donderdag 30 november 2017

ROOKSIGNALEN

That guy is smoking the good stuff.


In onze tijd, toen Indianen nog Indianen mochten genoemd worden, dachten we dat die kerels stug en zwijgzaam waren en eigenlijk alleen met elkaar in rooksignalen praatten.
Nu ik erover nadenk, ook alle Amerikanen en in het bijzonder Jack Nicholson dachten er zo over...


De grootste en meest bekende stam in het Zuidwesten, zijn de Navajo.
Makkelijk te herkennen aan de brede schouders; het eerder grote hoofd en de neerwaarts gebogen mondhoeken maken ze een groot deel uit van Albuquerque's diverse bevolking.

Aangezien de Native Americans hun lesje met die verduivelde blanken op de harde manier hadden geleerd, waren ze in het begin van de 21ste eeuw nogal op zichzelf en zo kwam het dat er slechts een handjevol blanken was die hun taal beheerste.

Dat zette een slimme officier tijdens WO II aan het denken...
"In plaats van boodschappen te coderen, die door te sturen en die dan weer te decoderen aan de andere kant van de lijn, kunnen we beter een stel Navajo indianen een potje met elkaar laten ouwehoeren", zo dacht onze vriend.

Hij legde het plan voor aan zijn oversten die het goedkeurden en onmiddellijk een club Navajo in dienst namen.
De kerels werden getraind en al snel bleek dat dit een verduiveld goed plannetje zou worden.
De Navajo taal heeft een zeer complexe grammatica; er worden verschillende toonhoogten gebruikt en na enkele testen bleek dat de Navajo een tekst van drie lijnen in 20 seconden konden omzetten in Engels terwijl de decodeermachines daar een half uur voor nodig hadden.
Daarnaast zoals eerder al aangehaald, zou de vijand waarschijnlijk nooit een blanke vinden die de taal voldoende beheerste om de boodschappen te ontcijferen.
Om ervoor te zorgen dat het gebrabbel helemaal onbegrijpelijk werd, voegde het Amerikaanse leger nog een extra beschermlaagje toe.
Een zilveren eikenblad bijvoorbeeld was een luitenant kolonel  en tot de dag van vandaag worden de woorden "gofasters" voor loopschoenen en een "ink stick" voor een balpen gebruikt in het Amerikaanse leger.

De Navajo droegen hun steentje bij en daar werden ze deze maand - meer dan zeventig jaar na datum - voor bedankt door de halve zool die hier de scepter zwaait.

Hij en zijn Witte-Huisteam slaagden erin om op de foto te gaan met een paar vertegenwoordigers van de Navajostam, net voor een portret van president Andrew Jackson, uitgerekend de kerel die de Indian Removal Act tot een wet maakte waardoor de Native Americans van hun land konden verdreven worden ten voordele van de blanke settlers.
Als binnenkomer kon het tellen...

Image result for trump with code talkers



Daarna slaagde de huidige president er ook nog in om alle Native Americans te schofferen door een senator van de Democraten het denigrerend bedoelde bijnaampje Pocahontas te geven.
De Navajo stonden erbij, keken er naar en deden er eens te meer het zwijgen toe.

En zo drijft onze machtshebber nu ook een wig tussen de oorspronkelijke bewoners van dit land en de latere immigranten, net zoals ie al gedaan heeft met de Mexicanen, de vrouwen, de LGBTgroeperingen, de media en zijn eigen republikeinen.

Intriest en razend gevaarlijk. Dat kom nie goed nie....






zaterdag 11 november 2017

DON'T DRINK AND DRIVE. FIRST DRINK, THEN DRIVE!

Aangezien het motorseizoen er nu wel helemaal opzit en er toch brood op de tafel moet komen, ben ik officieel bevorderd tot Uber- en Lyftchauffeur en voer ik mensen van allerlei slag rond in The Duke City.

