woensdag 17 april 2019

IK ZAG CECILIA KOMEN


Ongeveer een jaar geleden nu verscheen iets op mijn Uberschermpje wat ik nooit eerder had gezien.
Terwijl er altijd een naam van een klant te zien was, zou ik nu Paul en Cecilia oppikken.
Lief van hen, vond ik, we zijn een stelletje en dat willen we zelfs aan Uber duidelijk maken.

Terwijl ik lekker vals 'Cecilia' van Paul Simon (Jahaaaa! Paul en Cecilia!) zong, reed ik een doodlopend straatje in.
Een bejaard vrouwtje beefde helemaal van aan de voordeur tot in de auto en trachtte zichzelf een houding te geven.
Ik zei goedemorgen, accepteerde de rit op de app en zag 'Spoed van het hospitaal' verschijnen.

"Ai, Cecilia, dat klinkt niet lekker. Alles goed met je?"
Dat was het sein voor het arme mevrouwtje om in erg verdrietig gejammer uit te barsten.
"Paul, het is Paul. Mijn arme Paul..." en toen begreep ik niets meer want Cecilia was duidelijk helemaal van haar melk.

"Rustig nou, Cecilia, komt wel allemaal goed, Wat is er gebeurd met Paul dan?"
En toen begon het arme dametje aan een monoloog met heel veel flashbacks over hoe Paul gevallen was in de badkamer en hoe ze elkaar ontmoet hadden, vijftig jaar geleden, en dat ie 85 was en de liefde van haar leven.
In haar panikerende brein was het afgelopen met Paul en stond ze er nu alleen voor.

We waren ondertussen aangekomen en ik parkeerde. Het leek me een goed idee dat Cecilia niet aan zijn bed zou verschijnen terwijl ze nog niet al haar knikkers opnieuw bij elkaar had.

"Nou moet je eens heel goed naar me luisteren," sprak ik vriendelijk maar op strenge toon - een beetje vaderlijk ook terwijl zij 30 jaar ouder was dan ik - "als je straks naar de wachtkamer gaat of misschien zelfs naar huis, heb je alle tijd om te huilen en jammeren. Paul is waarschijnlijk al even zenuwachtig als jij en wat ie nu nodig heeft, is zijn vrouw aan zijn zijde die hem vertelt dat alles wel goed komt en dat er niets is om zich zorgen te maken."
Cecilia snotterde een beetje en knikte met haar hoofd zoals een vijfjarige doet die een snoepje beloofd is als ie tenminste ophoudt met zijn driftbui.

"Jij moet je sterk houden voor Paul. Jij bent zijn steun nu"
"Sterk houden voor Paul. Steun zijn", klonk het een paar keer naast me, bijna in trance.

We gebruikten een paar zakdoekjes en ik vond nog een Twix in het handschoenkastje want Cecilia had geen ontbijt gehad en het laatste wat we nodig hadden was nog een gebroken heup.

En daar wiebelde Cecilia onvast naar de deur van de spoedafdeling.
Ik had echt met haar te doen.

De dag erop was ik in de buurt van het huis van het stel en ik wilde zien of Cecilia misschien iets nodig had,
De deur ging open, Cecilia stapte naar buiten en gaf me een knuffel die me verwarmde van mijn tenen tot mijn kale kop. Achter haar hoorde ik een onvriendelijke stem vragen wie er aan de deur was.
Paul schoof traag met een wandelrekje naar me toe om te checken of zijn vrouw tijdens zijn opname een toy boy aan de haak had geslagen.
We praatten even, Paul had enkel een kneuzing opgelopen, en toen ik terug naar buiten stapte, zei Cecila:"ik heb me netjes gedragen, hoor. Ik heb me sterk gehouden."
Ze keek me aan, duidelijk hopend op goedkeuring, en toen zei ze "en daarna heb ik in de wachtkamer gehuild zoals ik nog nooit gehuild heb". We lachten er allebei om en toen ging ik over tot de orde van de dag.

Vorige week komt er een ping binnen voor Cecilia.
Ik dacht terug aan mijn avontuur van een jaar terug, vind een bejaard dametje aan de supermarkt en open de koffer voor haar aankopen.
"Ik had mijn honden kunnen meenemen," zegt ze lachend, "plaats genoeg in die koffer van je."
Ik stap terug in de auto, accepteer de rit en daar verschijnt het adres in het doodlopende straatje.

