vrijdag 20 april 2018

CREATIEF KAMPEREN

We wonen in the High Desert.
De zon schijnt er harder, er is minder zuurstof in de lucht en de laatste keer dat het regende, was 100 dagen geleden.
In maart wordt het al lekker warm dus we maakten ons klaar om drie dagen te gaan kamperen.

We laadden alles in de auto, reden de stad uit en kwamen terecht in een regen- en hagelstorm.
Het zou blijven regenen voor de volgende dagen. Tot zover de High Desert...

Onze eerste stop was Roswell.
Daar was het dat in 1947 brokstukken waren gevonden die niet onmiddellijk konden geindentificeerd worden als van deze wereld. Verder in het verhaal werden ook marsmanntjes gevonden en dat was iets dat enkel maar meer bijdroeg tot de mystiek van het kleine plaatsje.
Het dorp was helemaal aangekleed in ET-stijl tot zelfs de lantarenpalen toe en we bezochten er het lokale museum.

...en we bezochten er het lokale museum....


...tot zelfs de lantarenpalen...

We reden verder naar Carlsbad en zetten de tenten op in de regen, kookten onder een gammel afdakje en hadden een zeer onrustige nacht door het constant herschikken van matrassen, slaapzakken en dekens.om de kou en de regen buiten te houden.

In de ochtend zouden we het grootste grottencomplex van de USA bezoeken maar helaas was de lift net die dag stuk. Een tripje van vier en een half uur heen en terug naar beneden zagen we niet echt zitten met een peuter van twee jaar en zonder voedsel dus we beslisten om verder te rijden naar Juarez in Mexico.

Bedoeling was om de auto in El Paso - de grensstad van de US - te parkeren en dan over de brug tot in Mexico te wandelen.
Helaas was de GPS bediener niet helemaal uitgeslapen en ik leidde Mimi over een andere brug en boenk over de grens.
We probeerden nog rechtsomkeer te maken maar daar hadden de grenswachters geen oren naar.
Over de volgende brug dan maar om terug Amerika binnen te rijden want we wilden niet echt parkeren in Juarez. We schoven bijna twee uur aan om de grens weer over te raken en hadden dus niet eens de auto verlaten.
Maar wel in Mexico geweest!!


Om mijn vergissing toch een beetje goed te maken, gingen we eten in een Mexicaans restaurant in El Paso. De povere kwaliteit van de maaltijd en de haperende bediening droeg niet echt bij tot het idee van een geslaagde kampeertrip maar toch was iedereen nog in opperbeste stemming.

We sliepen in Alamagordo - wat zoveel als Vette Katoenboom betekent - en gingen de ochtend erop naar White Sands.
Nu heb ik het niet zo voor zand. Het kruipt overal tussen en het schuurt; kortom het is vervelend lilliputter-gesteente met een arrogant minderwaardigheidscomplex.
White Sands deed me mijn mening herzien.
Witter dan wit en zo'n fijne korrel dat je bijna dacht dat je in poedersuiker aan het spelen was.
Tot je ervan proefde,,.
We hadden een heerlijke tijd, ontmoetten ook nog twee Vlamingen die acht maand op een motoren door de States cruisden en reden daarna in drie uur terug naar Albuquerque.

Voor herhaling vatbaar!!









...White Sands deed me mijn mening herzien....


...ontmoetten ook nog twee Vlamingen die acht maand op een motoren door de States cruisden...

zondag 25 maart 2018

DE WONDERE WERELD DER FOTOGRAFIE

Ja, ik lees nog elke dag de Vlaamse krant (Het Nieuwsblad, lach maar, het kon ook erger en Het Laatste Nieuws zijn) en in december stootte ik plots op een naam die me ergens bekend in de oren klonk.

In 2006, toen we van Brussel naar Benin reden met een vloot 2PK'tjes hadden we ook een zekere 'Kaas' in ons gezelschap. Vrolijke en enthousiaste jongen die zich niet al teveel zorgen maakte toen we voor een weekje hopeloos klem kwamen te zitten in de Libische woestijn aan de grens met Niger.
Ik mocht hem dan ook meteen...

Kristof Claeys (zijn ouders hadden hem ook een echte naam gegeven) had de smaak van de fotografie te pakken gekregen op de bovengenoemde Touareg Trail en kaapte ondertussen prijs na prijs weg op allerhande internationale tentoonstellingen.
Het artikel uit de krant vind je hier en dit is zijn website.

