu tegen een muur aan het praten.

"En goed terug bij mijn collega's te zijn", waarbij hij Benjamin liefhebbend aankijkt.

HeT Is eEn MoPO, roept mijn verstand. We hebben hem te pakken in drie beurten. HoeRa hOeRA!

Deze dus...

*MoPo = Mobile Police

En nu we toch bezig zijn, misschien nog een paar van mijn ontmoetingen...

UDALALA UDALALA, C'EST MAGNIFIQUE (DEEL III)

 Vreemd is het hoe je plots kan afglijden naar een totaal ander onderwerp dan datgene waar je initieel mee begon.

Het ene moment zit ik een beetje meer informatie op te zoeken over die vermaledijde Udala vrucht en een halve minuut erna ben ik aan het lezen over de Biafra-oorlog die ik tot een paar dagen geleden mijn hele vroegere leven in Ethiopië heb laten woeden.

Ik herinner me vaag de foto's van graatmagere kinderen en het terugkerende woord 'Biafra' en heel kort daarna - in de tijdsperceptie van een kleuter - de hongersnood in Ethiopië en ergens moeten die twee gegevens samengesmolten zijn.

In 1967 scheurde Biafra zich los van Nigeria als een apart land. 
De spanningen waren er al van in de tijd dat Nigeria een kolonie van Groot Brittanië was omdat de Igbo van Biafra zich niet konden verzoenen met de religie, de ideeën en de cultuur van de Hausa-Fulani in het noorden.

Er was ook olie in Biafra. Veel olie.
Daarom had Nigeria geen oren naar de vraag van de mensen in het onofficiële land Biafra en een burgeroorlog brak uit.
Na een half jaar was Biafra volledig omsingeld en moedwillig van de buitenwereld afgesloten.

Gedurende de volgende twee jaar stierven honderduizend mensen in de oorlog zelf.
De dodentol door de hongersnood werd op een half miljoen tot twee miljoen geschat of anders gezegd vijf tot twintig keer hoger door middel van een moedwillige blokkade.

De oorlog in Biafra was ook de katalyzator voor de oprichting van Médecins Sans Frontières, een niet gouvernementele organizatie die zich niet inlaat met religie en politiek maar onafhankelijk hulp biedt in oorlogsgebieden of bij uitbraken van epidemieën.

Ook de huurlingen, die nog altijd dachten dat Afrika hun speeltuin was, lieten zich niet onbetuigd en sommige Belgen vochten mee in de burgeroorlog.
Marc Goossens streed aan de zijde van de Biafranen maar werd helaas neergeschoten.
Het enige wat het allemaal opleverde, was een pakkende foto...

En in die dystopische wereld die elke oorlog nu eenmaal is, groeide Ijeoma op in het mooie boek van Chinelo Okparanta.
De vader van Ijeoma sterft tijdens een bombardement, haar moeder heeft het emotioneel zo zwaar dat ze haar dochter achterlaat bij een bevriend koppel die haar laten werken als een huismeisje.
Daar is het dat Ijemoa begint te beseffen dat ze zich meer aangetrokken voelt tot meisjes, iets wat in Afrika - toen, maar ook nu nog - totaal niet geaccepteerd wordt.

De rest lees je zelf wel...

VALENTIJN 2022

Ook in Nigeria ontsnap je niet aan de platte commercie die nu ook de liefde in haar macht heeft.

Deze ochtend werden me schrikbarende verhalen verteld over hoe we de volgende dagen extra op onze hoede moeten zijn.

Wat is er aan de hand?

De gemiddelde Nigeriaanse patser heeft meer vriendinnetjes dan hij aankan en al die grietjes willen natuurlijk vandaag in de watten gelegd worden.
Dus onze hengst, die enkel aan het heden denkt, leent geld van vrienden en familie en gaat de hele dag jongleren met afspraakjes waar hij het meisje van dat moment zal verwennen met mooie cadeautjes, een lekker etentje en een bijhorende fles wijn.
Morgen zal hij uitgeteld en vadsig in bed liggen maar tegen de avond zullen de telefoontjes beginnen binnenkomen van zij die hun centen terug willen.

Dus wat doe je als je meer talent in je broek dan in je bovenkamer hebt? Je gaat wat mensen beroven want voor je het weet is het opnieuw Valentijn.