De naam 'Cecilia' zonder 'Paul' op de app, Cecilia alleen naar de winkel...
Het klinkt allemaal niet erg goed.

"Ken je me nog, Cecilia?" vraag ik terwijl ik eigenlijk het antwoord en het bijhorende verhaal niet wil horen.
"Ohhhh, was jij dat," zegt ze terwijl ik mezelf wijs maak dat ik geen verdriet hoor in haar stem.
"Alles goed met Paul?"
Het is eventjes stil, achterin de auto, en dan zegt Cecilia dat haar echtgenoot van 50 jaar vorige week overleden is.
We praten over Paul en ik help haar met de plastic zakken en we praten nog wat meer aan de voordeur.

Nooit beseft dat een koude, kille Uber app zoveel eenzaamheid op het scherm kon etaleren door simpelweg "Paul en Cecilia" naar "Cecilia aan te passen.

dinsdag 16 april 2019

ZONNECIRQUE


Nu weet ik zelf ook wel hoe verdomd getalenteerd ik ben dus het was absoluut geen verrassing toen Cirque du Soleil me contacteerde om hen uit te nood te helpen.
Een jongen van het team was het afgebold en er was dringend vervanging nodig.

Dus reed ik op zondagavond naar het Santa Ana Star Center hier in Albuquerque en wandelde door de achteringang alsof ik nooit iets anders had gedaan.
Een paar honderd mensen liepen druk te doen maar niemand scheen me te herkennen.

Het zwarte, enorme gordijn dat toegang gaf tot de piste - en waar al luid applaus weerklonk (ze wisten dat ik eraan kwam) - lonkte maar gedwee ging ik in een lange rij staan.
"Naam en departement", blafte een man met een lelijk petje op.
Ik zei mijn naam en voegde eraan toe dat ik hier was om vrachtwagens te laden.
Ik kreeg een zwart T-shirt toegegooid en moest een oneindige lijst papierwerk invullen.

Toen was het zeven uur en de koorts steeg.
We hoorden een daverend applaus en ik dacht nog 1 keer te ontsnappen om met een brede glimlach en zelfzekere tred door het gordijn te stappen om mijn publiek te groeten, maar een man met een veiligheidshelm riep ons allen bij zich.

"Gifgroen breekt het podium af en roze duwt alles tot aan de trucks. Hoewel het wel spannend werk was, vond ik toch dat mijn zwarte T-shirt me beter stond.
Het oog wil ook wat.
Bruin en blauw moesten ook ergens wat doen en wij mochten met zijn twaalven aan de trucks wachten.
Vier mannetjes per vrachtwagen.

Wat toen gebeurde, was een elegant en wel getimed Cirque du Soleil ballet, deel II.
Talloze kleurrijke T-shirts, geleid door een groep vaste werknemers van het bedrijf, veelal in dat onbegrijpelijke Canadese Frans, zouden zo snel als mogelijk alles afbreken en in de trucks laden.
Van waar wij stonden, zagen we de groentjes in een razend tempo het hele decor naar beneden halen waarna roze alles op enorme karren laadde en het tot bij ons duwde.
Drie vrachtwagens stonden in de laadstations te wachten, elk had een nummer en binnenin de laadruimte een plannetje,
We duwden karren, reden over de tenen van onze partners en iemand klemde zijn duim tussen twee stukken metaal en werd afgevoerd.
De tol van het succes.
Via de radio werd aangegeven dat een vrachtwagen klaar was om te rijden en terwijl de enorme mastodont traag wegbolde, liep een gehelmde Canadees mee om de brede achterdeuren te sluiten. Er was geen tijd te verliezen.
Drie nieuwe trucks manouvreerden traag achteruit en in die pauze zei mijn collega - neurveuze oogopslag en puisten van teveel methamphetamine - dat wij de belangrijkste job hadden want zonder ons gingen die vrachtwagens nergens heen.
Als die groene T-shirts plots staken, dan gebeurt er ook niks meer, dacht ik maar ik zweeg netjes, Voor je het weet slaat die tweaker je de hersens in.

In exact vier uur, net als de show zelf, georganiseerd tot op de minuut, braken honderd jongens en meisjes onder de leiding van dertig Canadezen het hele decor af en laadden dat in vierentwintig trucks waar evenveel vaste chauffeurs zonder de minste vertraging koers zetten naar Austin, Texas waar alles morgenochtend opnieuw zou opgebouwd worden.