Ik vond het wel een goed idee om een oude vriendschap op te rakelen en zond een mailtje met felicitaties. Algauw raakten we aan de praat en toen bleek dat Kristof in januari naar Texas zou vliegen voor een werkwinkel - hoe vertaal je workshop het best? - breide hij een extra verblijfje in de high desert van New Mexico aan zijn reis.

We bezochten samen een paar afspanningen met Belgische en andere bieren, gingen wandelen in de buurt en in de bergen en trokken naar Santa Fe, het hoofdstadje van de staat.
Ondertussen maakte Krsitof foto's die ik daarna toegestuurd kreeg.

Bedankt, vriend, voor het bezoek en voor de mooie herinneringen!!





































zaterdag 10 maart 2018

TEGEN DOMHEID HEBBEN ZELFS DE GODEN GEEN WAPEN

Dankzij de vele gesprekken met interessante passagiers, ben ik tot een zekere conclusie gekomen die totaal geen wetenschappelijke onderbouw heeft en waarvan ik absoluut ook niet weet of ik correct ben maar het schept wat duidlijkheid in mijn brein en dat is al heel wat waard.

Zoals iedereen ondertussen al weet, hebben we hier in 'het beste en sterkste land ter wereld' een schipper aan het roer die langzaam zijn eigen bootje tot zinken aan het brengen is (als ie het al niet plotsklaps torpedeert terwijl zijn bewakers even in de ogen wrijven).
En hoewel ik begrip kan opbrengen voor de mensen die voor hem gestemd hebben maar daar al lang weer spijt van hebben, kan ik er nog altijd met mijn verstand niet bij dat er nog altijd hele legers idioten rondlopen die de halve zool en zijn onnavolgbare beslissingen ten volle steunen.

Daarom, geacht publiek, ben ik tot het besluit gekomen dat er twee soorten mensen bestaan.
Je hebt enerzijds de believers (de gelovigen klinkt niet helemaal zoals ik het bedoel in het Vlaams) en aan de andere kant van het spectrum zitten dan de 'factuelen' zoals ik ze graag noem.

Tegen believers is geen enkele logica opgewassen want dit soort mensen heeft zichzelf voorgenomen dat dit bepaald feit correct is of dat die persoon het waard is om hem/haar te volgen en je mag hemel en aarde verzetten; aan hun rotsvaste overtuiging valt niet te tornen.
Je ziet het in religie, je ziet het hier en nu in de politiek van de Verenigde Staten en je ziet het bij mensen die geloven in allerlei complottheorieen,
De anderen - de factuelen - kunnen praten als Brugman maar hun betoog glijdt van hun tegenstander af als water van een eend.

Toen mijn buren in Tanzania het hele, lange nachten wel erg bont maakten in het aanbidden van de Heer - duivelsuitdrijvingen inclusief - en ik het een beetje zat werd, heb ik een paar keer geprobeerd om tenminste het nachtlawaai een paar decibels naar beneden te krijgen.
Buurman pastoor en zijn gelovigen hadden me al heel snel door. Er was niks geen man te zien die vroeg om wat door te kunnen slapen, neenee, deze kerel was gestuurd door de Duivel zelve, daar waren ze heilig van overtuigd.
Tja, dan sta je klem want tegen iets onwankelbaars als dit geloof, sta je machteloos.

Een vergelijkbaar fenomeen schijnt zich nu voor te doen in de USA. Een groep standvastige supporters heeft besloten om zich te scharen achter hun kandidaat vanuit overtuiging maar helaas niet vanuit een factueel oogpunt.
En net daarom komt de schlemiel die dit land momenteel leidt, weg met ongeveer alles.
Betreurenswaardige feiten worden niet tegen het licht van de logica gehouden, ze worden gewoon aanvaard als een onderdeel van het hoger doel dat we niet hoeven te begrijpen.

Gelukkig ontmoet ik veel meer mensen in de auto die het nog altijd rationeel bekijken en die tenvolle beseffen dat hier een eind moet aan komen.
Volgende dinsdag zijn er verkiezingen in een zeer sterk republikeins bolwerk in Pennsylvania en op dit moment staat de kandidaat van de democratische partij voorop.
Het toont aan dat de believers met minder zijn dan gedacht en dat het gezond verstand - want hier gaat het tenslotte allemaal om - uiteindelijk toch zal zegevieren.
Toch nog maar eventjes wachten tot dinsdag voor we victorie kraaien....

maandag 19 februari 2018

VUURWATER EN TOMAHAWKS

Het was een doordeweekse Uberdag.
Klantje oppikken, klantje afleveren en ondertussen hopen op een interessant verhaal.