Het betaalt niet fantastisch, het is soms lang wachten op een nieuwe klant maar aan de andere kant heb ik in tien dagen meer geleerd over de US in het algemeen en Albuquerque in het bijzonder dan in de halve eeuw daarvoor.

Ik wist bijvoorbeeld wel dat de verzekeringspremies in New Mexico heel duur waren door het hoge aantal dronken chauffeurs op de weg (naast een flink aantal dat zonder verzekering rondrijdt) maar hoe precies DWI (driving when intoxicated) and DUI (driving under influence) werden aangepakt, daar had ik het raden naar.
(Het verschil tussen de twee verschilt een beetje van staat tot staat en gaat meestal om de toevoeging van 'onder invloed van drugs' naast de alcohol maar is niet van wezenlijk belang in het volgend verhaal).

Op het middaguur haalde ik een sympatieke jongeman op die het meteen op een uitgebreid geeuwen zette in de auto.
Bleek dat ie 'zichzelf wat in nesten had gewerkt' zoals ie aangaf in de aftastende fase van ons gesprek en dat ie nu twee fulltime jobs combineerde.
Vijf kilometer verder kwam het hele verhaal eruit.

Snooker wezen spelen, drie biertjes gedronken en aan de kant gezet door de politie.
Bloed getrokken en net boven het lijntje getekend.

Rijbewijs werd onmiddellijk ingetrokken, zonder proces, tot aan de veroordeling vier maand na de feiten en misschien ook nog even erna.
Onze knaap mocht een enkelband ophalen die ie voor vier maand moest dragen en die het alcoholpercentage in zijn zweet opmat.
$380 per maand op te hoesten voor het ding en dus ook geen druppel drinken in die vier maand.
Avond- en weekendklok werd ingesteld en werd door de GPS in diezelfde enkelband vastgesteld.

$2,000 boete en twee dagen effectieve gevangenis en dan is ie nog niet eens voor de rechter verschenen...

De werkgever wordt ingelicht en je komt met je tronie plus naam en schoenmaat op de social media van de politie.

Het is duidelijk dat New Mexico een zeer repressieve aanpak hanteert om het aantal verkeersdoden door alcohol in te dijken en misschien is dat wel de enige aanpak die werkt.

In het jaar dat we hier wonen heb ik nog nooit gereden met een glas op maar als ik ooit wat teveel zou ophebben, bel ik gewoon mezelf op als Uberchauffeur.
Ik doe het zelfs met plezier zonder een fooitje te ontvangen...



zondag 5 november 2017

GO LOBOS GO

Gisteren was een hoogdag voor Albuquerque want de Lobos (de 'wolven') zouden een matchke American Football spelen tegen die van Utah.

Wat hebben we allemaal geleerd?