Ik heb de echte show helaas niet gezien maar wat hier achter de schermen gebeurde was bijna even indrukwekkend!


zondag 31 maart 2019

MARIA, MARIA, IK HOU VAN JOU...


Aangezien de USA het enige land is dat van barbarisme naar decadentie evolueerde zonder langs de tussenhalte van beschaving te passeren, reed ik op een doordeweekse namiddag om 2 uur onder een stralend blauwe hemel de parking van de stripclub op.

Jahaa, hoor ik u denken maar nee hoor...
Ik was hard aan het werk en zou op die bewuste plaats een klantje oppikken.
(Om die ergens anders heen te brengen, u heeft werkelijk een zieke geest).

De deur ging open en een patserkop kwam te voorschijn.
Spiedend keek hij links en rechts om te checken of de Irakezen niet waren binnengevallen.
Of anders de Afghanen wel. De vetplooi in zijn nek bewoog netjes mee.

De deur ging verder open en in zijn imposante kielzog kwam een iele jongedame te voorschijn.
Ik zou er ook niet kunnen op wandelen maar de hoge hakken waren echt niet haar beste talent.

Maria struikelstrompelde naar de auto en viel half op de passagiersstoel.
"Hey", piepte ze.
"Hey," zei ik terug terwijl ik haar aankeek.
Make up aanbrengen was ook al niet haar sterkste. Het was ronduit zielig.
Dit kleine, magere vogeltje hoorde hier helemaal niet thuis.
Eigenlijk was de hele wereld te groot voor haar.

Maria nam haar telefoon en begon te praten met "Pappie".
"Nee, Pappie, ik kom op zondag langs. Ja, Pappie, vandaag is het al donderdag hoor."
Maria, kind, het is woensdag vandaag, dacht ik, maar ik zweeg beleefd.
Het meiske bleef maar praten met Pappie en na een tijdje had ik door dat het niet haar pooier of een suikeroom was met wie ze praatte maar haar echte papa.

Na een eindeloos lang afscheid met heel veel "I love you's" en nog meer "Pappies" ging de telefoon dicht.
"Sorry," zei Marie stil, "mijn papa heeft dementie en ik moet heel veel herhalen want hij vergeet alles meteen."
Nu schijnt deze vreselijke ziekte ook in mijn familie aan mijn vaders kant rond te dwalen en ben ik er flink bang van. Zo wil ik echt niet eindigen, denk ik vaak.

Ik vroeg Maria hoe lang haar papa al dement was en al snel bleek dat ze er heel graag met iemand wou over praten.
"Het is een jaar nu," zei ze, "hij was zo een slimme man, heel ad rem ook."
"Op zijn heldere momenten vraagt ie elke keer om euthanasie maar daar is Amerika te conservatief voor. Hij was een advocaat zijn hele leven dus hij kent de wet wel een beetje. In Europa is het allemaal zoveel makkelijker."
Er hing een ongemakkelijke stilte die ik halfhartig opvulde met een vaag verhaal over de nood aan "ondraaglijk lijden" en het feit dat de aanvrager ze nog alle vijf moet hebben bij het invullen van de papierwinkel.

Maria's magere schoudertjes gingen nog een beetje meer hangen door dat slechte nieuws.
"Ik ben enig kind," begon ze, "en zijn broers kijken niet naar hem om nu het allemaal veel geld begint te kosten. Hij heeft een fulltime verpleegster en die kost zal niet blijven passen in zijn spaargeld.
Het enige wat ik nu wil, is dat hij het best mogelijke eind van zijn leven heeft. Ik heb een diploma maar ik verdien gewoon meer door te dansen in de club dus doe ik dat."

We waren aangekomen bij haar huisje. Al even klein als dit kleine vogeltje.
"Bedankt om te luisteren," zei Maria terwijl ze uitstapte.
Ik keek haar na terwijl ze met muizestapjes naar haar voordeur trippelde.

Nu ben ik nooit in een stripclub geweest maar ik was 100% zeker dat dat niet de natuurlijke biotoop van dit meisje was. En toch deed ze het.
Moedig, was al wat ik kon denken...

Misschien leek de hele wereld te groot voor haar maar toch was Maria sterker dan velen van ons!

woensdag 2 januari 2019

ZALIG DE ARMEN VAN GEEST (want hunner is de USA)

Aan allen een gelukkig nieuwjaar en dat 2019 nog mooier mag worden dan de voorbije jaren.
Eventjes tijd tussen al het Uber - en Lyftrijden door want Albuquerque heeft zowaar een sneeuwstorm te verduren...

