HELPT HULP WEL?

Mijn grote voorbeeld in de politiek van Tanzania heet Zitto Kabwe (http://www.parliament.go.tz/index.php/members/mpcvs/1403/2010-2015).
Het is een naam die blijft hangen; een naam voor de popster van het Tanzaniaanse parlement, een naam om mee in de spotlights te staan.

Zitto - ik mag hem Zitto noemen want in een onbewaakt moment is ie eens vriendjes met me geworden op LinkedIn - noemt een kat een kat en dat is toch wel uniek in deze cultuur van bedekte termen en verbale omzwervingen.

Laatste wapenfeit van deze jonge snaak (hij is nog maar 37) is dat ie een brief heeft geschreven naar eerste minister Cameron van de UK. (http://www.wavuti.com/4/post/2013/05/zitto-kabwes-letter-to-uk-pm-david-cameron-abuot-british-offshore-tax-havens.html#axzz2Ur4VK1CK)
Parlementslid Kabwe is ook schaduwminister van financien en in die hoedanigheid vraagt ie de westerse wereld om geen steun meer toe te zeggen aan banken die gegevens van illegale cash transacties weigeren openbaar te maken.

Onze Zitto speelt het slim en vertelt het Verenigd Koninkrijk dat zij 1 van de grootste ontwikkelingshelpers voor Tanzania zijn maar dat tegelijker tijd er per dollar ontwikkelingsgeld, tien dollar uit de Tanzaniaanse economie verdwijnt door agressieve taksontwijking of zelfs belastingsontduiking.

De berekeningen en voorzichtige schattingen zijn zelfs zo hallucinant dat er gewag wordt gemaakt van een netto overschot van Afrika aan de rest van de wereld.
De enorme hoeveelheden cash die uit Afrika verdwenen zijn en nog elke dag verdwijnen zouden groter zijn dan de schulden van alle Afrikaanse landen samen.

Een kerel om in de gaten te houden, die Zitto, en als ie niet vervuild wordt door compromissen op zijn weg naar de top, zou hij wel eens 1 van die Afrikaanse leiders kunnen zijn die dit continent naar een mooie toekomst leidt....

INVENTIEF ZIJN, HEET DAT DAN....

OOOH KOM TOCH EENS KIJKEN...

Hierbij een paar redenen om eens langs te komen.
Het gastenhuis wacht op je (en wij ook).

Morani en Congo, onze stoere bewakers

we hadden zelfs bezoek van Squeezy, links op de foto. Waarom jullie dan niet? ;-)

de woonkamer

achterkant van het huis

de residentie voor onze kippen in drie verdiepingen. Sinds eergisteren onze eerste eitjes.

de limousine der BBQ's wacht op je.

onze wakers tijdens een moment van onoplettendheid

het huis

rechts het gastenhuis, links de woonst van het huismeisje

Leo en Tawaya (Becky was te verlegen voor de foto), onze grasmachines

sinaasappelboom(pje)

onze - in spe - rode pepers

hete pepers; gekruide maaltijden dus gegarandeerd...

DE KROMME ARM DER WET

Toen we na een verfrissend en verlengd weekend terugreden van Pangani alwaar we verbleven in het uiterst charmante Mkoma Bay (www.mkomabay.com) en ons voornamelijk onledig hielden met het mishandelen van onschuldige kindertjes, kwamen we al heel snel terug terecht in de harde Tanzaniaanse werkelijkheid.

Mkoma Bay, bezoek het voor het van de helling afschuift!!

Ons verblijf, het Swahili huis

het zicht vanuit ons tijdelijke verblijf en foto boven (klik om te vergroten) ons terras.

het mishandelen der kindertjes.

Goed, de harde werkelijkheid dus...

Het is algemeen geweten - iets waar wij Westerlingen met ons verstand niet bijkunnen - dat een politie-agent smeergeld betaalt aan zijn overste om het beste plekje naast de weg te krijgen.
Een verkeersader met veel doorgaand verkeer, een mooi plaatsje om auto's aan de kant te zetten en een hogere concentratie van expats kost een stuk meer dan een verlaten landweggetje waar je nauwelijks aan harde cash komt.