Ik stopte aan een appartementscomplex voor mijn volgende bezoeker en dat is altijd een moeilijke opdracht. De meeste Uber- en Lyftgebruikers hebben namelijk nog altijd niet door dat het leven stukken makkelijker wordt als ze, middels een SMSje, duidelijk maken waar precies ze te vinden zijn.

Ik stop doorgaans aan het centraal gelegen managementbureau en wacht daar eventjes.
Ook deze keer pakte ik het zo aan maar veel viel er niet te beleven dus na een minuutje nam ik mijn telefoon en belde mijn klant.
Ondertussen wandelde een gigantische Indiaan traag in de richting van mijn auto. Toen ie een meter of vijf van de auto was, hoorde ik zijn binnenzak rinkelen.
De man zelf vertrok geen spier.
Ik duwde mijn telefoon af en het gerinkel stopte.
"Doelwit gelokaliseerd maar terzelfder tijd ook wel een beetje een vreemd figuur," bedacht ik terwijl een enorme klauw naar de deurklink van mijn auto greep.
De man was minstens twee meter en had schouders met de spanwijdte van een Zuidamerikaanse condor.
Traag gleed een enorme massa mens naast me in de passagierszetel. Zijn enorme linkerarm palmde onmiddellijk en ongevraagd de middenconsole in en traag draaide hij zijn enorme hoofd in mijn richting.
Ik knikte beleefd en had direct zicht op de naar beneden gebogen mondhoeken van een Navajo en op ogen die me ongemeen hard aankeken.

"ik belde je," hoorde ik mezelf halfhartig mompelen terwijl ik besefte dat hij dat ook wel wist.
"Geen zin om op te nemen," bromde mijn passagier en toen barste zijn gezicht open in een allervriendelijkste glimlach en glinsterden zijn ogen. Even zo snel verdween alle positiviteit en keek ik opnieuw in een gezicht van steen.

In totale stilte begonnen we aan een rit van tien minuten richting downtown. Toen we stilstonden aan de verkeerslichten, keek ik snel na waar mijn reisgezel heenging.
"We gaan naar het gerechtsgebouw?"

-"Ja"
Stilte voor de volgende paar honderd meter.
"Benieuwd wat ze nu weer gaan uivinden."
-"Verkeersovertreding?" probeerde ik. Het leek me een veilige vraag.

Oorverdovende stilte.
-"Slagen en verwondingen."
Ik probeerde een eindje op te schuiven in de auto maar makkelijk was dat niet.
"Zoals elke keer," klonk het na opnieuw een oorverdovende stilte.
Ik probeerde me voor de geest te halen hoe stuntmannen uit een rijdende auto sprongen. Stuntmannen waren nooit meer dan een halve eeuw oud en kampten niet met overgewicht.
Blijven zitten waar je zit, Jan...

-"Was er alcohol in het spel?" probeerde ik opnieuw het gesprek op gang te trekken.
-"Ik drink niet," was het sombere antwoord terwijl ik begon te beseffen dat ik opgescheept zat met een psychopaat die elk moment kon ontploffen.

Ik bad voor groen licht aan de talrijke kruispunten downtown en bereikte levend het gerechtsgebouw.
De reus wurmde zich in totale stilte uit de auto, en boog zijn hoofd voorover en in de auto.
Opnieuw die oprecht lieve glimlach.

Terwijl hij zijn rug rechtte, sloeg ie met zijn vlakke hand op het dak van de auto.
De enorme knal overtrof het geluid van de schrikscheet die me op hetzelfde moment onsnapte.

zaterdag 3 februari 2018

GO AHEAD, MAKE MY DAY


Dit land blijft me verbazen...
Terwijl ze zich enerzijds voordoen als de leiders van het vrije Westen, worden er anderzijds nog regelmatig wetten gestemd die wel heel erg aan The Wild West doen denken.

Het begon allemaal tijdens het Uber-rijden met een lief, oud dametje dat vol vuur vertelde over waar ze overal gewoond had in de Verenigde Staten.
Alles was de moeite geweest, alleen vond ze Florida maar niks.
Veel te zweterig warm en daarnaast waren ze ook stand-your-ground idioten (haar woorden, dat laatste, niet de mijne).