  • zoals ongeveer alles in de States gaat het om marchandise en dat toont waar je precies staat op de denkbeeldige ladder van het fanatisme.
    Terwijl we aanschuiven voor een parkeerplekje zien we dat de die-hards al eerder aangekomen waren met hun RV's. De vlaggen waren uirgehangen, de jasjes fier gedragen en de lunch werd gegeten op de rood-witte stoeltjes met het logo van de Lobos achterop.
    Ik val lelijk uit de toon met mijn zwarte sweater van de Libya Desert Challenge. 
  • elke bezoeker wordt gescreend en gaat door een metaaldetector maar tegelijk mag Enzi binnen met een metalen drinkfles waar je makkelijk een liter vodka in kwijt kan om er dan achteraf de schedel van een Utah supporter mee in te slaan.
  • Ik wil wel een drankje en schuif aan na een hoogbejaarde en kromgebogen man die een weelderige haarbos in zijn oren draagt. Ook hij moet zijn paspoort tonen om te bewijzen dat ie ouder dan 21 is. De wet wordt strikt nageleefd want anders verlies je zo je licentie zegt de dame  van de bar.
  • Ik krijg een armbandje om dat bewijst dat ik het op een zuipen mag zetten met een limiet van drie biertjes of glazen wijn (je krijgt een streepje op je armbandje iedere keer je een nieuwe consumptie ophaalt - helaas zorgt de prijs van zeven en een halve dollar voor een plastic beker met zure wijn ervoor dat ik mijn drankmisbruik tot 1 beker beperk).
  • we wandelen langs de andere stalletjes en kunnen kiezen tussen suikerspinnen, hamburgers en nacho's met kaas. Ik veroordeel de smaakpapillen van de Amerikanen maar maak onmiddellijk de bedenking dat de variatie van aangeboden snacks in Belgie waarschijnlijk niet veel beter is rond een voetbalveld.
  • We gaan zitten op een metalen bank en zien andere mensen een zacht kussentje met rugleuning huren om hun imposante kont op neer te vleien.
    Ik lach om hun eerste-wereld-luxeprobleem maar verander van idee na tien minuten op dat ijskoude, veel te smalle en keiharde bankje.
  • Ook al zijn de trappen in het stadium aan de hoge kant, toch ben ik verbaasd om te zien dat ongeveer de helft van de bezoekers het moeilijk heeft om die trappen af te dalen.
    Slechte knieen en heupen door overgewicht, besluit ik, terwijl ik een enorme portie nacho's met chemische kaas wegwerk zonder dat deze tegenstrijdigheid op mijn heupen werkt.
  • Vier keer worden de militairen en de eerste-hulp-mensen in de bloemetjes gezet. De eerste keer gebeurt dat door een speech waar zij de eerste linie worden genoemd tegen vijandige aanvallen.
    Ik waan me in 1939 tijdens de toespraken van een man met een snorretje.
  • op geregelde tijdstippen worden we aangemaand om naar de noord- of westzijde van het terrein te kijken.
    Ik heb geen idee hoe dat vast te stellen terwijl het bewolkt is maar ik zie iedereen rondom me zonder aarzelen in de juiste richting kijken.
    Er moet dus toch een manier zijn.
    Misschien hebben alle Amerikanen een ingebouwd kompas.
  • er wordt een gigantische show gebouwd. Op een bepaald moment vliegen vier gevechtsvliegtuigen in formatie over terwijl er op het veld vuurwerk wordt afgestoken.
  • De marching band - een soort fanfare die maniakaal door elkaar gaat marcheren om allerlei figuren uit te beelden - heeft drie leden die een beetje tegendraads zijn.
    Ik zie dat ze, terwijl ze aan de zijlijn staan te wachten voor hun volgende marsbevel, hevig beginnen te headbangen op een keihard nummer dat door de boxen schalt.
    De drie witte pluimen op de hoeden kunnen een volwassen struisvogel knockout slaan. Heerlijk zicht!
  • tijdens de rust komen er 720 (zevenhonderdentwintig!) cheerleadertjes tussen 6 en 11 het veld opgelopen en dat is de reden waarom we hier zijn want we vinden Maya tussen al dat jong geweld.
  • We zien een indrukwekkend rommelige maar o-zo-schattige vertoning die alle harten doet smelten.
  • O ja, en het voetbal? Niets van gezien om eerlijk te zijn....


maandag 30 oktober 2017

NOG EENTJE OM HET AF TE LEREN...

De eerste en laatste tours van elk seizoen gaan vanzelfsprekend naar de senior guides en zo kwam het dat ik mijn zeer gesmaakte (althans door mezelf) rol van motorgids achterliet en terug verbannen werd naar de camionette helemaal achteraan het peloton.

Om het geheel nog wat leuker te maken, vloog ik van Albuquerque naar Los Angeles met een tussenstop van drie uur in Las Vegas.
Om tien uur landde ik in de gokhoofdstad - vanuit het vliegtuig zagen we het hotel van waaruit een gestoorde ziel een week geleden vijftig mensen had neergeschoten - en nadat ik de bestelwagen met aanhanger en reservemotorfiets had opgehaald in LA, passeerde ik een uur of acht later opnieuw door Sin City, zij het dit keer op de autosnelweg.

