SEE YOU LATER ... (DEEL II)

En toen werd het maart en laadde ik mijn hele hebben en houden, tent en mat en helm en jas, in een grote koffer en vloog ik naar Florida.

We vertrokken op een ontiegelijk vroeg uur maar 'dankzij' een tussenstop in Phoenix (ten westen van New Mexico terwijl Florida helemaal in het oosten ligt) was het toch een uur of elf plaatselijke tijd toen we over Louisiana vlogen en diepte ik de drie gratis drankbonnetjes op die SouthWest me opgestuurd had. 

De mevrouw naast me bleek veel te vliegen en veel te drinken en aanvaardde graag een glas witte wijn. Ik kapte twee gin tonics binnen op een lege maag en ietwat bestoven stapte ik het zweterig warme Fort Lauderdale binnen.

Ik vond het hotel en naast de deur een klein tentje dat empanada's verkocht en overmoedig door de vorige drankjes vond ik dat ik nog wel een drankje kon gebruiken. De vriendelijke uitbater van het restaurantje wees me de weg naar een bar ietsje verder waar ik door een metaaldetector moest om binnen te mogen.

Achter de bar trof ik een zwaarlijvig meisje aan met een bunny-pakje en konijne-oortjes en overal zag ik rode pluchen zetels en danspalen in het lege etablissement. Onmiddellijk rechtsomkeer maken, leek me een beetje onbeleefd dus ik bestelde een vodka.

Het ronde meiske wenste me proficiat met het happy hour en schonk me een dubbel exemplaar in. Kon ik nog wat langer in dit zeer donkere oord van verderf blijven.

Uiteindelijk strompelde ik buiten, werd ik nog eens door de metaaldetector gejaagd - je weet tenslotte nooit of ik een danspaal meegejat had - en de receptioniste van het hotel keek me meewarig aan toen ik het hotel binnenstrompelde.

Ik deed een dutje, nam een douche en daarna was ik voldoende opgeknapt om de route voor de volgende dagen uit te stippelen.

Om acht uur de volgende ochtend nam ik de trein naar Miami en dan een Uber naar het bureau van EagleRider. Als werknemer van het bedrijf moest ik eerst nog even vertalen voor een groep Fransen die blijkbaar wat dingetjes verkeerd hadden begrepen. Op het einde leek het allemaal mijn schuld te zijn dat ze nog flink wat centen moesten ophoesten en ik maakte me uit de voeten.

Ik reed naar de Walmart om de hoek en kocht eten voor de volgende drie dagen in The Everglades want daar was niets te krijgen. 

Acht liter water, vier flessen wijn (geen paniek: van die kleine 1-glas dingetjes zoals in het vliegtuig), gedroogde vruchten, noten, een tros bananen en een pak koeken. Daar moest ik het mee doen want meer plaats had ik niet op de motor.

Ik zette koers naar het noorden van The Everglades en vond een plaats waar ik meekon op een tour in een airboat.

Mensen, als je daar ooit passeert, dan is dit zeker iets wat je niet mag overslaan.

We raceten door de smalle kanaaltjes en over het gras, zagen alligators en hun babies en kregen ook nog heel wat uitleg over het national park en de ecologie van deze prachtige plaats.

Het voertuig van de gemiddelde Florida Man

Niet zeker wat dan wel de bedoeling was. Meenemen?

SEE YOU LATER....(DEEL I)

Op een dag, in juli 2017, was ik in het schattige dorpje Madrid, hier eventjes buiten Albuquerque.
Zoals het een goede Amerikaan betaamt, knoopte ik een gesprek aan met Jim die net een stop inlaste op een eerder heroische trip.
Jim reed de ongeveer 4,500 km tussen Chicago en Los Angeles op Route 66 met de fiets. Het is op zich al een hele prestatie maar nog ietsje meer bewonderenswaardig als je weet dat Jim toen 62 was.
"Wel", zei hij, "ik ben weggelopen van huis."
Daar moest ik oprecht om lachen...
"Nadat mijn vrouw, 30 jaar mee getrouwd, onverwacht stierf, liep ik echt de muren op thuis. Vandaar dat ik nu een stukje fiets."
Ik werd er heel erg stil van, nam iets later afscheid van de man maar we bleven contact houden.

