TEVEEL GELD EN TE WEINIG VERSTAND

Zaterdag belandde ik aan een tafel in een lokale afspanning met PH's oftewel Professional Hunters.

Het begin van het gesprek verliep een klein beetje stroef want de uiterst sympatieke man aan mijn linkerkant - laten we hem Mike noemen (want dat is ook zijn naam) - had vroeger een etablissement in Arusha dat ik wel eens placht te frequenteren. Griekse keuken, wie kan daar aan weerstaan?

"Natuurlijk ken ik je nog," zegt, Mike, "jij hebt ooit eens de hoofdprijs weggekaapt op een tombola in mijn zaak."
"Een hele mooie schotelantenne." Hier werd het stil en keek mijn buurman me ietwat dreigend aan. Gelukkig was hij een kop kleiner dan ik en droeg hij een zalmroze T-shirt. Daar moest ik het van kunnen halen in een vuistgevecht. 

Ik had nooit nog terug gedacht aan dat prachtige moment en wist zelfs niet eens meer wat ik met dat onding gedaan had.
Wat ik wel nog wist, was dat ik flink ondervraagd was door Mike. Alsof ik een misdaad gepleegd had door de hoofdprijs weg te kapen.

"Tja Mike," zei ik voorzichtig, "echt blij leek je niet te zijn met me."
"Tuurlijk was ik niet blij," zei mijn buurman terwijl hij zijn volle flesje veel te hard op de tafel neerzette.
Woedend schuim kwam uit de flessenhals en ik had al lang spijt van mijn vraag.

"Ik had het zo opgezet dat ik die schotelantenne zou winnen," bulderde hij.
Een donderend gelach steeg op en vulde de hele bar.
Rouwdouwers onder elkaar.
Ik lachte hartelijk en een beetje groenig mee.

Maar het ijs was gebroken en ik was aanvaard.
Snel deed ik teken naar Rest, het barmeisje (what's in a name) en liet een rondje aanrukken.

De volgende vijf uur luisterde ik naar adembenemende verhalen over het leven in de bush waar je afgesneden bent van alle comfort maar tegelijk moet zorgen dat je steenrijke klanten wel alles krijgen wat hun hartje belieft.
En steenrijk zijn ze. 
Enkele vlucht van Arusha waar ik woon tot het kamp een goeie 1.200 kilometer verder?
16.000 dollar, weliswaar voor het hele vliegtuig maar er zijn maar twaalf zitjes.

Vlak voor de lange regens, zo rond eind februari wordt het hele kamp afgebroken en op vier trucks geladen die er vier dagen over doen om terug in Arusha te raken.
Eind mei gaat de rit terug in de andere richting en worden eerst de caterpillars met rupsbanden ingezet om de wegen weer te effenen.
Daarna is de landingsbaan aan de beurt en ondertussen wordt het kamp opgebouwd.
Dan komen de tent boys, de koks en de slagers aan.
Ik zag foto's van dessertjes die niet zouden misstaan in de beste restaurants van Parijs of New York.

Op het eind van de avond begon de discussie over welk deel van welk dier nu wel het lekkerst was.
De meningen, ietwat vertroebeld door het vele bier, waren verdeeld maar hoog in de lijst scoorde toch wel een bepaald stukje vlees.
Waar dan nog flink wat werk aan was ook.

Hou je vast want ik kan enkel hopen dat het beter smaakt dan het klinkt.

Gevuld colon van een eland is namelijk een absolute delicatesse, daar was iedereen het over eens.

Voor zij die het thuis willen proberen:

* leg een eland neer, bij voorkeer in de bush en niet in een zoo

* begin de eland te villen en vergeet niet alle restjes van de huid af te halen en dan de huid in zout te       bewaren want de klant wil dit binnen een paar maand thuis ontvangen.

* houd het hart, de lever en de nieren apart

* haal het colon uit het beest. Moet zich volgens mij ergens achterin de carrosserie bevinden en spoel   zorgvuldig

* spoel nog een paar keer en bestudeer zeer goed

* je zal opmerken dat de buitenkant van het colon een dikke laag van zeer lekker vet is.
* draai het colon binnenstebuiten zodat die vetlaag binnenin zit
* bind één kant van het colon af en vul op met het hart, de lever, de nieren en nog wat stukjes vlees,  allemaal fijngesneden.
* laat zachtjes garen en je proeft de hemel. 