Voor zij die het anders willen aanpakken, hieronder de handleiding:

 JIJ BENT HET VACCIN EN IK DE PIKUUR
IK BEN DE BANDEN MAAR JIJ BENT HET STUUR.
JIJ GEEFT ME LEIDING, IK BEN VERLOREN,
JIJ BENT DE MOLEN EN IK MAAR HET KOREN.

IK BEN EEN KALKOEN EN JIJ EEN LEKKER KIPJE,
IK BEN EEN GLIJBAAN EN JIJ BENT MIJN WIPJE.
IK BEN EEN ONDERBROEK EN JIJ LINGERIE,
IK BEN BELEGEN MAAR JIJ BENT DE BRIE.

IK BEN EEN SNACK EN JIJ HAUTE CUISINE,
IK BEN JAN KLAASSEN EN JIJ MIJN KATRIEN.
IK BEN DE CURSOR MAAR JIJ BENT DE MUIS,
JIJ BENT DE PELS EN IK MAAR DE LUIS.

 

WE HOREN TESAMEN ZOALS BOKKIE EN REPPER
ONAFSCHEIDELIJK ZOALS KERKKLOK EN KLEPPER
WIJ VORMEN EEN STEL ZOALS PEPER EN ZOUT
BIJ ELKAAR ZOALS HAVER EN MOUT.

 

IK BEN DE STENEN EN JIJ DE CEMENT,
JIJ BENT HET WAARD EN IK VOOR GEEN CENT.
IK BENT HET GLAS MAAR JIJ BENT HET DRANKJE,
IK BEN HET ORGEL MAAR JIJ BENT HET KLANKJE.

 

IK BEN DE SNEEUW EN JIJ BENT DE SKI,
JIJ BENT DE CIRKEL EN IK MAAR DE π.
IK BEN HET BED MAAR JIJ BENT DE TIJGER,
JIJ ZOU WEL WILLEM MAAR IK BEN EEN ZWIJGER

 

IK HEB JE NU VAST, IK LAAT JE NIET LOS,
IK BEN HET GAREN MAAR JIJ BENT DE KLOS.
DURF NU NIET TE GAAN LOPEN,
OF JE ZAL HET UITEINDELIJK BEKOPEN.

UDALALA UDALALA, C'EST MAGNIFIQUE (DEEL II)

 Wat voorafging: James ging Udala voor me kopen.

Een half uurtje later hoorde ik een bedeesd klopje en daar bibberde James binnen met een plastiek zakje.
Het moet erin zitten van kleinsaf dat binnengaan in het bureau van de baas - de directeur in de lagere school, de overste tijdens de politieopleiding en nu deze kale idioot - gegarandeerd voor een paar klappen tegen je kop zorgt want ik heb hier nog niemand vrolijk weten binnenstuiteren.

James legt onhandig het zakje op mijn bureau, mompelt iets onverstaanbaar en wil zo snel mogelijk opnieuw verdwijnen maar zo gaat dat niet want ik heb een docent in de Udala-ogie nodig.

"Hier blijven, James", zeg ik en ik zie de schrik in zijn ogen.
"Jij en ik gaan dit samen proberen, man."

Dus gaan we naar de keuken waar ik dit in het zakje vind:

Een mooi begin maar er is wel nog wat werk aan de winkel.
Mijn instructeur neemt een udala en begint het fruit met heel veel aandacht te wassen.
"Kijk". zegt hij terwijl hij naar een wit spoortje plakkerig snot wijst, "dit is opgedroogd sap en dat wil je niet."
Zijn udala is nu klaar en James begint op de wand van het fruit te duwen terwijl hij voorzichtig zijn mond tegen de bovenkant houdt.
"Soms zijn ze heel erg zuur, dus ik proef liever voorzichtig."

Hij heeft geluk want het sap dat traag begint te stromen, is zoet. Dat zie ik aan de blijdschap in zijn ogen.
Daarna duwt mijn politieman nog wat harder en de wand van de vrucht breekt open.