Verder genoot ik van een oponthoud van vijf uur omdat er twee auto's gebotst hadden op de snelweg, reed ik mezelf nog eens twee uur vast in Salt Lake City en diezelfde nacht besloot ik om in de auto te slapen. Helaas was mijn slaapzak niet opgewassen tegen temperaturen onder min tien en om vijf uur 's ochtends zette ik verkleumd mijn weg verder, enkel om tien minuten later een hert aan te rijden, gelukkig zonder schade aan dier of bestelwagen.
Daarna verloor ik nog twee uur met een geblokkeerde rem op de aanhangwagen en om de reis helemaal memorabel te maken, reed ik de transmissie naar de Filistijnen op 700 kilometer van Chicago.
Ik spendeerde acht uur in een groezelige garage maar kreeg dan een vlot draaiend voertuig terug zonder dat de reperatie het bedrijf een cent gekost had.
De waarborg gold tot 100,000 miles en laten er nu net 98,000 op deze teller staan.

Om drie uur 's nachts strompelde ik de kamer binnen en de dag erop gingen Richard en ik op weg om alles klaar te maken voor de trip.

Om vier uur in de namiddag maakten we kennis met onze nieuwe gasten en toen zag alles er nog deftig uit.
Het duurt namelijk eventjes voor de maskers vallen maar al heel vroeg bleek dat we een wel zeer vrolijke bende getroffen hadden.
We hadden een 54-jarige overgrootmoeder in het gezelschap en een Fransman die geen woord Engels sprak (maar wel met iedereen praatte en zich nog verstaanbaar maakte ook.
In het Frans en met zeer zeer veel expressie).
Er waren verschillende koppels die wel een glaasje lustten en ook drie oprecht leuke Duitsers (stel je voor).
We hadden een Spanjaard, een Panamarees en een Argentijn, verder twee Ieren, de drie eerder vermelde Duitsers en de Fransman, twee Britten en tenslotte drie Australiers.
Iedereen reed op Harley Davidson's en zo hoort het ook op een Route 66.

Het was bitter koud in Chicago en 42 graden toen we de Santa Monica pier in Los Angeles opreden waar iedereen besloot dat het de trip van hun leven was.






















vrijdag 29 september 2017

THE FREEDOM TO BEING HURT

De Verenigde Staten hebben iets met hun grondwet en hoe sterk die verankerd zit in het dagelijkse leven.
Eigenlijk is dat niet meer dan normaal maar hier wordt er toch wel bijzondere aandacht aan besteed.

We hebben het een paar posts geleden al gehad over de hoeveelheid handwapens die hier in omloop zijn aangezien elke Amerikaan het recht heeft zich te verdedigen tegen boeven en ander tuig van de richel.
Dit alles zit vervat in The Second Amendment en je moet op weinig begrip rekenen bij de overgrote meerderheid van de Amerikanen als je hier aan probeert te tornen.

The First Amendment nu gaat over vrije meningsuiting (en daarin vervat de vrijheid van religie) en het feit dat je op een vredevolle manier je eigen mening mag kenbaar maken.
Opnieuw een feit waar niet aan geraakt mag worden aangezien deze tekst aan de basis van de Amerikaanse democratie ligt.

Allemaal mooi en wel maar daar staat de dag van vandaag iets veel bedreigender tegenover.
Iets wat ongrijpbaar en subjectief is; slijmerig en gemeen.

Maar al te vaak wordt iemand die zijn mening ventileert schaakmat gezet door de tegenpartij die zegt emotioneel geschokt te zijn door zijn of haar uitlatingen.
Je kan er niets tegen beginnen want hoe meet je hoeveel emotionele pijn je veroorzaakt hebt door je woorden.
Je punt verder verdedigen gaat ook al niet want dat zou een beetje het zelfde zijn als je hiel nog eens flink neer laten komen nadat iemand je al verteld heeft dat je op zijn tenen staat.