Altijd al gedacht dat dat hele idee van een hemel totale bullshit was....

MASIKA

'Masika' is het woord dat de boeren in Tanzania het liefste horen.

Masika is het seizoen van de lange regens, ergens van in maart tot eind mei en - in een land dat helemaal afhangt van regenval - zorgt deze periode natuurlijk voor een succesverhaal of anders voor een totale mislukking in het landbouwdepartement.

Alles hangt ook af van hoe God of Allah die ochtend is opgestaan want soms wordt die ouwe een beetje boos zonder reden en dan moeten alle Tanzanianen gestraft worden.
Gewoon stilletjes ondergaan, eens glimlachen en je schouders ophalen en dan komt alles wel weer goed, is hier het advies.

Vorige week was het weer van dat.
De Almachtige had tijdens de koopjes een klank- en lichtspektakel op de kop kunnen tikken dat zijn gelijke niet kende.
En wanneer moest dat uitgetest worden? In het midden van de nacht natuurlijk, zo is Hij wel.

Drie uur aan een stuk zaten we met zijn allen in Ng'aramtoni ya Chini in de orkestbak terwijl de lichttechnici de stroboscopen mishandelden.

Het was een gekkenhuis, de apocalyps, het armageddon en nog veel moeilijke woorden waar ik niet kon opkomen toen ik onder mijn bed, zo wit als mijn lakens, wachtte tot het licht werd.
En eigenaardig genoeg gebeurde dat nog ook.
De Grote Baas moet op een bepaald moment in zijn slaap zijn gestuikt.
Narcolepsie met zo een kabaal, je moet het maar kunnen...

Om acht uur, vier uur nadat de regens opgehouden waren, kreeg ik telefoontjes en berichtjes van alle kanten.
Ik had geen waterschade, de elektricteit was er nog en alleen het internet haperde een beetje.
Er werden foto's verspreid van een pluviometer.
Dertien centimeter regen op drie uur alstublief.

Dat betekent dan ook 130 liter van dat hemelsap.
Per vierkante meter!!

Op een aarde die totaal verhard en samengepakt is door de lange droogte kan die regen ook niet indringen en daarbij komt het zo hard en zo snel naar beneden dat de bovenste laag gewoon in beton verandert.

Wat doe je dan als je een waterdruppeltje bent?
Je zoekt gewoon de weg van de minste weerstand en het gaat onmiddellijk naar beneden met je.
Het water van onze buurt zocht zijn weg naar Ng'aramtoni ya Juu waar het centrale kruispunt vier uur later nog altijd een openluchtzwembad op speed was.

Ik kreeg telefoon na telefoon dat ik het schouwspel op de brug moest aanschouwen en inderdaad, het was halucinant.
Heelder boomstammen waren meegespoeld in het kolkende water. Die waren dan weer - samen met andere stukken afval - vast komen zitten onder de brug waardoor een volledige dam werd gebouwd.
Het water kon geen kant meer uit en vrat de hele zijkanten van de rivieroevers af. Waterleidingen spoelden weg, wegen naast de rivier verdwenen en een auto werd gewoon omgetrokken en eindigde in de rivier.

Het water kon nog altijd niet snel genoeg weg en stroomde nu over de weg met een razernij die beangstigend was.

We zijn nu een volle week verder.
Er is eindelijk weer water (mijn tanks waren bijna leeg) maar de sporen zijn nog altijd overal te zien.
Ik hoop maar dat Hij het een beetje rustig houdt voor de volgende twee maand...

 

ER WAS EEN BANAAN, DIE WAS HELEMAAL RECHT...

 Hij werd op een schaaltje met vruchten gelegd.

Hij keek al de vruchten heel vriendelijk aan
en sprak toen: ‘Goemiddag! Mijn naam is banaan!’

Het appeltje zei: ‘Een banaan? Kom, kom,
u maakt ons wat wijs hoor, bananen zijn króm!

De kasdruiven riepen: ‘Wij zijn niet zo dom!
Vertel ons geen leugens! Bananen zijn króm!’