Een paar dagen geleden moet ik een dame oppikken. Je krijgt er altijd een naam en een foto bij en als die naam me niet geheel duidelijk is, vraag ik altijd wat meer uitleg.
Het wordt over het algemeen geapprecieerd en je hebt een start om een gesprek te beginnen.

Ik zie op het kleine fotootje een mevrouw met de naam "Silkie" die er wat Oosters of anders misschien Native American uitziet.
Silkie neemt een laatste haal van haar sigaret en blaast de rook uit in de auto dus ik mag ze onmiddellijk al niet.

"Dzjen?", zegt ze, dat is toch een vrouwennaam?" Ik wijs op mijn baard en pareer met mijn vraag aan haar: "Hoe spreek je jouw naam uit?"
"Je hebt vast al gehoord van silk (zijde) - wel, zet er gewoon een 'ie" achter en je bent er, Dzjen. Allemaal zo moeilijk niet".
"Dat is een unieke naam," antwoord ik beleefd (hoewel ze makkelijk mijn onvriendelijke ondertoon kan gevoeld hebben), "waar komt die vandaan?"
"Van mijn ouders, nu goed?" en we doen er verder het zwijgen toe.
We zijn bijna op het adres waar Silkie weer uit mijn leven zal verdwijnen en blijkbaar wil ze de strijdbijl begraven.
"Hoe spreek je jouw naam dan uit? Want het is natuurlijk wel een vrouwennaam."
"Ik ben van Belgie, Europa en als je die 'J' gewoon door een 'Y'  vervangt, dan ben je er," zeg ik vriendelijk.
Silkie probeert iets wat nooit de bedoeling van mijn ouders kan geweest zijn en kauwt dan eventjes op Europa terwijl we op haar bestemming aankomen.

"Nou, Salaam Aleikum dan maar," zegt ze terwijl de deur openzwaait.
Ik zak scheef weg in mijn stoel en vraag met oprechte verbazing waar die begroeting op slaat.
"Jullie zijn toch Moslims in Europa," zegt ze zonder de minste twijfel in haar stem terwijl ze de deur dicht slaat.

Het hield me bezig voor de rest van de dag maar aan de andere kant zou het me niet meer mogen verwonderen. De totale onwetendheid van al wat zich buiten de grenzen van de USA afspeelt, is stuitend, niet te begrijpen en een reden om het eerste vliegtuig naar Oezbekistan te nemen.
Of anders Tsjaad wel.

Hoe langer ik hier woon, hoe meer ik vast moet stellen dat het zeer zeer slecht gesteld is met de algemene kennis van om-het-even-wat van de gemiddelde Amerikaan.
En net dit totale gebrek aan inzicht plus kritisch denken (we zijn toch het beste land ter wereld, niet?) zorgt voor een wildgroei aan complottheorien, voor het bestaan van een president die het licht van de zon kan ontkennen terwijl ie nog altijd blindelings geloofd wordt door zijn achterban en voor het bestaan van een Vlaamse Uberchauffeur die meermaals per dag vol ongeloof het hoofd schudt.

Nog vier maand en ik mag opnieuw op de motor!!

maandag 22 oktober 2018

WAT DOET EEN MENS ZOAL WANNEER HET ZOMERT (DEEL VI)

En zo regen we dag na dag aan elkaar met veel te veel kilometers en veel te weinig slaap. De route was besteld door onze gasten en niemand bij ons op het bureau had erop gewezen dat het allemaal wel een hele afstand was.

Elke middag stopten we - bij voorkeur - bij een Aziatisch restaurant waar ik dan heel ostentatief met de credit card van het bedrijf betaalde voor 36 man. Het had wel iets, mag ik zeggen.
's Avonds bezochten we dan meestal een Harley Davidson store waar tientallen T-shirts per persoon aangekocht werden om mee te showen in Jakarta, Daarna was er buffet voorzien en de kilo's vlogen er aan bij de gids van de groep.




Doordat we zoveel afstand moesten overbruggen en doordat onze vrienden een totaal ander tijdsconcept hadden dan wijzelf, vielen alle extra bezienswaardigheden die we voorzien hadden in het water. En laten het nu net die extraatjes zijn waarvoor ik had ingetekend.