Een professor aan de universiteit gaf aan dat ie geen groepsdiscussie meer durfde te beginnen omdat er altijd wel eentje in de groep zat die emotionele stress voelde bij het onderwerp.
De professor zou starten met een verklaring (blanken voelen zich superieur over andere rassen) die geenszins zijn visie weergaf en zou dan vandaar wel zien waar het gesprek heenging.
Maar al te vaak was er al iemand die van in het begin geen onderscheid kom maken tussen het gekozen discussie-topic en de ideologie van de professor.
Nadat ie een paar klachten aan zijn broek had, is ie er maar mee gestopt.

Hetzelfde geldt ook voor de kritische zenders op TV. De huidige regering blijft maar hameren op het feit dat dit 'fake news' is en als je die mantra maar vaak genoeg herhaalt, gelooft een flink pak van de bevolking dat nog ook.

Gevolg is dat bepaalde bevolkingsgroepen die meestal enkel omgaan met gelijkgestemde zielen geen tegenstem meer horen en zo meer en meer overtuigd worden van hun eigen grote waarheid.
Een zeer bedreigende situatie voor een land dat zo heterogeen is als de USA dankzij de wereldwijde immigratie.

Binnenkort durft niemand nog zijn mond open te doen en vreten we allemaal dezelfde soort informatie. Voorgekauwde pap, zorgvuldig bereid door hen die het land in een bepaalde richting willen sturen...




woensdag 27 september 2017

ON THE ROAD AGAIN

En alweer dacht ik dat het te maken had met mijn ongelooflijke talenten en alweer was ik verkeerd.
Het bedrijf werd overspoeld door last minute bookings en had een acuut tekort aan gidsen.

Zo kwam het dat er voorgesteld werd dat ik samen met een collega een Wild West Tour zou begeleiden. Voordeel was dat we beiden net die tour achter de rug hadden maar toch stemde het me wat zenuwachtig.
Je wil echt niet een afslag missen met 15 motoren en een bestelwagen in je kielzog om dan die hele kolonne rechtsomkeer te moeten laten maken.

Alles verliep vlekkeloos en ik kreeg een nieuw voorstel op mijn bordje. 's Avonds zou er een afscheidsetentje zijn met de gasten, 's ochtends zou ik papieren en bestelwagen binnenbrengen op het bedrijf in Los Angeles om dan onmiddellijk naar Las Vegas te vliegen om een South West Canyon Tour te beginnen als hoofdgids.
Bij elke tour hoort een uitgebreid draaiboek waar je elke avond opzoekt waar je stopt, waar je lunch hebt en waar de moeilijke punten liggen maar aangezien deze tour nagelnieuw was, moest het allemaal een beetje op de tast.

Ik vloog naar Las Vegas, ontmoette de van-driver Randy en vroeg hem om de radio's zodat we die konden monteren op mijn Electra Glide en in zijn bestelwagen.
Het was Randy's eerste tour  en hij keek me niet begrijpend aan.
"Geen radio's meegekregen," was zijn droge antwoord.

Mijn keel werd al even droog .
De GPS dan maar, laten we de GPS monteren op de motor.
"Welke GPS?" vroeg Randy en ik kreeg een hartverzakking en een zenuwinzinking.

Ik belde de operations manager en de arme jongen die met een tiental tours op hetzelfde moment aan het jongleren was, werd heel stil.
"Vergeten mee te geven," was al wat ie kon uitbrengen.

We ontmoetten de gasten, namen ze mee uit voor een welkomstetentje dat op een drafje afgewerkt werd want ik wilde zo snel mogelijk routes gaan studeren.

Het werd een korte nacht want we moesten Las Vegas bezoeken (het 'Welcome to Fabulous Las Vegas' bord en de Harley Davidson Shop), we zouden stoppen aan de Hoover Dam (hoe rijd je daar binnen met een vloot motoren? Kan de bestelwagen met aanhangwagen mee naar binnen?), er moest een plaats gevonden worden voor lunch en ga zo maar door...