Enzoverder enzovoort, het internet kan u wel verder helpen...

In mijn tuintje staan ook vier bananenbomen en daar wordt in deze tijd van het jaar heel druk over gedaan want de trossen zijn bijna rijp.
Martha, mijn huismeisje, zei op vrijdag dat het tijd was om de bananen in de voortuin te oogsten. 
Ze had ook al iemand gevonden die daar Tshs 20.000 (€8) zou voor betalen maar dan moesten we zelf nog wel Tshs 2.000 (die kan u zelf wel berekenen) ophoesten om Ibrahim in te schakelen om die hele trots ook daadwerkelijk naar beneden te halen.

Ik kwam thuis in de namiddag met de auto en Agnes kwam aangelopen.
Je zag namelijk die enorme tros vanop het weggetje en Agnes was een zakenvrouw.
"Hoeveel wil je voor die bananen, Witte", vroeg ze zonder de gebruikelijke begroetingen want Time was Money voor Agnes.

"Tshs 23,000, nu te betalen en jij betaalt ook Ibrahim", was mijn antwoord want ik had al een aanbod dus kon ik er net zo goed wat meer uithalen.

Agnes dook ergens diep in haar kleed en betaalde me gelijk. De makkelijkste transactie ooit.

Tien minuten later kwam Martha aangedaan aangelopen want de tamtam had al zijn werk gedaan en nu was de koper boos.

We praatten het uit en toen kwam Ibrahim aan die de stam van de bananenboom zou omhakken want zo gaat dat.
De stam groeit en groeit, heeft dan 1 tros en is dan aan het eind van zijn leven.

Martha en Agnes werden ingeschakeld als 'vangers' en hieronder ziet u hoe dat allemaal ging

Martha links en Agnes rechts.

Toen Ibrahim en Agnes verdwenen waren, hadden Martha en ik nog een gesprekje want ze was nog altijd een beetje verdrietig dat haar afspraak met de andere koper onderuit was gehaald.
Tamelijk zeker dat mijn huismeisje er wat winst op had genomen en dat ze die centen nu zag verdwijnen.

Ik gaf haar de helft van de winst en Martha werd op slag weer heel vrolijk want nu had ze een stuk meer.
En ikzelf?
Niet erg moeilijk om haar wat te geven zodat de schoolrekening van haar jongste zoontje kon betaald worden.
Hij is tenslotte het mooiste jongetje ooit...

GEEN WERKLOOSHEID TIJDENS HET STEMPELEN

Langzaamaan neemt het bedrijf vorm aan.
Wel, het bedrijf niet echt want dat draait gewoon lekker door.
Het gaat om de oneindige papierwinkel.

Een paar dagen geleden opende ik mijn 'post office box'. Een absolute noodzakelijkheid in een land waar geen straatnamen bestaan en bijgevolg ook geen postbodes.
We doorliepen opnieuw eindeloze formulieren alsof de staatsveiligheid ervan af hing en toen we bij het laatste document kwamen en ik dacht dat we er waren, was ik er bijna geweest.
Van pure, ingehouden woede.

"Nu hier nog de stempel van het bedrijf en we zijn helemaal klaar," zegt de flinke dame welgemutst.
Zij is ook blij dat we het levend gehaald hebben.
"De Stem Pel," zeg ik met nauwelijks verholen sarcasme hoewel het beter klinkt in het Nederlands dan in het Engels want 'stamp' heeft maar één lettergreep.
Daar kan je minder venijn inleggen...

"Beste bureaumiep," zeg ik plechtig want dit is niet mijn eerste ponykamp.
"Wat precies staat erop die stempels"?

Ze kijkt me blij aan want ze kent het antwoord.
Who wants to be a millionaire heeft een nieuwe kandidaat.

"De naam van het bedrijf."
Ik knik instemmend.
"De plaats waar het bedrijf is gevestigd."
Bingo. Dit wordt een kijkcijfersucces.
"En"
De kijkers zitten nu op het puntje van hun stoel.
"Het nummer van je postbus."
Ze kijkt me blij aan. Ik zwijg.

"Je hebt me net het nummer van mijn postbus gegeven, mevrouwtje."
"Dus hoe kan ik dan in godsnaam een stempel hebben waar die postbus - 1944 trouwens, makkelijk te onthouden - opstaat?"