Op een andere dag, in februari 2020, kreeg ik een email van South West , de vliegtuigmaatschappij waar ik altijd mee vlieg voor het werk.
"Hey Jan," zo begon het, "je zit daar nu al eventjes op al die vliegmijlen; waarom doe je daar niet eens iets mee?"

Ja, waarom doe ik daar eens niet iets mee, dacht ik terwijl ik ook mijn Hilton-hotelpunten en mijn gratis dagen motorhuur nakeek.
Tien minuten later had ik een trip naar Fort Lauderdale in Florida geboekt. Een retourtje voor $11.60, dat viel nog mee.
Nog eens een kwartiertje later had ik ook een gratis nacht in Fort Lauderdale geboekt plus nog eentje in het zeer dure, zeer toeristische Key West, het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten.
Toen waren de hotelpunten op dus ik besloot om een tent en een slaapmatje te kopen en een paar nachten te gaan kamperen in The Everglades.
Dit nationaal park, ook wel The River of Grass genoemd, is 2 miljoen hectares groot (Belgie is 3 miljoen hectares trouwens) en is de enige plaats ter wereld waar je krokodillen en alligators in hetzelfde water kan zien.
Voeg daar ook nog de enorme invasie van de Burmese python bij en het hele kampeeridee leek nog aantrekkelijker dan het eerst was.

Ik belde Jim, die in Florida bij zijn hoogbejaarde moeder was gaan wonen en we maakten een afspraak om samen wat te rijden....

WAT KOFT DE SCHAT (DEEL IV)

Goed, die torta was binnen dus het was tijd voor maaltijden die een beetje meer avontuurlijk. zijn

In mijn favoriete eettentje - je waant je zo in Mexico - probeerde ik de Chili Relleno ofwel de opgevulde peper.
Niet dat die Mexicanen moeilijk zijn maar de peper-van-de-dag moet wel een Poblano zijn. Een mild exemplaar is dat, tamelijk groot ook dat uit de regio van Pueblo komt. Om het helemaal moeilijk te maken wordt de Poblano een Chile Ancho eens ie gedroogd is.

Twee van die knoerten op je bord, gevuld met Mexicaanse kaas en in een krokant jasje van broodkruim. Dan nog snel even in de frituur en je hebt zo een hartaanval. Niet moeilijk te begrijpen dat veel Mexicanen van het rondere type zijn.

Ze dragen absoluut mijn voorkeur niet weg vanwege een kleffe bedoening maar Tamales moeten ook vermeld worden.

Het begint allemaal met masa wat eigenlijk gewoon maismeel is. Er wordt een dikke brij gemaakt van de masa met varkensvet (nu veelal vervangen door olie). Die brij wordt het omhulsel van een hartige hap en eromheen gaat het papierachtige beschermlaagje van een maiskolf. 

Dit geheel wordt dan gestoomd en opgediend.

Waar wij in de westerse wereld onze babies inbakeren, gebruiken de Mexicanen eerder de uitspraak 'wrapped like tamales' omdat alles zo lekker strak zit.

Als laatste een typische specialiteit van New Mexico.
De Green Chile Stew is heeeeel lekker en heel makkelijk te maken. Moet ook als je de gemiddelde microgolf en take-away Amerikaan mee wil krijgen in het verhaal.
Je bruint wat vlees in de diepe pot en voegt er blokjes aardappel bij. Misschien ook wat wortel en bonen.
Daarna gaat er grof gesneden Hatch green chile in de pot (het heeft me drie jaar gekost om uit te vogelen dat die knakkers van het dorpje Hatch kwamen).
Als laatste nog zout, zwarte peper en bouillon en dan lekker laten sudderen.
Heerlijk gewoon!!