We waren met een klein groepje - zes motoren met ervaren rijders - en alles verliep op dag 1 volgens plan.
Mijn  vertrouwen groeide en iedereen had een goeie tijd.

Zoals gezegd bezochten we op dag 1 de Hoover Dam en reden we de prachtige route van Cool Springs naar het Wild West mijnstadje Oatman.
De dag erop kwamen we aan bij de Grand Canyon die we zagen in de ondergaande zon.
Op dag drie ging het naar Monument Valley waar we rondgeleid werden door een Native American en waar we de lokale specialiteiten proefden in een prachtige omgeving.
En verder ging het naar Moab waar we twee dagen bleven om Arches National Park te bezoeken.
Tenslotte zagen we Bryce Canyon tijdens een flinke storm en op onze laatste dag reden we via Zion National Park terug naar Las Vegas.

De Britten, Amerikanen, Zwitsers en Italianen hadden een prachtige tijd en ikzelf voelde me helemaal klaar voor een nieuw seizoen.
Toen kreeg ik een telefoontje voor een Route 66 in oktober als van guide. Dat pikken we nog mooi mee dan....



















DE WILDERNIS IS JE ACHTERTUIN

Dat Amerika een beetje anders in elkaar zit qua overlapping tussen wilde natuur en dorpen/steden, dat was al eerder tot me doorgedrongen.
Ik ben hier net geen jaar maar heb al twee bruine en 1 zwarte beer gezien en in de bossen aan de rand van de weg zie je regelmatig herten en klein wild.

Hoewel we in een residentiele wijk wonen, heb ik al verschillende keren coyotes gespot en cirkelen er constant roofvogels en uilen boven de huizen (hoewel die evengoed op zoek kunnen zijn naar oma's poedeltje natuurlijk).

De school ligt middenin de woonwijk maar toch kregen we vorige week onderstaand bericht:


Dear Families, 

We wanted to let you know that we are taking extra safety precautions and keeping students indoors today after reports of a bear sighting in Northwest Albuquerque. 
New Mexico Game and Fish is searching for the bear.   



Een beer op stap; ik zag het zo gauw niet gebeuren in De Warande in Torhout!!

dinsdag 22 augustus 2017

EEN TOEVALLIGE ONTMOETING

Je ontmoet kennissen of vrienden op de meest onverwachte plaatsen.

Toen ik in het begin van de jaren '90 een klein dorpje ergens in Rajasthan, India verkende liepen we er plots Kurt, een vaste klant van De Kokodril tegen het lijf.

Zoals beschreven in een post van een jaar geleden ontmoette ik Mark uit Amerika in een verborgen hoek van Vietnam en daarna opnieuw in een restaurant in Yangon, Myanmar, een paar duizend kilometer verder.

De meest magische ontmoeting echter deed zich voor toen ik Los Angeles verliet en zeer tegen mijn zin drie uur moest doorbrengen in Phoenix, Arizona.
Je bent tenslotte op weg naar huis en de totale duur van de vlucht is minder dan twee uur.
Logisch dan dat je niet nog wat meer tijd wil verliezen met een tussenstop.

Ik wandelde op mijn gemak - tijd zat - naar de gate waar ik zou inschepen en mijn oog viel op een Afrikaan die er niet uitzag als een Afro-Amerikaan.
Waar het verschil zat, daar ben ik nog niet achter, maar de jongeman zag er niet Amerikaans uit.

"Hij lijkt wel verdacht veel op Lelo, de Tanzaniaanse wereldreiziger," dacht ik toen ik dichterbij kwam.
Ik maakte een klein ommetje achter zijn rug door en zag een Tanzaniaanse vlag geborduurd op zijn rechtermouw.
Op het gevaar af om een stalker genoemd te worden, boog ik nog wat verder voorover en zag een T-shirt van Chile-to-Kili, de fietstocht die Lelo ondernomen had en die je kan nalezen tussen de links op deze site.