Nu is het haar beurt om te denken dat ik een IQ heb dat lager is dan mijn schoenmaat.
"Laat een stempel maken dan. De stempelmeneer zit hier net om de hoek."

Helemaal vergeten.
Er zitten mannetjes op een stoeltje met een tafeltje voor zich waar een rubberband naast ligt.
Ze zijn de trotse bezitters van een gebroken scheermes en ook een breekmes. Een stukje schuurpapier en een kleine tube secondenlijm maken hun reparatiekit compleet.

Dus schrijf ik de naam van het bedrijf, de postbus en Arusha op een vodje papier, komen we overeen op 13 dollar wat waarschijnlijk veel te veel is en word ik gesommeerd om binnnen drie kwartier terug te komen.
In plaats daarvan besluit ik te blijven om met stijgende verbazing toe te kijken hoe mijn nieuwe vriend uit het niets een stempel te voorschijn tovert.

Mijn nieuwe vriend

en zijn gereedschapskist

We zijn akkoord dat het een ellipsvormige stempel wordt...

Er worden plaatshoudertjes gekerfd voor de letters

Toen hadden we een pauze nodig. Net op het moment dat de eierverkoper langs kwam

Eitje wordt eruit gelepeld, gaat in een zakje met wat zout en pikante saus.
Even schudden en je eet voor 20 cent.

Stempel is klaar

Een stukje hout wordt gezaagd

Einde project

Is het een mooie stempel? Niet echt.
Ben ik onder de indruk? Zeer zeker wel!!

AFRIKAANSE FERTELSELKES

 1. GIFTIG SPUUG

Het bedrijf werkt al enige jaren nauw samen met een heel aangename jongeman met 'een goed hoofd op zijn schouders.
Ik wil zeker de verstandhouding behouden en ga heel regelmatig een koffie drinken met Boniface.
En elke keer leer ik wat bij, gegarandeerd.
Zo kwamen we deze week tot de conclusie dat we in 2008 allebei voor hetzelfde bedrijf werkten op hetzelfde moment.
Alleen zat ik helaas op een stoel achter een verouderde computer terwijl mijn nieuwe vriend gids was op wandelingen door Tarangire National Park.
Het kamp had ook safari auto's voor klanten met geld en die auto's moesten natuurlijk in topconditie onderhouden worden.

Zo kwam het dat na de rit in de late namiddag de voertuigen moesten nagekeken worden om twee redenen.
Ten eerste zou de auto de dag erop zeker moeten starten want je wil het niet gedroomd hebben dat die rijke stinker niet op safari kan. Dus werd elke avond de olie en de bandenspanning gecontroleerd alsook de staat van allerlei onderdelen met moeilijk uit te spreken namen.

Reden nummer twee behandelt de koudbloedigen onder ons en meer bepaald de reptielen.

Het wordt avond en de temperatuur zakt maar jij, reptiel zijnde, weet ook dat de temperatuur van je lichaam zal zakken. Je bent tenslotte koudbloedig voor een reden.
En daar komt een safarivehikel aangereden met een lekker draaiende motor.
Was is dan leuker om je zo dicht mogelijk tegen het oliecarter aan te vleien of misschien zelfs wel helemaal in de motor te klimmen?
Gratis verwarming!

Boniface was aan de beurt die avond en opende de klep van de motor. Niks trok zijn aandacht dus hij deed gewoon zijn werk.
Toen hij iets te bruusk zijn hand verlegde zag hij vanuit zijn ooghoek iets bewegen tussen de motoronderdelen.
En wat doet iedereen dan instinctief? Je draait je hoofd in die richting om te zien wat er aan de hand is.
Daar had de spitting cobra op gewacht want die is natuurlijk ook niet van gisteren.
Met professionele perfectie spoot ie twee stralen gif in de beide ogen van Boniface.

Gelukkig wist onze gids wat te doen en begon hij zijn ogen uit te spoelen met water. Opnieuw en opnieuw, terwijl ondertussen een auto klaargemaakt werd om hem de drie uur naar Arusha te rijden.
Drie maand is Boniface blind geweest maar al die tijd kwam zijn zicht beetje bij beetje terug.
Nu heeft hij er absoluut geen last meer van.
Maar wel een verhaal te vertellen...
En daar gaat het tenslotte om!!