In Korogwe, anderhalf uur op de terugweg naar Arusha passeerden we een bord dat ons aanmaande de snelheid tot 30km per uur te laten zakken.
Ik sukkelde een eindje voort aan die snelheid en net toen ik dacht dat er toch niks te gebeuren stond en dus wat gas bijgaf, werd ik geflitst.
De agent maakte een duidelijk teken met zijn wapenstok maar helaas keek ik net een beetje de andere kant op.
Trots op mijn gewaagde stunt reed ik verder, enkel om 200 meter verder tegengehouden te worden door de collega's van team 1.
Mijn rijbewijs en alle papieren werden gecontroleerd en toen verfoeide ik de vooruitgang en de bijhorende mobiele telefoons.
Onze ordehandhaver werd op de hoogte gebracht door team 1 dat hij met een terrorist te doen had en de toon veranderde onmiddellijk.
Ik werd gesommeerd terug te rijden om daar twee boetes in ontvangst te nemen: eentje voor het niet opvolgen van bevelen en een tweede voor overdreven snelheid.
Niet erg onder de indruk vroeg ik mijn rijbewijs terug.
"Dat zie je van hier,' zei het uniform, "dan ga je er gelijk nog eens vandoor."
"Maar meneer de meneer", riposteerde ik, "ik bega een overtreding als ik zonder rijbewijs de weg opga."
Daar moest onze agent eens over nadenken en samen met onze auto stond nu ook zijn verstand stil.
Ondertussen passeerde naast ons een stoet van mogelijke smeergeldbetalers en mijn nieuwe vriend baalde behoorlijk.

Maar daar kwam de redding aan in de vorm van zijn overste op een brommertje.
Hij probeerde initieel ook de harde aanpak maar kalmeerde toen hij mijn onschuldige uitleg hoorde over hoe ik hem echt niet gezien had.
"Goed dan, dan innen we gewoon de boete voor overdreven snelheid", besloot ie.
"Die betaal ik graag als je mijn snelheid kan tonen samen met een foto van de auto", antwoordde ik.
"Die is ondertussen gewist, meneer", sprak ie gewichtig alsof ik niet moest denken dat ik de enige was die het voorrecht had op de foto te mogen.
Ik weer: "sorry hoor, maar ik reed niet te snel."
Het vertrouwen van de korpsoverste begon te wankelen maar hij haalde nog 1 keer uit.
"Goed, dan gaan we kijken op de computer die alles opslaat."
     - "Geen probleem, dat doen we. Waar vinden we die computer?"
"Tanga"
     - "Maar dat is 80 km ver?" (Beiden aan het lachen nu). "Goed, we gaan erheen."
"OK, ik stap bij jullie in de auto en we rijden naar Tanga." (het spelletje blufpoker is begonnen)
     - "Dat zie je van hier, als we in een ongeval betrokken raken, mag ik aan de president gaan uitleggen waarom jij de enige bent die het niet overleefd hebt." (dat was een goeie. Hard gelach)
"Weet je wat, blanke, betaal jij mijn benzine, dan tuf ik wel tot Tanga."
       -"Nee hoor, Petmans, vraag jij maar een bijlage van je president."
"Kom eens uit je auto, slimmerik..."
"Ga je voorzichtig rijden?"
"Echt?"
"Beloofd?"
En met een oprechte handdruk en een brede glimlach liet ie ons gaan...

Een leuke ontmoeting na een leuk Paasweekend....

KOMIEK MOZAMBIQUE

Toen we nog allemaal jong en onschuldig waren en stripverhalen lazen, gingen Jommeke en Filiberke en ook Suske en Wiske wel eens op avontuur naar Spaans sprekende landen. Daarbij werden alle woorden gewoon verlengd met "-os" en klaar was je.
Talen leren was nog makkelijk in die tijd.
Onze striphelden sliepen daarbij altijd in Hotel Cardoso, Maputo; daar ben ik ondertussen achter.
Het bewijs hieronder:
(klik om te vergroten)


Of het Portugees is of eerder een grapje van de telefoonoperator, dat weet ik niet maar leuk vind ik het anders wel:




En zelfspot is volgens mij een teken van wijsheid. Met twee bussen gingen we op field trip. Zoals altijd gebeurt, worden er kliekjes gevormd en we eindigden met alle blanken op 1 bus en met alle donker gekleurde medemensen in de andere bus.
Benieuwd of ze wisten wat er achterop hun voertuig stond:

MAGNIFIEK MOZAMBIQUE (DEEL III)

Of het aan mijn gebrek aan inzicht in het ijzeren hart van mijn machines ligt of aan het noodlot, ik weet het niet maar elke keer als ik in een ander land aankom, laten mijn elektronische vrienden me in de steek.

Ik land, wek mijn telefoon met twee lijnen en terwijl mijn buren op het vliegtuig vrolijk beginnen te kwetteren, kijkt het scherm van mijn telefoon me stom aan.
Geen netwerk te vinden.

Internet dan maar bedenk ik terwijl ik aan de receptie van het hotel een kaartje meekrijg met een code erop maar - eenmaal ingeschakeld - weigert mijn laptop me het welkomstblad van het hotel te tonen waar ik kan op inloggen.