Ik schudde afkeurend het hoofd want "stand your ground" is niet goed te keuren, dropte mevrouwtje af en ging dan snel aan het googelen om te weten wat ze in godsnaam bedoelde.
Al bij al kon het evengoed Alzheimergebazel zijn....

Wat ik las, sloeg me met verstomming.

In 2005 (!) was Florida de eerste staat die een wet goedkeurde die wel heel ver ging in zelfverdediging.
De "stand your ground law", ook wel "line in the sand", "no duty to retreat" of anders iets sarcastischer "Make My Day"-wet staat toe dat er dodelijk geweld gebruikt wordt als zelfverdediging zonder dat daar een strafmaat tegenover staat.
De meeste staten die deze wet hanteren, houden het op zijn minst een beetje beschaafd door bijvoorbeeld de oprit van je huis buiten deze wet te houden maar evengoed zijn er staten waar de vuisten van de indringer ook als dodelijke wapens kunnen aanzien worden. Daardoor kan je als bewoner dus eigenlijk ongestraft een ongewapende inbreker een kogel door zijn oog jagen.
In Florida alleen al schoten de "zelfverdediging-moorden" met een factor drie de hoogte in nadat de wet in voege was getreden.

Het doet me heel erg denken aan onze tijd in Tanzania.
Daar moest je eerst drie waarschuwingsschoten in de lucht lossen, alvorens je de indringer(s) een portie lood in hun lichaam mocht jagen.
We hebben het tientallen keren gehoord bij ons in de buurt.
Drie zeer zeer snelle schoten, dan een kleine pauze om te mikken en dan het vierde schot op amper een seconde na de rest, Veel waarschuwing was er niet meer bij.

Het enige wat ik hierbij nog wil opmerken, is dat Tanzania een ontwikkelingsland is.
Het lijkt erop dat de USA terug in die richting wil...


woensdag 10 januari 2018

EEN REGELING MET DE REGERING

(eigenaardig hoe de klemtoon helemaal anders ligt bij twee woorden met een lettertje verschil. Zou Nederlands dan toch een moeilijke taal zijn?)


Aangezien ik niet zo een goed oog heb in ruwweg 70% van de mensen rondom mij, heb ik altijd geloofd dat het de taak was van de regering om de lijnen uit te zetten waarbinnen we allemaal mochten kleuren.
Kwestie dat de meest kwaadwilligen van die 70% onze gezondheid en veiligheid niet zouden opofferen aan plat winstbejag.
Je wil tenslotte toch een beetje zekerheid hebben over wat er allemaal in die worsten gedraaid wordt en hoe veilig die auto precies is.

Helemaal anders gaat het hier bij de Amerikanen en dan meer bepaald bij de meer conservatieve republikeinen.
Zij ijveren voor een kleinere en minder betuttelende regering en vinden dat we allemaal een beetje zelf moeten gaan beslissen hoe we willen leven.

Een mooi voorbeeld daarvan is het vierde artikel van de grondwet dat bepaalt dat mensen veilig moeten zijn als persoon en in hun huizen (en bij uitbreiding in hun voertuig en papierwerk) tegen onnodig oponthoud door vertegenwoordigers van de wet.
In de praktijk zie je dan een agent die een auto stopt waarbij de bestuurder vriendelijk zegt dat ie weigert vragen te beantwoorden.
Daarna volgt dan het zinnetje "Heb je vastgesteld dat ik van plan was een misdaad te plegen of heb je gezien dat ik net een misdaad pleegde?"
Als meneer agent daar negatief op antwoordt, wordt er verder gegaan met "word ik vastgehouden of ben ik vrij om mijn weg verder te zetten?"
De wetsdienaar kan op dit moment niet anders dan de verdachte te laten gaan...
Er werd geen enkele vraag beantwoord, er kon geen identiteit vastgesteld worden, de chauffeur kan verder gaan met zijn anonieme leventje zonder dat een afgevaardigde van de regering ook maar iets te zeggen heeft.

De regering minder regulerend en regelend (ik kon het niet laten) laten werken, is ook van in het begin de bedoeling geweest van de presidentiele halve zool van dit land - ook al was hem dat voornamelijk ingefluisterd door Sloppy Steve, de uiterst rechtse conservatief die er een erezaak wou van maken om het hele bestuurlijke clubje aan de top omver te werpen -.
Tot ie de uitgang gewezen werd...