We knipten Yellowstone National Park van de rit (geen kans om een Grizzly te zien of een kudde buffalo's) , Beartooth Pass (een fenomenale motorroute door Wyoming en Montana) haalde de tijdslimiet niet en werd dus afgevoerd en toen we Mount Rushmore zouden bezoeken (die presidentkoppen uitgehakt in de rotsen, weet je wel), bleef de totale groep - en dat waren meer dan honderd Indonesiers - voor drie uur hangen in een legendarische HD store en bezochtten we Mount Rushmore dan maar op een drafje. Niet dat het hen wat kon schelen; ze waren hier om te rijden en om souvenirs te kopen.

Uiteindelijk kwamen we met de hele groep zonder noemenswaardige incidenten en helemaal zonder accidenten aan in Milwaukee waar de legendarische Harley gebouwd werd sinds 1903 wat nu precies 115 jaar geleden was.
Gedurende de hele trip had ik totaal niet door dat er in Milwaukee wel wat te gebeuren stond. We reden de stad in en overal, letterlijk overal zag je Harley's.
We vonden de parking van het Hilton hotel en toen we de parkeergarage inreden, moesten we naar de zesde verdieping cirkelen want alle plaatsen waren al ingepalmd door duizenden en duizenden motoren.

Het zouden drie dagen van feesten worden zonder op een motor te zitten en daar was het wel eens tijd voor....

zo ziet dat eruit, in formatie rijden

Kijk mama, zonder handjes

Ook in Sturgis geweest, net na de legendarische dagen waar het dorpje voor een week groeit van 7,000 inwoners naar 500,000 bezoekers.


En die knakkers maakten 's nachts ook nog rijst in hun rice cooker die ze meegebracht hadden van Jakarta!

Afton, Wyoming waar de hertengeweien over de straat groeien....
Related image

de legendarische Bear Tooth Pass


Image result for yellowstone national park
Yellowstone NP


Image result for mount rushmore

dinsdag 16 oktober 2018

WAT DOET EEN MENS ZOAL WANNEER HET ZOMERT (DEEL V)

Bill stond er ook een beetje besluiteloos bij en toen meldde 1 van de Indonesiers dat hij wel een internetverbinding had en dat de hele groep met zijn allen op Whatsapp zat.

In het gezelschap van het busje dat afgeslagen was, hadden we namelijk ook een jongeman die de tour volgde in een Mustang muscle car.
Papa en mama waren naar de USA afgezakt en hadden gelijk een motor gekocht - dat leek hen beter dan er eentje te huren - en hadden er voor het zoontje onmiddellijk maar een sportwagen bij gekocht.
Het joch studeerde in de States en moest toch op tijd in de les raken, niet?

We verwittigden de jonge knaap dat we benzine en water nodig hadden en hij was duidelijk van plan de opdracht goed uit te voeren want toen ie drie kwartier later kwam aanvlammen, stonden de remschijven van zijn bolide roodgloeiend.
"160 per uur op deze smalle weggetjes," zei hij trots tegen papa terwijl hij het water uit het miniscule koffertje haalde. De ouders keken hun zoon trots aan terwijl ik enkel kon denken aan onmiddellijk ontslag en een lijk als die kerel ook maar 1 keertje te laat geremd had.

We zetten onze tocht verder, 700 km is een flinke afstand en we hadden meer dan twee uur verloren, en belandden in het pikdonker op een snelweg met zes vakken.
Ik hield er flink de vaart in en neuriede liedjes om wakker te blijven. Toen ik na vijf minuten vals geneuzel nog eens in de spiegels keek, zag ik enkel een zwart gat achter me.

Ik was erin geslaagd om de hele groep kwijt te spelen!

Ik probeerde de radio maar dat was ook al geen oplossing en vertraagde uiteindelijk tot 40 km per uur. En daar doemden ze op, gespreid over alle vakken zag ik motorlichten dichterbij komen. Toen ik daarna via de radio ook nog vernam dat we het hele zootje weer bijeen hadden gedreven, voerde ik de snelheid op tot 120 km per uur en om 10 uur 's avonds landden we stikkapot in Salt Lake City,
Dat 1 van de andere groepen pas om 1.30 's nachts aankwam, was een magere troost,,,,



donderdag 6 september 2018

WAT DOET EEN MENS ZOAL WANNEER HET ZOMERT? (DEEL IV)

We verlieten het bedrijf en ik had voor het eerst in mijn leven 23 motoren achter me aan. Daarna volgde een busje met de bagage en tenslotte een passagiersbusje voor de dames die het achterop te koudwarmsaai zouden vinden in de volgende paar dagen.