2. KINDERTJES IN TANZANIA

Heel regelmatig passeren hier kindertjes aan mijn deur met een koe of zes en een geit of drie.
De herdertjes zelf vijf, misschien zes jaar oud, en worden door de ouders gewoon op pad gestuurd.
Ga jij maar een eindje wandelen met Blanche en met Vlekje want dan steek je tenminste geen kattekwaad uit.

Als ik in de late namiddag op de weg ben, zie ik ook tientallen knulletjes en meisjesknulletjes in uniform aan de rand van de weg staan liften.
Die moeten nog twee dorpen verder en ze hebben het in de ochtend al te voet gedaan.
Nu en dan stopt dan een gammele pick up die onmiddellijk bestormd wordt door een jeugdbende met een gemiddelde leeftijd van zeven. 
Er zal er maar eens eentje vanaf vallen en onder de wielen terecht komen. Je wil er niet aan denken.

Maar goed, waar ik heen wil is dat kinderen hier van een veel jongere leeftijd voor zichzelf moeten kunnen zorgen en dat lukt wonderwel.

Bij de huur van mijn huis nu kwam ook een huismeisje.
Eigenlijk wil ik het woord 'huisvrouw' gebruiken want Martha is ergens in de veertig en is uit een zeer flinke blok hout gehouwen.
Ongebreidelde werklust, dat dan weer wel en ik mag ze zeer graag.

Op woensdag blijft ze wat langer want dan doet ze ook nog de tuin.
Ik had de gevolgen van mijn opmerking op dat moment niet ingeschat maar ik had Martha een paar maand geleden gezegd dat alleen zij welkom was in en rond mijn huis.
Voor je het weet, staat hier dertig man door je ramen naar binnen te staren. Ik spreek uit ervaring.

Helaas was Martha's man de stad uit vandaag en was Braydon van vier dus alleen thuis en misschien was dat toch wat te veel vrijheid voor dat ongeleid projectiel.
Dus zegt Martha plots dat ze Braydon bij de buren ging ophalen want daar had ze hem heengebracht voor zijn middagdutje.
"Gaat ie daar veel spelen - of slapen -", was mijn logische vraag.
"Neen," zegt Martha, die me aankijkt alsof ze de reden van mijn vraag niet begrijpt, "hij was er nog nooit geweest tot daarnet."
Dus Martha was gewoon aan de poort van de buren wezen kloppen, had tegen het huismeisje daar gezegd dat haar kleuter een dutje moest en dat was dan einde verhaal.
Veel onafhankelijker inderdaad want Braydon, het mooiste jongetje ooit trouwens, vertelde me dat ie heel lekker had geslapen...

WAT FIJN, HET IS WEER VALENTIJN

Het eerste Valentijnsgedicht door ondergetekende werd in 2008 geschreven in Arusha.
Het is nu - even op mijn uurwerk kijken - vijftien jaar later en ik schrijf opnieuw onzin voor mijn maten vanop dezelfde coördinaten.

Moge ook dit jaar een jaar zijn van hernieuwde liefde, verliefde liefde, hervonden liefde of onontgonnen liefde.

JIJ BENT DE SUIKER EN IK BEN DE SPIN
JIJ WIL DROP EN IK WIL DRIN
JIJ BENT DE WIJN EN IK MAAR HET KURK
JIJ BENT DE SLAAP EN IK MAAR DE SNURK.

IK BEN DE VORM MAAR JIJ HET GEBAK
JIJ BENT IN VORM EN IK BEN TE ZWAK
IK BEN DE BOOG MAAR JIJ BENT DE PIJL
JIJ HOOTKOETUUR EN IK HEB GEEN STIJL.

JIJ BENT DE KILI EN IK BEN DE KLIMMER
IK OLIEDOM MAAR JIJ BENT VEEL SLIMMER
JIJ BENT HET PARFUM EN IK BEN HET ZWEET.
IK DENK AAN JOU TERWIJL JIJ 'T WEER VERGEET

WE HOREN TESAMEN ZOALS ZEE HOORT BIJ STRAND
ONAFSCHEIDELIJK ZOALS BLUSSEN EN BRAND
WIJ VORMEN EEN STEL ZOALS VLEGEL EN DORS
BIJ ELKAAR ZOALS BOERE EN WORS.