Als Uber-chauffeur krijg ik gelukkig een paar keer per dag de kans om dit onderwerp aan te snijden met de verschillende karakters die ik in de auto ontvang.
Het is alvast heel duidelijk dat in de US de gedachte veel sterker leeft dat je het als burger allemaal een beetje zelf moet zien te doen.
Er is een veel kleiner vangnet van sociale zekerheid, je staat er meer alleen voor dan in het Europa van wetten en regeltjes en op een bepaalde manier is dat ook een goed ding (daarover zeker meer in een volgende post).
Ik hou alleen mijn hart vast voor de gevaren die verbonden zijn aan het loslaten van gewetensloze zakenmannen op een consumptiemarkt zonder duidelijke spelregels.



zaterdag 30 december 2017

LOCATION, LOCATION, LOCATION

Langzaam wordt me duidelijk dat "de Indiaan" die we kennen vanuit de boeken van Karl May niet echt bestaat.
In plaats daarvan zijn er honderden stammen die over het hele noorden van Amerika verspreid wonen.
Rond Albuquerque alleen al heb je de Isleta, de Zuni, de Santa Domingo, de Jemez en de Acoma samen met nog 14 andere stammen.

Met het idee in het achterhoofd dat een welgekozen locatie al de helft van de winst betekent, hadden de Acoma een stukje rots ingepalmd dat in onze moderne wereld miljoenen waard zou zijn.

We dachten dat het wel eens de moeite kon zijn om een kijkje te gaan nemen en we reden de snelweg op richting Los Angeles.
We passeerden door het Laguna reservaat waar de Native Americans naast een casino ook een wereldwijd bekend - althans volgens de reclameborden - hamburgerrestaurant waren begonnen en na  een uurtje rijden, kwamen we aan bij het cultureel centrum van Acoma ofte Sky City.

Een kilometer verder rees een imposant vierkant blok graniet de lucht in en daar hadden de Acoma beslist om te gaan wonen.

Related image
De wereldvermaarde Laguna burgers (nu ook een vestiging open in ABQ op 12th street en I40)

We werden vlotjes 66 dollar afhandig gemaakt, kregen een klevertje op 1 van onze smartphones (de andere mocht niet gebruikt worden voor onze spionage-doeleinden) en toen werd ons ook nog op strenge toon meegedeeld dat we in de pueblo (het dorp) geen foto's mochten maken vanwege de tradtionele dansen in de kerstperiode.

We werden in een bus geladen met een kluit andere toeristen, reden de steile helling op en wandelden traag door het dorp onder de leiding van Steve die een carriere als stand-up comedian of anders wel Sumoworstelaar gemist had.

* "We bevinden ons op een hoogte van 2,130 meter of anders gezegd drie seconden" terwijl we met zijn allen vervaarlijk dicht bij de rand van de steile kliffen stonden.

*"Er wordt ons wel eens gevraagd of wij Acoma nog buffalo eten.... ja hoor, maar dan alleen de vleugeltjes..."

De wereldvermaarde Amerikaanse Buffalo wings

We kochten het typische Indian Fry Bread, bekeken het al even typische pottebakkerswerk van de Acoma en na een uurtje nam Steven afscheid van ons bij de kerk waar we de laatste traditionele dansen van dit seizoen zouden meemaken.


Image result for indian fry bread
Indian Fry Bread

Image result for acoma pottery
Die Acoma maken er een potje van

Na een halfuurtje wachten waarbij we voortdurend Enzi en Zane in de gaten moesten houden - die verduivelde afgronden waar toch zo aantrekkelijk -, begonnen de dansen eindelijk.

Een jongeman wandelde de kerk binnen met een drum en begon aan een heel erg eentonig muziekstuk.
Alle mannen, vrouwen en kinderen van het dorp kwamen het gebouw binnengestapt op het trage ritme van de trommel, hop-stapten naar het einde van de kerk en keerden toen terug richting uitgang waar ze opnieuw rechtsomkeer maakten.
Na  een minuutje of vijf raakten we allemaal in trance van verveling en we besloten om niet de bus te nemen maar de steile afdaling per voet te maken.

Alweer een prachtig stuk van New Mexico's uitgebreide cultuur bezocht. Het blijft me hier verbazen...