Gelukkig was Eugene er.
Eugene moet iedereen tevreden houden in het hotel. Een taak die volgens mij gelijk staat met het jongleren van borden op van die wiebelende stokken in het circus.
Er werd heel veel tijd doorgebracht met het overreden van mijn laptop tot enige medewerking en uiteindelijk vonden we een oplossing.
Ondertussen praatten we wat en toen ik later een boek zat te lezen in de lobby terwijl ik wachtte op de aankomst van de andere leden van de conferentie, bracht Eugene me een paar chocolaatjes. "Je bent tenslotte een Belg," knipoogde ie.
Op mijn tweede dag van mijn verblijf in Maputo werd ik uitgenodigd op een cocktail party door Eugene en gisteren stapt de vrouwelijke assistent manager samen met mij in de lift terwijl ze een uitermate grote fruitmand en een fles rood balanceerde op een klein dienblad.

"die mensen hebben zin in iets gezond," zeg ik aanmoedigend.
Mevrouw zegt niet veel, stapt samen met me uit op de derde verdieping en houdt halt aan mijn deur.
Enigszins argwanend kijk ik haar aan; zij voelt ook dat ze iets moet zeggen om de spanning te breken en terwijl ze "cadeautje van Eugene stamelt" duwt ze het dienblad in mijn handen en draait zich om.
Dit was duidelijk teveel voor de arme vrouw en terwijl ze drie passen wegwandelt, hervindt ze haar professionaliteit, komt terug en neemt alles weer van me over zodat ik de deur kan openen.
Ze wandelt achter me aan en ik voel haar ogen in mijn rug priemen. "Dit .... is.... dus.... de... rug.... van....een blanke... homo. Nooit vergeten!!!!"

Ietwat verontrust ga ik weer naar beneden en op het terras vind ik een paar collega's aan wie ik het verhaal vertel. Volgens mij is die lieve Eugene gewoon een sympatiek persoon die me graag mag, volgens de meesten aan tafel, wil de man best wat meer.
Ik haal uiteindelijk de fles wijn en deel ze met mijn compagnons. Op het moment dat ik het glas hef op het succes van de conferentie, wandelt Eugene voorbij.
Ik draai het glas in zijn richting en steek het iets hoger in de lucht.
Eugene lacht zijn typische scheve lachje en in zijn ogen zie ik "dit wordt niks."

En de fruitmand?
Die heb ik maar onaangeroerd laten staan.
De bananen in Afrika zijn veel te groot.

MAGNIFIEK MOZAMBIQUE (DEEL II)

Nog altijd in Mozambique, het land met een heerlijk laid back gevoel.
Het lijkt wel of we ergens aan de Middellandse Zee zitten.

Ik had het in mijn vorige post over de onvriendelijke immigratiebedienden en nu begrijp ik iets beter waar hun achterdocht vandaan komt.
Zet je schrap want het is een zielig verhaal.

Mark Van Dorp, gewaardeerde vriend van bij Fair Trade kwam een dagje later aan dan gepland.
Hij bood zich netjes op tijd aan op de luchthaven van Schiphol maar mocht gewoon het vliegtuig niet op zonder visum.
Er zat niets anders op dan zijn ticket om te boeken en snel snel de ambassade in Amsterdam te bezoeken.

Sinds een paar weken worden geen bezoekers uit Europa zonder visum meer toegelaten in Mozambique. Door de crisis en de groeiende werkloosheid op het Iberische schiereiland landden de Portugezen bij bosjes op hun vroegere kolonie op zoek naar een betere toekomst en de regering van Mozambique verkoos in te grijpen vooraleer het te laat was.

Eigenaardig te zien hoe snel de verhoudingen verschuiven en eens te meer een teken aan de wand over wat Europa te wachten staat.
(Boekingen voor ons guest house kunnen nu gemaakt worden. Verblijf minimum drie jaar, vooraf te betalen...)

MAGNIFIEK MOZAMBIQUE

Nu en dan mag ik er eens uit.

Twee weken geleden naar buurland Kenia voor immigratieproblemen en nu een weekje Mozambique voor een conferentie over hernieuwbare energie.
"Eenvoudig" bestaat niet in Afrika dus om een buurland te bezoeken kom je beter beslagen op het ijs.

De mogelijke opties voor de trip waren eigenlijk niet eens opties...
Ik kon helemaal naar het noorden vliegen tot in Ethiopie (en dan waarschijnlijk terug over Tanzania) of ik kon met de bus naar Kenia (inreisvisa betalen plus een nacht op hotel) om dan via Zuid Afrika in Maputo te landen.
De derde mogelijkheid was de kortste in afstand maar helaas niet in tijd...