ONTEGENWOORDIG VAN GEEST

Ik rijd nog altijd Uber zes maand per jaar tot ik weer op de motor mag en deze week ging ik Jennifer ophalen. Ze stuurt een berichtje dat enkel zegt "papa heeft Alzheimer".
Ik twijfelde eventjes of ik dat wel zou doen want het leek alsof Jennifer me om haar vader stuurde en ik wist natuurlijk niet zeker hoe ver de grijze massa van paps al aangetast was.

Ik ben zo gelukkig dat ik toch doorgezet heb want deze rit was ongetwijfeld één van de leukste, confronterendste, liefste en verdrietigste bezoeken die ik ooit heb gehad in mijn autootje.

Toen ik aankwam stond Jennifer gelukkig naast haar papa en de man salueerde heel plechtig terwijl ik voor hem stopte.
"Korporaal Johnson?" klonk het toen de deur openging?
Ik koos voor een heel gehoorzame "Yes sir!!" want ik wilde de boel niet gelijk opblazen door de man onder of boven zijn rang aan te spreken.
Hij kijkt me streng aan, nog altijd naast de auto en wijst dan naar Jennifer terwijl een blik van pure liefde zijn ogen vult. "Is ze niet razend knap?"
Jennifer doet een beetje vals bescheiden van "oh papa" terwijl ik dacht dat zelfkennis ook haar sterkste kant niet was. Papa wijst naar de achterdeur voor de dochter terwijl hij - de man die deze hele operatie leidt in zijn gedachten - voorin komt zitten.
Ik moet hem helpen met de veiliheidsgordel maar dat schijnt hem niet te deren. Misschien ziet hij het wel als een dienst van zijn ondergeschikte.

"Het is druk op dit moment van de dag in Chicago," zegt ie, "dus deze rit zal 18 minuten duren om het nieuw project te bereiken."
Ik negeer zijn geografische verwarring en blijif netjes in Albuquerque en vraag de man hoever we staan met het project.
"Wat een geluk dat ze ons op dat ontwerp gezet hebben, Steve", is het antwoord, "jij en ik werken zo goed samen en we krijgen dat erdoor onder het budget."
Hij kijkt me aan met een blik vol bewondering en ik smelt een heel klein beetje..
Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en Jennifer steekt beide duimen in de lucht.
Ik doe het goed in dit rollenspel.
Terwijl papa eventjes schijnt af te dwalen in zijn eigen labyrint vraag ik Jennifer of ie altijd zo positief is.
"Het is erg om zo een verstandig iemand zo te zien aftakelen",antwoordt ze, "zeker als het de man is naar wie je altijd opgekeken hebt, maar hij is zo lief en zo makkelijk. Eerlijk gezegd hebben wij een fantastische tijd samen."
"BESTIMMT" gooit paps ertussen.
Blijkt dat zijn ouders uit Oostenrijk kwamen.
"Bestimmt" klinkt het opnieuw, zachter nu terwijl de oude man me met zijn elleboog aanstoot. "We doen het goed op dat project, Steve!"
We praten nog wat verder over het project in Chicago en hoe mooi het allemaal zal zijn als het af is en - veel te snel - komen we aan bij het Veteran's Hospital.
We stoppen voor de deur en opnieuw verrrast papa me.
"Heb jij een afspraak vandaag of ben ik het?"
"Vandaag is het jouw beurt," zeg ik zelfzeker.
"Goed," zegt de man, "dat betekent dat jij tenminste een goeie gezondheid hebt."
Hij stapt uit de auto en salueert terwijl Jennifer achter zijn rug "dank je" zegt zonder een geluid te maken.

Zonder enige twijfel de mooiste ontmoeting ooit.
Bestimmt!

WAT POFT DE SCHAT (Deel III)

Goed, na het schrijven van deel II dreef een hogere kracht me naar "Papa Nacho Mexican Food" waar ik in mijn povere Spaans een conversatie aanging met de eigenaresse in haar povere Engels.