Ik had radiocontact met de busjes en de eerste paniekaanval kwam al na de eerste stoplichten.
"De helft van de groep is knal door het rode licht gereden," zo klonk het dus we stopten, bezetten drie vierden van de tweevaksbaan en ik legde het bestaan van verkeerslichten uit aan mijn clubje,
We gingen de autosnelweg op en binnen de kortste keren had ik een lint van meer dan twee kilometer achter me aan, zo werd me gemeld.
Ik vertraagde tot 50 km per uur maar toch slaagden twee revolutionairen erin om te onstnappen. Ze werden al snel weer gevat en toen gingen we koffie drinken en een toiletstop houden.
Op het afgesproken uur stond ik samen met drie rijders klaar om te vertrekken. De rest van de groep was in geen velden of wegen te bespeuren.
Een halfuurtje later hadden we een goed gesprek over op tijd komen en iedereen knikte begripvol maar het hele verhaal ook maar enigszins serieus nemen, dat deed geen kat; dat zag je meteen.

En verder ging het door de Mojavewoestijn waar zelfs de tropen van Indonesie tegen verbleekten want tegen zoveel warmte waren mijn nieuwe vrienden niet opgewassen.
Uiteindelijk haalden we het tot de Harley Davidson store in Las Vegas waar een ongeziene aanval op de koopwaar werd ingezet,
Ik begon in te zien dat we hier niet het klootjesvolk van de eilandengroep met ons mee hadden maar dat het allen zeer kapitaalkrachtige zakenmensen waren.
Helemaal duidelijk werd het toen ik Sandya, een jongeman die in Frankrijk had gestudeerd, wees op de afgeprijsde artikelen.
"Daar zal niemand naar omkijken," zei hij meteen, "niemand in deze groep wil de indruk wekken dat ie goedkope spulletjes koopt omdat ie zich de rest niet kan veroorloven."
Ik heb mijn ogen goed opengehouden in de volgende HD-shops en inderdaad, iedereen liep in een wijde boog om de kortingen heen...

We reden over de Strip in Las Vegas, mijn nieuwe vrienden luid toeterend, en haalden uiteindelijk dag 1 zonder noemenswaardige incidenten....

Dag twee boezemde me angst aan want we zouden 700 km overbruggen naar Salt Lake City. Ik hield er een strikt tempo op aan, zowel op de snelweg als bij de stops en mijn exotische vrienden begonnen me al een klein beetje te haten.

En toen verknalden we het zelf nogal flink.
We reden door een afgelegen stuk weg, ver van de beschaving, en heel vaag kon ik Jennifer horen klagen dat ze zonder diesel zou vallen en dat ze af zou slaan naar de snelweg.
Ik riep, schreeuwde en toeterde dat ze de groep niet zonder water en zonder benzine (we hadden een jongedame op een Sportster met een klein tankje in de groep) kon achterlaten maar Jennifer noch Bill in het tweede busje hoorden mijn smeekbeden.

Ik stopte met de groep op een reststop letterlijk in het midden van nergens en vroeg me nerveus af of we wel een plan B hadden.
Er was geen netwerk voor de telefoon en voor de radio's waren we te ver van elkaar verwijderd.

Uiteindelijk zag ik een wit busje in de verte opdoemen. Bill had het gesnapt!!
Hij had wat water en benzine van Jennifer overgenomen en kwam ons nu uit de nood helpen...
Bill stopte en ik vloog hem zowat om de hals. Hij bekeek me niet begrijpend aan - het was zijn eerste trip - "het water, Bill, iedereen gaat kapot van de dorst! En benzine voor Ita's fiets!"
"Dat had ik moeten doen, juist," zei Bill, "niet aan gedacht, sorry."
Ik bleef glimlachen want iedereen stond ons met droge lippen aan te kijken maar diep van binnen smeedde ik het plan om Bill te slachten zodat we zijn bloed konden drinken voor we met zijn allen van de dorst omkwamen in 45 graden.

De Indonesiers haalden begrijpend hun schouders op, zo'n toestanden kwamen wel meer voor in hun land.
In plaats van te gaan zitten mokken of te panikeren, draaide Romy het volume van zijn radio een beetje op en werd zowaar een feestje gebouwd,
Dat was de spirit!!


woensdag 5 september 2018

WAT DOET EEN MENS ZOAL WANNEER HET ZOMERT (DEEL III)

En toen begon dus het avontuur waar ik al zolang naar had uitgekeken...