Zoiets dus:

Het lijkt erop dat iemand dit eerder al gegeten heeft maar daar laat mijn vriend zich niet door afschrikken.
Hij peutert een pit uit de Udala en doet net zolang mondgymnastiek tot de pit netjes schoongemaakt uitgespuwd wordt.
Hij kijkt me zelfzeker aan en zijn ogen dagen me uit om beter te doen.

Ik poets en ik was en ik wrijf en ik schrob onder het goedkeurend oog van mijn leermeester.

Dan duw ik op de udala en ik proef een miniem beetje van het zoete vocht. Daarna is het feest voorbij.
Dus open ik de dikke schil en ga ik aan het werk.
Mond netjes dicht en aan de slag met mijn tong.

Veel vind ik er niet aan en resultaat boek ik niet dus wil ik James informeren over mijn matig succes.
Helaas lukt dat niet want mijn lippen zijn onverwachts aan elkaar geplakt.
Ik probeer iets te zeggen maar elke keer mijn lippen elkaar raken, heb ik het zitten.

"Ja, het kleeft", zegt hij alsof ik dat nog niet in de gaten had.

Voor de rest van de dag heb ik een plakbek ondanks regelmatig spoelen...
Het sap was onapetijtelijk en helemaal niet verfrissend en de ratio plezier tegenover arbeid zat flink onder nul.

Morgen maar weer ananas...

UDALALA UDALALA, C'EST MAGNIFIQUE (DEEL I)

Heeft Arno hier iets te zoeken?
Helemaal niet maar waar het straks om gaat, deed me aan hem denken. 

De grootste, de meest getalenteerde en daarbij nog gezond gek ook. Prachtvent!!

Elke dag zitten we vast in het verkeer want iedereen doet maar iets zodat er gegarandeerd eindeloze files ontstaan.
Binnenin mijn luxueuze pick up truck, lekker veilig met de twee aanvalswapens, kan ik ongegeneerd de buitenwereld gadeslaan want getinte ramen.

Tussen de auto's door laveren mannen en vrouwen, jongens en meisjes met al wat iemand toevallig nodig mocht hebben. Een niet aflatende stroom is het van slippers en mondmaskers tot gedroogde meerval en broeksriemen.

Altijd klaar om iets nieuws te proeven, focus ik op de mandjes met Nigeriaanse lekkernijen en daar zag ik al een paar keer een soort van mandarijntjes.
Ik vroeg iedere keer om raad aan mijn medereizigers door te omschrijven wat ik precies had gezien maar ik had ondertussen ook al door dat hun onderlinge discussie niet noodzakelijk tot een sluitende conclusie zou leiden.
"Bananen", zei James-de-chauffeur met een stelligheid die de fysieke kenmerken van het net beschreven ronde en oranje fruit volledig de grond inboorden.
"Sinaasappels", ontkrachtte Benjamin want hij herinnerde zich de vernoemde kleur maar de grootte was helaas een parameter teveel.
"Een autobatterij", riep James-de-MoPo blij uit want hij had niet zo goed gevolgd maar het leek hem wel een leuk spel.

Tot gisteravond.
Toen stonden we namelijk stil naast een mevrouwtje die haar mandje voor zich hield.
Ik zweeg want ik zag de twee mannen voorin naar het fruit staren terwijl ze ook nadachten waar ze daar nu het laatst een vraag over gehoord hadden.
Chauffeur James had zijn geheugen het snelst op orde.
Hij keek me aan in de achteruitkijkspiegel, zei "Udala" en dat was dan dat. Zwijgzaam type.

Aangezien elke verplaatsing hier een hele logistiek met zich meebrengt, blijf ik meestal op kantoor tijdens lunch.
's Ochtends bij het aankomen, geef ik MoPo James een dollar of twee en vraag ik hem een tros bananen te gaan kopen. Of een ananas.
We doen het zo om twee redenen.
Ten eerste duren de onderhandelingen over een stuk fruit in Nigeria langer dan het schrijven van een doctoraatsverhandeling aan Harvard en daarnaast gaat de prijs van de koopwaar al een stukje de hoogte in door de dikke auto en schiet die helemaal door het dak als ze door het raampje (dat een miniem klein stukje open moet voor de ellenlange gesprekken), een blanke ontwaren.

Vandaag was een dag voor een nieuw avontuur dus gaf ik James drie dollar en vroeg hem om Udala...