Er werd mij aangeraden om de gorditas te proberen dus dat deed ik dan maar.
Een gordita - of een "mollige" zo u wil - is gemaakt van masa ofte maismeel en valt een beetje tussen een platgemepte pistolet en een pitabroodje.
De gordita wordt opengemaakt en gevuld met allerlei lekkers en opnieuw zijn de mogelijkheden onbeperkt. Tenslotte ook nog meegeven dat gorditas, net als zwanen, trouw zijn aan hun partner en daarom meestal per twee komen.

Een Gordita

Bij het afscheid gaf de vriendelijke señora me ook nog mijn opdracht voor mijn volgende bezoek mee. Dan zou er namelijk torta geserveerd worden en veel had ik daar niet tegen in te brengen; dat was wel duidelijk.
Ik heb het net even opgezocht en erg tevreden word ik er niet van.
Het lijkt er namelijk op dat ik dan een broodje voorgeschoteld krijg.
Een torta is namelijk onze pistolet met ham, kaas of wat dan ook.
Het woord zelf klinkt lekkerder dan het gerechje maar het kan ook niet elke dag feest zijn...

Torta

WAT PAFT DE SCHOT? (Deel II)

Het draait allemaal rond tortilla's en hun kleine broertjes taco's!
Ronde schijven zijn het, gemaakt met bloem van graan of van mais.
De tortilla - of de taco - wordt het bordje waaruit je eet en wordt gevuld met allerhande lekkers.

De tortilla is eigenlijk de boterham van de mexicaanse keuken. Je kan er alle kanten mee uit maar het meest populair hier is een burrito of ezeltje en dat schijnt dan weer te maken hebben met het feit dat je heel wat op een ezel kan laden en je eigenlijk net hetzelfde doet met je tortilla.

Je gooit erop wat je lekker vindt, je vouwt twee kanten naar binnen en je rolt de rest op als een pannenkoek.

Tortillas

Tacos

Elk zichzelf respecterend restaurant en elke fastfoodketen heeft zijn eigen burrito en de combinaties zijn eindeloos.

Een veel gesmaakt topmodel bevat hash browns, bonen, spek en twee eieren. Dat je dan ook aan 1,000 calorien komt en de helft van je dagelijkse energiebehoefte binnenhebt. is een mooi extraatje.

Een Ezeltje

Tijdens het nodige opzoekwerk vond ik ook nog een website met de 50 beste burrito's van de US en daar prijkt Albuquerque op plaats 1, 4 en 6. Ik schijn dus in het hart van burrito-country te wonen...

Taco's dan komen meestal per drie.
Er zijn talloze varieteiten maar persoonlijk vind ik "carne adovada" en "al pastor" niet te versmaden.

Carne adovada is heel populair hier en is varkensvlees dat heel traag gegaard wordt om daarna gemarineerd te worden in rode chili pepers. New Mexico wordt tenslotte met een reden de chili-staat genoemd!
Al pastor dan zijn heel dun gesneden reepjes varkensvlees van een spit dat vertikaal ronddraait. Pastor is het spaanse woord voor herder en dat was de bijnaam die de Libanese koopmannen kregen toen ze in het begin van de 20ste eeuw in Mexico handel kwamen drijven. Zij waren het dan ook die de Shwarma introduceerden....
Voor de volledigheid ook nog even "carne asada" vermelden. Dunne plakjes rundsvlees, opnieuw op smaak gebracht met pikante pepers.


En nu snel om de hoek naar mijn favoriete tacorestaurant. Luide Mexicaanse marriachimuziek, wankele tafeltjes en een kogelronde mama aan het kookvuur. Lekkerrrrrr!

WAT SCHAFT DE POT? (Deel I)

Het schoot me te binnen dat we dit smakelijke onderwerp behandeld hebben x jaar terug in Tanzania en misschien is het een goed idee om het ook eens over de keuken van (New) Mexico te hebben.