In Los Angeles zou ik samen met Steve en Laura, de twee meest ervaren gidsen, zomaar eventjes 96 Indonesiers oppikken die op 72 motoren van LA over Milwaukee naar Chicago wilden fietsen.

We stapten The Crowne Plaza binnen en toen ik een concierge zag die met handen en voeten iets probeerde uit te leggen aan onze toekomstige klanten terwijl ondertussen een andere groep hem aan de mouw trok, kon ik niet anders dan de vergelijking met Fawlty Towers maken.

Maar dan wel op veel grotere schaal...

Overal stond bagage, bij voorkeur voor de ingang en voor de liften; overal waren mensen druk in de weer met heen en weer lopen en op luide toon vragen afvuren naar landgenoten die zo ver als mogelijk van ze af stonden.
Ondertussen werd de koffiestand belaagd, alsook de receptie, de bar en eigenlijk gewoon iedereen die er wat westers uitzag en misschien kon helpen met wat orde te scheppen in deze oerknal.

De moed zonk me in de schoenen en ik plande om stilletjes de aftocht te blazen en een moestuintje te beginnen om de hoek maar toen werd ik meegezogen in een tornado die twee weken zou aanhouden.
Het was dramatisch en hilarisch; het was zenuwslopend en heerlijk en op het eind van de tour gaf ik mijn naam op om hetzelfde volgend jaar te doen met 300 Oezbeken of 600 Noord-Koreanen of wie er dan ook zou opdagen.

We hadden een zaal afgehuurd en dreven onze vrienden in de koraal en zoals ze zelf zegden, gebruiken ze "rubber time" in Indonesie dus alles liep al in het honderd voor we eigenlijk begonnen waren.
We hadden bijvoorbeeld een plan om iedereen in een EagleRider-motorjas te krijgen en daarvoor hadden we voor iedere groep een 'pasjas' in elke maar klaar gelegd.
Als je wist wat je maat was, dan konden we je een jas uit de dozen geven.
Het plan hield twintig seconden stand en toen viel iedereen de dozen aan. In geen tijd was de hele zaal omgetoverd in een kluwen zoals je enkel op Black Friday kon zien.
Ik had mijn lotgenoten gewaarschuwd voor dit scenario maar niemand had mijn woorden serieus genomen.
Als enige stond ik dan ook te genieten van de wanorde terwijl mijn collega's tevergeefs verwoede pogingen deden om het zaakje alsnog te redden.
Uiteindelijk had iedereen een jas en kregen we nog een paar saaie speeches van de presidenten van de Harley Owners Group van achtereenvolgens Jakarta, Sulawesi, Bali, Java en nog een paar eilanden van een zakdoek groot.

Op dag twee zou het echte werk beginnen.
We moesten 72 keer uitleggen wat allemaal afgetekend moest worden op het huurcontract, we moesten iedereen op zijn motor krijgen ("Neen, je mag die andere niet nemen omdat je het kleurtje leuker vindt, zo werkt dat niet") en toen zouden we dus een troep motorrijders op de Californische Interstate loslaten die in eigen land de rotonde naar de verkeerde kant nemen omdat dat korter is en die denken dat verkeerslichten eerder een richtlijn dan een regel zijn....

Het kon niet leuker worden.
Dacht ik...
toen luisterden ze nog....


WAT DOET EEN MENS ZOAL WANNEER HET ZOMERT (DEEL II)

Iemand op het bureau had op een blauwe maandag het rittenplan opgesteld en blijkbaar had die persoon nog een eitje met me te pellen want na de laatste Route 66 kreeg ik er onmiddellijk nog twee voor de wielen.

Ik vloog naar Chicago en had het geluk te mogen samenwerken met Brandon. Hij was 33 maar zag er 18 uit (en moest zijn identiteitskaart elke keer bovenhalen als ie een biertje wou bestellen).
Brandon was een vrolijke jongen die desondanks zijn opgewekte natuur niet helemaal op zijn gemak was op onze tours. Het was te druk; we kwamen teveel door grote steden, zo vond ie.

Algauw begreep ik de reden hiervoor.