IK BEN DE GITAAR EN JIJ FIJN BESNAARD
IK BEN ZO TRAAG EN JIJ MAAKT FLINK VAART
JIJ BENT ZO MOOI EN OOK WEL ZO KNAP
IK BEN ZO LELIJK, 'K VERDIEN WEL EEN TRAP.

JIJ BENT DE ZON EN IK BEN HET WOLKJE
IK BEN DE DRAAI EN JIJ BENT HET KOLKJE
JIJ LACHT JE EEN BREUK EN IK EEN FRACTUUR
SAMEN OP SPOED MAAR IK KRIJG DE FACTUUR.

WIJ ZIJN NU SAMEN EN WIJ ZIJN ERG BLIJ
IK BEN DE JOUWE MET JOU AAN MIJN ZIJ
JE WEET NIET WAT JE VOOR ME BETEKENT
NU IK JE AAN DE KOELKAST HEB GEKETEND.

NEDERLANDS ALS TWEERSTE TAAL

Waarom is het 'ik vergeet' en 'hij vergat'
maar dan weer niet 'zij besteedt' en 'jij bestad'?
In godsnaam toch: 'gat' en 'gaten'
Maar nee hoor, er zijn geen 'kat' en 'katen'.

En verder 'een kat' heeft wel 'een kater'
Maar dan toch geen 'rat' samen met 'een rater'.
'Ik loop' en gisteren nog, 'ik liep'
Maar toch niet 'ik koop' en daarnet: 'ik kiep'.

Dan kom je hier beteuterd an
van Luik of van Verwegistan
en wil je je verdiepen, verdiep, verdopen
terwijl je toch blijft hopen, hiep, gehopen
dat er enige logica ontwierd kan worden
in deze taal zo vol van horden.

Of was het eerder 'hort' ? Misschien wel 'gort'?
- zo raar dat ik hier betieterd van word -.
Het spreken komt met horten en met stoten
want voor je 't weet, valt je in negen sloten.

Probaar maar eens je bist te doen
In een taal onthaven van gezond fatsoen.
Waarom zo mooi 'hij fluit en heeft gefloten'
Maar niet 'één fruit' en dan 'twee froten'?

Het eerste is een werk en het tweede is zelfstandig
Het verschil niet doedelijk maar toch wel zeer onhandig.
'Ik geef het op' en 'heb het opgegeefd'
net zoals 'ik leef' en heb geleefd'.

Ik kan hier niet mee om en vang hier niets mee an;
ik spreek gewoon mijn taal van Luik of van Verwegistan.

SPREUKEN, GEZEGDEN EN UITDRUKKINGEN

Je zal het maar meemaken.
Zit je op je gemak een beetje te genieten van de ondergaande zon in je tuintje en komt er een Whatsapp binnen.
Een berichtje van een leuk persoon (m/v).
Een persoon met een meer dan gemiddelde intelligentie, met een hoge opleiding en met een voorliefde voor al wat woorden bevat.
Boeken, woordspelletjes en zinsspelingen.

Met plezier begin je het berichtje te lezen.
Tot plots de wereld stil komt te vallen. De zon zakt niet verder. De vogels stoppen met hun avondlied.

In de verder normale tekst - er is duidelijk geen alcohol, cocaine of plotse afasie in het spel - valt de anomalie dubbel zo hard op.
Ik voel verdriet en woede en opstandigheid want dit kan niet.
Dit kan nooit en al zeker niet van deze persoon.

Er staat ... en hier krijg ik het zelfs eventjes moeilijk om dit neer te schrijven.
Het lijkt alsof mijn vingers niet meewillen op het klavier; alsof mijn verstand me aan het ontvluchten is.
Er staat "Het klopt als een waarheid".

Los van het feit dat een waarheid blijkbaar enkel als een bus kan kloppen of anders wel op een koe moet lijken, vind ik het nog altijd revolterend nu vier dagen later dat dergelijke barbarismen op de mensheid kunnen losgelaten worden zonder een onmiddellijke excommunicatie van het Nederlands sprekende ras in het bijzonder en het mensdom in het algemeen.