Dat de eetgewoontes in New Mexico (de staat in de US) gebaseerd zijn op wat in Mexico geserveerd wordt, (het land van Speedy Gonzalez) hoeft geen verwondering te wekken aangezien ongeveer het hele zuidwesten van de USA tot 1848 Mexicaans grondgebied was.
Nadat den Amerikoander de zuiderburen in de pan had gehakt - we moeten ten slotte in het juiste jargon blijven - werd er een plan bekokstoofd (jahaa) zodat de Gringo's meer dan een vinger in de pap hadden in dit nieuwe grondgebied (ja, het is genoeg nu, ik weet het)

Alles wat ten westen van de Rio Grande lag (je ziet mijn thuisstad Albuquerque netjes op de grens) werd tandenknarsend aan de USA gegeven en daarom eten wij hier nu Burrito's, Tamale's, Empanada's and Pozole.
We proberen "Al Pastor" en "Carne Adovada" en de moedigsten onder ons zouden zich misschien ook wel aan Tripes wagen (je ziet het westvlaamse woord er zo in indien je je afvraagt wat het is).

De hele wereld kent nu wel Guacamole en Taco's maar hier zullen we de lekkere broertjes en zusjes belichten.

Aangezien we ons in cultureel onderontwikkeld Amerika bevinden ook nog even meegeven dat een maaltijd hier eerder beoordeeld wordt op het volume dat geserveerd wordt dan op de smaak en kwaliteit. Het gevolg is dan ook dat je na een maaltijd de dichtsbijzijnde boom opzoekt om in de schaduw een paar uur liggend te herkauwen.

Die volumes bevinden zich dan vooral in alles wat bij elke schotel geserveerd wordt.
Vooreerst is er Mexican rice wat er voornamelijk op neerkomt dat iemand in de keuken een blik tomatenpuree opentrekt en dat over de rijst gooit. Rode rijst, zeg maar.

Daarbij worden ook refried beans gegeten.
Refried zoals in "hergebakken" dekt eigenlijk de lading niet want de bonen worden zodanig lang gekookt dat ze herleid worden tot een dikke brei met stukjes boon. En de gemiddelde Amerikaan? Die lust er wel drab van...

Ook op het bord een miniscuul slaatje van tomaat, salade en ajuin om de voedselpiramide eer aan te doen.

Tenslotte en omdat het voorgaande waarschijnlijk niet voldoende is, komt je bordje ook nog met een kraakverse sopapilla, zo uit het frietvet.

Heerlijk!!! Echt waar...

AMERIKA IS WAPENGEK - (en ik ook)

Wat hieronder beschreven wordt, is al eventjes geleden maar aangezien mijn Albuquerque net deze week verkozen is tot stad nummer zeven op de lijst van de meest gewelddadige plaatsen in Amerika, kunnen we het er vandaag even over hebben.

Ik moet een meneer ophalen in de rijkere buurt van de stad en parkeer op zijn oprit. Hij komt buitengelopen en vraagt heel vriendelijk of ik een paar minuutjes kan wachten.

Correcte vent dus geen probleem.

Het heerschap komt terug buiten, wipt op de achterbank en de sfeer slaat onmiddellijk om want 'hij zou zijn afspraak missen want ik was te laat.'

Dat ik een minuut op vijf op hem gewacht had, was ie blijkbaar al vergeten.

Ik probeer de kerel te kalmeren en dat schijnt te lukken. Althans voor eventjes.

Daarna slaat de gekte in alle hevigheid toe en mijn passagier begint zijn voorhoofd tegen de hoofdsteun van de zetel voor zich te beuken, onderwijl mij en de hele wereld verwensend.

Ik heb er mooi genoeg van, zet de auto aan de kant en vraag de man uit te stappen.

Dat kan niet zo onmiddellijk want hij moet eerst nog wat verder beuken. Ik verzeker hem dat ik de politie bel en blijkbaar heeft ie geen zin in de pakkemannen want hij stapt uit.

Tien minuten later wordt ik gedeactiveerd. Ik bel en ik heb een klacht aan mijn been. Ernstig genoeg voor onmiddellijke stopzetting van mijn activiteiten.

Blijkt dat mijn vriend verklaard heeft dat ik hem bedreigd heb met een pistool.

En een mes.

Tegelijk.

Je kan tenslotte maar beter op zeker spelen als je iemand naar de eeuwige jachtvelden wil sturen.