Brandon was een gids op vlotten- en op paardentochten.
Op de vlotten zouden ze de Coloradorivier afvaren voor een volle maand zonder ergens aan te meren bij een dorpje, laat staan een stad.
Als iemand ziek werd of gewond raakte, moest een helicopter ingeschakeld worden.
Brandon legde me uit hoe een enorme diepvrieskist op een apart vlot werd meegezeuld en hoe ze een plan plus de voorraden bijhielden want die kist kon echt maar een minimaal aantal seconden open elke dag; anders was al het ijs halverwege al gesmolten.
Elke avond zette Brandon en zijn team alle tenten op en kookten ze een maaltijd voor hun gasten; elke morgen nog voor het licht werd, moest het ontbijt klaargemaakt worden en werden de vlotten weer geladen.

Opnieuw hadden we een goeie trip zonder incidenten en op drie dagen voor het eind keek ik mijn vlucht na. De boeking was een dag te vroeg gepland en we vonden geen vrije plaatsen meer om terug naar Chicago te vliegen.
Ik had een afscheidsfeest met de groep, ging om 2 uur 's nachts naar bed om vier uur later in de luchthaven van Los Angeles klaar te staan om te vliegen.
Er zat drie uur tijdsverschil op en ik botste ook nog eens tegen een vertraging en een verkeerskluwen aan.
Uiteindelijk stormde ik de meeting met de nieuwe groep binnen met mijn koffers nog in de hand en minder dan taalf uur na het vaarwel, probeerde ik nieuwe namen op 22 gezichten te plakken.

Opnieuw reden we de 4,800 km naar LA en toen mocht ik drie dagen naar huis.
Wat daarna zou volgen, kon niemand voorspellen.....



















zaterdag 1 september 2018

WAT DOET EEN MENS ZOAL WANNEER HET ZOMERT

Een writer's block van een paar maand, het is ook iets om mee uit te pakken.
Eerst gebeurde er niet voldoende om over te vertellen; daarna was er niet voldoende tijd om te vertellen over alles wat er gebeurde.

Vanuit Milwaukee, Winsconsin tijdens eindelijk eens een vrije dag, zal uw reporter het wazige verleden van de laatste vier maanden proberen te reconstrueren.

En wazig is/was het want als je de hele dag op een motortje rijdt, heb je tegen het eind van de dag wel eens een paar vliegen in je oog. (Of misschien gebeurde dat in de bar achteraf, daar ben ik niet meer zo zeker van).

We vertrokken in mei met een gemengde groep van Zwitsers en Australiers voor een rondje door The Wild West en op dag drie stal Adrian de show door zijn Sarah ten huwelijk te vragen aan de Grand Canyon.
Het mooie aan het hele verhaal was dat ook de mama en papa van Adrian erbij waren (op een motor) alsook de mama en papa van Sarah (ook al op de motor - en die papa Herbert snotterde en toeterde en huilde toch een eind weg toen zijn dochter 'ja' zei) en zelfs de oudere zus van Sarah (net als Adrian en Sarah een solorijder).
De groep hing goed samen, de Zwitsers konden flink weg met de bochtenrijke ritten terwijl de Australiers het absoluut haatten - rechtdoor was al goed genoeg - en het was een fantastische start van een nieuw seizoen.

Onmiddellijk daarna vloog ik  naar Chicago waar een klad Fransen samen met twee Zwitsers, twee Maltezers en een Indische Zuid-afrikaan Route 66 wouden verkennen.
De Fransen hadden voor alles een lied dat door de hele groep luidkeels werd meegezongen, ook al kenden ze elkaar niet voor de tour en door al dat gezang, dat natuurlijk gepaard ging met flink wat wijn en bier, was het ook wel een bende die nu en dan eens tot de orde moesten geroepen worden.

Dat was vooral het geval toen de Zuid-afrikaan afscheid van ons nam na de eerste helft van Route 66 en ons allen trakteerde op een Tequila shot.
Franse Jose die de dag erop 61 zou worden, haakte aan en zette er zijn rondje bij.
Onder luid gezang ondertussen - het restaurant daverde op zijn grondvesten - kon onze Zuidafrikaanse dokter het niet over zijn kant laten gaan en bestelde hij 'een laatste rondje' wat Jose dan weer pareerde met... enfin, u weet hoe dat gaat.
Kevin, de andere gids en ikzelf vluchtten naar onze kamers maar aan de verzopen koppen te zien de ochtend erop, had het feestje wel nog even geduurd.

Route 66 werd afgewerkt met 4,800 km op de teller en opnieuw zonder incidenten en voor heel eventjes kon ik het gezinnetje bezoeken....









HB4116