Het wordt nogal een feesttent als iedereen op eigen stammetje zomaar spreekwoorden, gezegden en zegswijzen voor de tijgers gaat gooien.
Mensen die zo redeneren, denken dat zij de beste stuurlui zijn die op de kade staan maar ze zullen van een geschoren kermis thuis komen als ik hierover een dollar in het zakje kan doen.
Zolang ik wat in de gazpacho te brokken heb, zal ik me weren als Satan in een wijwaterkuip om ons van gelijkaardig onheil te behoeden.

Het geeft geen stap dat elke Peter of Luk ons allemaal in de banden gaat rijden omdat zij denken dat ze een wit schoentje voor hebben om zomaar onze mooie taal naar de tonijnen te laten gaan.
Nooit zal ik de leibanden laten vieren in ons taalgebruik want ik wil niet met lege handschoenen achterblijven eens dit tuig van de uitstekende rand zijn slag in het huis binnenhaalt.

Misschien wordt dit een sifilysarbeid maar nooit zal ik toegeven.
Zolang er leven is, is er mogelijkheid, dat klopt als een waarheid...

*circus
*houtje
*leeuwen
*aan wal
*kale
*duit
*soep
*een duivel
*wijwatervat
*pas
*Pier of Pol
*wielen
*voetje
*haaien
*teugels
*handen
*richel
*thuis haalt
*sisyphus
*hoop

JE BENT TRAAG AAN HET STERVEN...

 Acht jaar ben ik weg geweest uit wondermooi Tanzania en terugkomen was op vele momenten een heel mooie ervaring maar op andere momenten evengoed erg confronterend.

Mensen veranderen, er komen kinderen en wat extra kilo's bij.
Een nieuwe job misschien en zeker wat rimpels die er voorheen niet waren maar voor sommige andere inwoners was er letterlijk niets veranderd.

Ik ga hier geen oordeel vellen maar ik stel me wel heel veel vragen over de waarde van je eigen leven en de bijhorende ambities - of het totaal gebrek daaraan - als er na acht jaar blijkbaar geen enkele verandering opgetreden is.
Ik loop een leuke kerel tegen het lijf, samen met een meiske waar hij graag mee op stap gaat. Fijne mensen, leuke humor, altijd opgewekt.
Alleen heb ik ze acht jaar geleden achtergelaten aan de toog van gindse bar, allebei een glas in de hand en vond ik ze allebei op dezelfde manier terug. De dag doorkomen op de één of andere manier en dan 's avonds de weinige feestjes afdweilen of nog maar eens diezelfde drenkplaats binnenstappen.
Over bars gepraat, er is er eentje in de stad waar ik een week geleden voor het eerst weer binnen ben geweest.
Ik heb het altijd een aangename tent gevonden.
Goeie muziek, lekker eten, prettige sfeer.
Alleen, er was letterlijk niets maar dan ook niets veranderd in die acht jaar.
Het interieur niet, de belegen moppen niet, zelfs dezelfde twee obers waren nog altijd op post terwijl de twee eigenaars - zoals elke dag voordien - op hun vaste plaatsje aan de toog zaten terwijl ze saai en stil en ongeinspireerd glas na glas wegwerkten.

Ze doen maar, het is hun leven maar zou dat nu de bedoeling zijn als je een mens bent met een eigen wil en de mogelijkheid om een andere richting in te slaan?

Misschien willen de mensen die ik hierboven beschreven heb, niets anders dan hun voorspelbare leventje en zijn ze daar reuze tevreden mee.
Maar bij mij zou het jeuken en kriebelen.
Ik zou eerst ontevreden worden, dan opstanding en tenslotte helemaal onmogelijk.
Allemaal op één dag misschien zelfs.
Ik zou nieuwe horizonten willen zien en in een ander bed slapen.
Ik wil op mijn sterfbed spijt hebben over sommige dingen die ik gedaan heb; niet over alle dingen die ik niet gedaan heb.