Vijf dagen heeft de hele vertoning geduurd voor ik opnieuw mocht rijden en ergens begrijp ik het wel. Ergens willen ze natuurlijk zeker zijn dat ze niet met een halvegare te maken hebben die graag mensen bedreigt.

Elke dag wordt ik gebeld en elke dag opnieuw krijg ik dezelfde vragen. Om vast te stellen of ik bij mijn verhaal blijf of me misschien ergens vastrijd in mijn eigen leugens.

Het verhaal dat niet veranderde plus mijn europese afkomst - nog nooit een revolver in mijn handen gehad - overtuigt uiteindelijk en ik mag opnieuw op de weg.

Niet zonder een camera vanaf nu want ik heb mijn lesje ondertussen wel geleerd.

Ik hoop alleen maar dat ik nooit een clipje van een calamiteit moet opsturen waarbij ik - net ervoor - hopeloos vals aan het zingen ben of commentaar lever op wat ik allemaal rondom me zie.

Het zou me niet verbazen dat je daarvoor ook op non actief kan gezet worden...

'WIJ DENKEN WEL VOOR JE"

Nu heb ik al eventjes mijn vragen bij de huidige westerse beschaving en waar dat allemaal heen gaat en ik moet zeggen dat mijn drie jaar in "The Land of the Brave and the Free" niet echt hebben bijgedragen aan een meer gematigde visie.
In een land dat helemaal wegglijdt van productie en bijna volledig vertrouwt op een consumptie-economie, is het als een buitenstaander niet moeilijk te zien hoe ongeveer alles nu gedirigeerd wordt door opgedrongen groepsdynamiek en wat ik enkel kan verklaren met het duivelse woord 'hersenspoeling'

Vanochtend kwam het weer allemaal bovendrijven toen een millenial in de auto stapte met een koffie die verduiveld lekker rook.
Ik was al heel blij dat mijn auto naar koffie-met-iets-in zou ruiken want niemand zit te wachten op een voertuig waarin je bijna de zurige transpiratiegeur met wat oude tabakswalmen van de vorige klant kan proeven.
Hierbij dient opgemerkt te worden dat, het groepsgevoel indachtig, waarschijnlijik 60% van mijn klienteel nu met een koffie in een wegwerpbeker rondwandelt.
Een paar jaar terug was dit de look van de yuppie die het zo druk had dat ie zijn bakje troost ergens tussen twee meetings moest opdrinken maar nu, met een Starbucks op iedere hoek, heeft elk Lulletje Rozenwater van deze uithoek beslist dat het cool is om met zo'n statussymbool rond te lopen.

Terug naar mijn klantje.
"Ruikt verduiveld lekker, dat drankje van je.."
"Ja", zegt mijn overigens heel leuke gesprekspartner, "het is crème brulée spiced koffie."
Ik hield de auto nog net op de weg terwijl ik de bedenking maakte dat we niet veel dieper konden vallen dan toen de pumpkin spice latte zijn opgang maakte in Umerica.

Heel af en toe heb ik ook iemand in de auto die door de Starbucks drive through wil en dan gaan mijn oren tuiten.
Dan ga je dus tegen een reclamebord toeteren dat je een venti cappucino wil met 1 pompje vanille en een pompje rioolwater, geen suiker maar  wel splenda, iets wat chemisch is samengesteld (zoveel gezonder dan een homp suikerbiet). Gooi daar nog wat van die pumpkin spice overheen en ook nog wat pixiedust alsjeblieft.
Tegen dan zak ik langzaamaan scheef weg en dan heeft die stem uit dat reclamebord ook nog het lef om te vragen of dat met koemelk, amandelmelk of kokosmelk moet gemaakt worden.
En uiteindelijk betaal je nog acht dollar ook om die halflauwe muk uit een kartonnen beker te drinken...

Wie vindt dat allemaal uit en wie zijn die mensjes die het allemaal zo onmisbaar vinden dat ze hun zuurverdiende centen aan die troep willen uitgeven?