Gisteren kostte het me 15 uur van deur tot deur en vrolijk werd ik er niet van.
Eerst drie uur stop over in Dar Es Salaam en dan met een gammele kast van Air Mozambique naar Pemba, onze eerste halte in een nieuw land op mijn lijstje.
Mozambique is nog altijd herstellende van jaren burgeroorlog en zeer argwanende autoriteiten zijn daar nog altijd een gevolg van.
Ik had een letter of recommendation mee maar helaas had het kluitje Chinezen voor me daar niet aan gedacht en het groepje werd dan ook uitschot behandeld door de zeer dikke en zeer arrogante officier.
In een witte party tent die dienst deed als immigratiekantoor werden we als vee van de ene official naar de andere gedreven. Een begroeting of een glimlach kon er niet af en ik vulde genoeg papieren in om alle bomen van het hele Amazonegebied plat te leggen.
Na anderhalf uur werden we weer het vliegtuig ingejaagd om er een half uur later weer uit te moeten voor de volgende stop ("Neem al je handbagage mee en wijs je check-in bagage aan" - of we gooien er een handgranaat tussen, hoorde je ze denken)

Tussendoor werd waarschijnlijk een drugshond, een truffelzwijn en een stel paracommado's losgelaten op ons vervoermiddel want met dat zootje bezoekers weet je uiteindelijk nooit...

Nog eens twee uur later landden we eindelijk in Maputo. De beloofde taxi stond er niet en ik werd ongetwijfeld flink belazerd door de chauffeur die voor de luchthaven stond.
Klassieke muziek had ie dan weer wel, een verademing na zeven jaar Bongo Flava in Tanzania.

Mijn naam stond niet op de hotellijst, mijn twee telefoonlijnen konden niet verbinden met de lokale operatoren, internet toegang lukte niet en toen ik daarover de receptie wilde interpelleren, deed de telefoon het niet.
's Ochtends liep het bad niet door en het toilet dan weer wel...doorlopend.

Toen zag ik Maputo bij daglicht.

Een heerlijk charmante stad aan zee, een aangenaam klimaat zo ver naar het zuiden (met Swaziland en Zuid Afrika vlakbij).
Mannen in shorts en polo shirts en vrouwen met kleurrijke, niet-Afrikaanse prints. Iedereen op slippers en het mag duidelijk zijn dat de Portugezen niet zo terughoudend waren als de Britten in Tanzania destijds.
Alle kleuren tussen zwart Afrikaans en Europees zijn in het straatbeeld te vinden en in elke leeftijdscategorie.

Ja, het ligt me hier wel. Ik denk dat ik hier nog even blijf (voor ik weer 15 uur op dat vliegtuig moet...).

PROFETARIAAT IN AFRIKA

Koekoek, hier ben ik weer....

we kennen allemaal de gevleugelde deugniet op het Europese vasteland die er niet beter op vindt dan te parasiteren op hardwerkende vogeltjes.
Nesten worden niet gebouwd - volgens mij woont deze vogel in Zwitserse klokken - en als de nood het hoogst is en het ei dient gelegd te worden, gaat dit expemplaar op zoek naar een nest van een andere vogel en laat zijn kindertjes opvoeden door haar meer sociaal ingestelde collega.

Dat parasiteren geen louter Europees fenomeen is, tonen onderstaande foto's.
Gisteren, tijdens het genot van een bord roerbak-kip-en-rijst en een glas rood in Blue Heron, hoorden we het jong van de vilage indigo bird (http://en.wikipedia.org/wiki/Village_Indigobird) smeken om lekkere hapjes.
Zijn arme pleegmoedertje, een red billed firefinch (http://en.wikipedia.org/wiki/Red-billed_Firefinch) was nu al een stuk kleiner dan haar zeer jonge baby.
Mammie vloog af en aan om de snel groeiende kleine te voeden en - als om haar zorgzaamheid te tonen in deze oneerlijke wereld - kwam ze haar jong voeden vlak naast de tafel.

Ik heb haar een slokje van mijn wijn aangeboden maar ze zag er al rood en oververhit genoeg uit en sloeg bijgevolg geen acht op mijn genereuze aanbod...

EN WAT DEDEN WE ZOAL IN HET LAATSTE JAAR (DEEL III)

In december begon het opnieuw te kriebelen...
Er werd gefluisterd dat Tarangire National Park - sinds jaren mijn favoriete stukje wild - er fris en groen bijstond dus bezochten we de prachtige Eco Science Lodge (nieuw gebouwd door een Vlaming) en pikten er Julien, de sympatieke Waalse manager op. Het was zijn verjaardag dus hadden we een geschenkje voor hem klaar.

In twee uur tijd zagen we leeuw, luipaard en cheetah. Het verjaardagsfeestje was compleet.
Met Hans - naast driver/guide blijkbaar ook ornitoloog hadden we een fantastische dag in de mooiste plaats op aarde.

De foto's behoeven geen verder commentaar...