Wat hieronder komt, toont helemaal aan hoe ik het zie.
Het is toegeschreven aan de grootste dichter van Zuid Amerika, Pablo  Neruda die in 1971 zelfs de Nobelprijs voor Literatuur heeft gekregen.
Maar eigenlijk schijnt het gedicht van Martha Medeiros uit Brazilië te zijn.
Het internet met zijn onnavolgbare regels heeft er gewoon voor gezorgd dat iedereen nu aanneemt dat Poezie Paultje uit Chili het heeft geschreven maar de waarheid heeft natuurlijk ook haar rechten...

Dus voor degenen die deze blog lezen, die de tegenwoordigheid van geest en het kritisch inzicht hebben om zichzelf nu en dan eens in vraag te stellen, lees het onderstaande met aandacht!

Lees het daarna opnieuw.

Er is niets fout met wegwandelen van iets wat niet goed zit.
Het is niet verkeerd om een pad in te slaan dat je voordien niet durfde of wilde nemen.
En er is al helemaal niks verkeerd aan eens goed op je bek te gaan, terug op te staan, het stof uit je kleren te kloppen en te bedenken dat je tenminste geleerd hebt hoe het niet moet.

Doe iets met je leven, verander wat je anders wil zien en omhels wat je dierbaar is.
Je zal jezelf bedanken achteraf...

Tenzij je langzaam uitdoven een betere optie vindt natuurlijk.

HET ZWARE LEVEN VAN EEN CEO (DEEL II)

 wat voorafging: halverwege de ochtend en enorm gefocust...

10.00 Tijd voor een korte pauze, zo halverwege tussen acht en twaalf.
Ik neem me voor om tien minuten hondepuppies te bekijken op YouTube en om half twaalf gaat het internet plat.

11.32 Ik heb er de volle tien GigaByte doorgedraaid op zijn hondjes. Nu zal ik wel nooit weten of er dringende emails waren vandaag.

11.34 Ik ben een man met een visie en van alle markten thuis.
Als mijn eigen internet op is, dan ga ik gewoon op zoek naar de glasvezelkabel om wat af te tappen.
Ik graaf een brede sleuf voor de poort, vind niks en besef dan dat Tanzania nog zo ver niet is. Alles komt nog op de ouderwetse manier per postduif binnen.

12.16 De enige mogelijkheid om nog wat werk te verzetten, is naar het dorpje te rijden en een kaartje te kopen om wat extra internet te laden.

12.18. Er ligt een brede sleuf voor de poort.

13.41 Terug van een pelgrimsvoettocht van zes kilometer naar het dorpje en te moe om nog te werken.
Dus laad ik de splinternieuwe Gigabytes and ga ik YouTube kijken.

  13.50 Er wordt aan de poort geklopt. Een bedrijfsleider heeft nooit een moment voor zichzelf.
Ik open en vis Juma, onze gids, uit een diepe sleuf. 
Eigenaardig hoe onbesuisd hier omgesprongen wordt met een mensenleven.

13.51 Juma vertelt me dat we een vertrekkende safari hebben vandaag.

13.51 Een ervaren leider zoals ik laat nooit zijn ongerustheid zien maar toch loopt het me dun langs de benen. Helemaal vergeten dat die mensen vandaag aankwamen.

13.51 Juma zet een stapje achteruit en bekijkt me met een bevreemdende blik terwijl hij zijn neus optrekt.

13.52 Ik zeg hem dat ik de sleutel voor de auto ga halen, trek snel een nieuwe onderbroek over de oude aan en denk er rijkelijk laat aan dat de auto bij de garagist staat.

15.34 Juma en ik wandelen tot bij de garage. Mijn portefeuille ligt in Ng'aramtoni Ya Chini in mijn eigen auto achter die verdomde sleuf.

16.00 De garagist schudt me de hand nadat hij 51% van de aandelen van het bedrijf als betaling heeft aanvaard en geeft de auto vrij.

16.01 Juma rijdt naar de luchthaven om de gasten op te halen en er zit niets anders op voor deze minderheidsaandeelhouder om achterop een brommertje terug naar het bureau te hotsen.

16.22 Ik heb YouTube laten openstaan. Geen Gigabytes meer te bespeuren.

16.23 De fles whisky lacht breeduit naar me en terwijl ik het tussenstadium van het glas oversla, bedenk ik dat velen deze job niet zouden aankunnen.
Ik daarentegen...