Halloween is nog maar net voorbij - opblaasbare zombies en vampieren in iedere tuin - of iedere zichzelf respecterende Amerikaan kruipt op zijn dak om lichtjes en sterren en kransen en andere rotzooi in de dakgoot te gaan hangen.
De helft van de bevolking loopt momenteel met een kerstmuts rond en toen we gisteren naar het concert van de kinderen gingen op school, stapte een 17jarige highschooler het podium op in een fel glinsterend hemelsblauw pak met een design van cadeautjes en sleetjes.
Wie zijn die producenten die het lef hebben om zoiets in elkaar te flansen en wie zijn die klanten die die producenten nog gelijk geven ook? Ik kan er met mijn verstand niet bij.

Of wat te denken van een pluche gewei dat je aan beide kanten van het dak van je auto bevestigt en waarbij een schattig rood Rudolph-the-red-nose-reindeer-neusje hoort dat op de radiator gaat?

Het is ondertussen zover gekomen in deze maatschappij die niet voor zichzelf kan denken, dat de reclame je voorkauwt hoe je grappig en origineel moet zijn en wat je moet drinken (en waar) om mee te zijn.

Tegelijker tijd luister je dan naar de holle slogans zoals "geloof in jezelf", "wees jezelf" en "als je het kan dromen, dan kan je het worden" op radio, TV en smartphone.

We hebben alle informatie bereikbaar aan onze vingertoppen maar in plaats daarvan worden we een niet aflatende stroom van onzin gevoed die enkel in het leven is geroepen om ervoor te zorgen dat deze zeer zieke, op consumptie gerichte maatschappij zichzelf in stand houdt.

Zalig Kerstfeest aan allen!

BOETES EN BERGEN

Misschien is dit het begin van een nieuw tijdperk met meer schrijven en meer vertelselkes.
Misschien ook niet.
Wie weet....

Flasback naar mei 2019.

We staan met een klad motorrijders naar El Capitan te kijken, het enorm blok graniet dat 1,000 meter loodrecht in Yosemite National Park verrijst.
Halverwege zien we een paar stipjes. Een paar moedige klimmers die in twee dagen naar de top onderweg zijn.
Helblauwe hemel, stralend lentezonnetje.
We rijden het park uit - ik zie nog net het bordje "motregen" en we gaan rechts het gebergte in op weg naar San Fransisco, onze stop voor vanavond.
Een kwartiertje later begint het te regenen. Tien minuutjes later regent het hard. Heel hard.
We zijn geen doetjes en we moeten ons hotel halen vanavond dus we zetten door.

Dan begint de regen in sneeuw te veranderen en nog eens vijf minuten later belanden we in een flinke sneeuwstorm.
Ik stop en we zetten alle moto's zo ver mogelijk rechts en ik besef dat we ons mooi in nesten hebben gewerkt. Verder naar boven is geen optie en naar beneden kan ook al niet meer op twee wielen.

Alsof we niet genoeg aan ons hoofd hebben, komt een vrouwelijke park ranger me de les lezen. Hoe ik de groep in gevaar heb gebracht, hoe ik de wetten van het park aan mijn besneeuwde broek heb gelapt en hoe ze wel niet geniet van dit machtsspelletje.
Alleen dat laatste zegt ze niet luidop.
Ze gaat terug naar haar jeep, wij proberen de motoren nog iets verder van de rijweg te duwen vanwege haar bevel en ik probeer een stand van zaken op te maken.
Alle rijders en passagiers raken vandaag nog wel van die berg af. Als de moto's hier moeten blijven in de vrieskou, dan start er morgen geen enkele meer en is deze tour ongeveer voorbij en kom ik binnen het bedrijf voor het vuurpeleton.

Met vastberaden tred stapt mevrouw opnieuw naar me toe. In haar kielzog een mannelijke ranger die tevergeefs probeert een beetje menselijk tegenwicht te bieden aan de Spaanse Furie.
Ik krijg drie verschillende inbreuken voorgeschoteld die in de rechtbank van Yosemite zullen behandeld worden. Mijn aanwezigheid is vereist!
Ze geeft me de documenten, het sneeuwt nog altijd en terwijl ik verder luister naar haar preek, neem ik de papierhandel en houd die tussen duim en wijsvinger onder mijn jas met mijn hand ter hoogte van mijn kraag.

Of ik een godverdomse idioot ben en of ik neergeschoten wil worden want ik lok het nu toch echt wel uit!!!
Verbaasd kijk ik naar de twee vingerkootjes van mijn duim en wijsvinger die onder mijn jas verborgen zitten en die zichzelf stiekem geamputeerd hebben om op zoek te gaan naar mijn AK47 aanvalswapen.
Ik zwijg - geen blauwe bonen vandaag - en bedenk dat ik dan toch tenminste de grootste troela van Amerika heb mogen aanschouwen. Verduiveld knap, dat wel!

Een uur later stopt het met sneeuwen, alles smelt en we krijgen alle moto's en hun rijders heelhuids naar beneden en bereiken SF via een flinke omweg.

Ondertussen maak ik een paar zeer onnnauwkeurige berekeningen.
Een advocaat die met me mee moet naar dit godvergeten gat; een vliegtuigticket van Albuqerque naar hier en terug, een hotel voor minsten twee nachten plus een huurauto - pak 'm beet - algauw $10,000.
Allemaal niet erg leuk en niet te vergeten dat ik voor de rechtbank moet verschijnen op 6 november.
Dit hele avontuur kan dus ook nog vijf maand door mijn hersens spoken.

In oktober krijg ik een telefoon van Reed. Prachtige kerel, zeer behulpzaam en verstandig.
Reed is een defensieadvocaat, aangesteld door de staat California omdat ze ginds ook uitgevogeld hebben dat Jan Modaal zich niet zomaar een advocaat kan veroorloven.
En Jan Gevaert ook al niet.

"Of ik zijn assistentie behoef?" (zo spreken die kerels nu eenmaal).
"Jazeker en dank u wel en hoe moet het nu verder?"
Reed werkt al langer dan vandaag in de traagdraaiende molen van het gerecht en zorgt ervoor dat - op de dag vớớr de afspraak bij de rechtbank! - ik niet hoef te verschijnen.
Verder krijgt ie het voor elkaar dat mijn citations omgezet worden in boetes en dat er zelfs eentje vanaf valt wegens te veel overlapping met de andere twee.
Ik ben reuzeblij, bedank Reed uitvoerig en hij stuurt me een email om uit te leggen hoe ik de boetes moet betalen.

Daar heb ik een maand voor en elke drie dagen kijk ik eens na of mijn rechtbankverplichting al omgezet is in twee boetes.
Dat gebeurt niet en ik begin me behoorlijk zorgen te maken dat ik straks drie warrants tegen me lopen heb.
Dan staat dit misschien te gebeuren: oom agent in Albuquerque houdt me tegen omdat ik mijn pinker niet gebruikt heb, vindt op zijn computer dat ik gezocht wordt omdat ik mijn boetes niet betaald heb en ik word gelijk gearresteerd en mag de gevangenis van binnen gaan bekijken.

Erg veel zin heb ik daar niet in dus op de laatste dag dat ik kan betalen, bel ik het bijgeleverde telefoonnummer
Het is vrijdag, vier uur in de namiddag.
Ik geef de nummers van de boetes op, spel mijn naam en dan zegt de vriendelijke dame aan de andere kant: "Nou, Jan, geniet maar extra hard van je weekend want alle drie je boetes zijn geseponeerd zonder gevolg."
Ik kan het niet geloven, maar de mevrouw zendt me een email met drie bijlages die ik onmiddellijk uitprint en ook nog eens fotografeer voor het geval oom agent me toch nog eens tegenhoudt.

Pas later begrijp ik de hele draagwijdte van dit administratief foutje.
Ik spaar $560 uit in boetes, ik heb niks op mijn rijbewijs staan en er wordt ook niks vermeld op mijn tijdelijke green card. Met onze halve zool aan het roer weet je tenslotte nooit...