Lelo en ik stonden elkaar een beetje emotioneel aan te kijken want we waren goede vrienden geweest in Arusha en hier, zoveel duizenden kilometers verder, kruisten onze wegen opnieuw.
Lelo was op prospectie voor zijn safaribedrijf in Tanzania en was op weg naar Denver.

We hadden tien minuutjes om bij te praten en toen vertrok mijn vriend opnieuw.

Een wonderlijk toeval!!





maandag 21 augustus 2017

THE WILD WILD WEST (DEEL III)

In San Fransisco ga ik op zoek naar de Doc Martens winkel (het zal wel de nostalgie van de jaren '80 zijn) en ik ontdek dat een zware Harley Streetglide niet het beste vervoermiddel is voor San Francisco.

De motoren zijn gemaakt voor lange afstanden over Amerika's Interstates maar stellen teleur op de heuvels en voor de talrijke stoplichten van deze mooie stad.
Ik maak er gelijk een testrit van op de Harley waarvan de rijder klaagt over de harde vering en doordat het monster in glitters is gespoten (ik heb de indruk op een gigantische discospiegelbol rond te touren in de late namiddagzon) krijg ik aan alle stoplichten complimentjes over de prachtig mooie machine die de mijne is.
Amerikanen en stijl, het zal wel nooit wat worden...

We verlaten de stad onder de Golden Gate bridge door en rijden verder naar Highway 1/101.
Deze weg kronkelt langs de oostelijke kustlijn (de 101 is de snelweg die meer rechtstreeks gaat maar soms lopen ze parallel) en wordt als 1 van de mooiste wegen ter wereld geroemd.
Ons britse team ziet het even anders: Als je een stukje zee hebt gezien, heb je het allemaal gezien.

Waar onze stops voordien vooral bestemd waren voor het drinken van koud water, houden we nu halt bij barista's om de innerlijke mens wat op te warmen. De kust is fris en bewolkt maar het is heerlijk weer om te rijden.

We bezoeken de elephant seals op het strand (wat is de nederlandse naam voor deze giganten? Zeekoe misschien?) en overnachten in Monterrey en Pismo beach vooraleer we verder afzakken naar het zuiden via Malibu beach waar de rijken der aarde wonen en de Santa Monica Pier als symbolisch eindpunt van deze wondermooie rit.

De motoren worden binnengebracht op het bedrijf en 's avonds gaan we een laatste keer uit eten met de hele club en blijven we te lang hangen in de bar van het hotel.
De dag erop stap ik op het vliegtuig, moet ik helaas voor een vlucht van twee uur overstappen in Phoenix en drie uur wachten en kan ik daarna eindelijk na zeven weken het gezin weer in de armen sluiten.

Twaalf dagen thuis nu en daarna vertrek ik opnieuw voor een maand maar deze keer als tourguide...





maandag 14 augustus 2017

THE WILD, WILD WEST (DEEL II)

We verlaten Monument Valley met 520 km voor de boeg en aangezien we voor de zeer grote groep op de eerste helft van de tour twee gidsen op motoren meehebben, wordt Rui, de Portugese gids naar de bestelwagen verbannen en mag ik aan de kop van het peloton sleuren.

Algauw ben ik erachter dat dat harder werk is dan ik dacht.
Bedoeling is om er een constante snelheid op na te houden zonder dat je de hele groep losrijdt maar te traag mag dan ook weer niet want anders knallen er achterin wel een paar verstrooide zielen op elkaar.
Verder moet je de GPS in de gaten houden - geen enkele gids heeft zin om met rode kaken rechtsomkeer te moeten maken naar de gemiste afslag -, zitten de twee andere gidsen constant te tetteren in je koptelefoon, moet je ervoor zorgen de rem zo weinig mogelijk aan te raken om een accordeoneffect op je volgers te voorkomen en moet je constant in je spiegels kijken om te vermijden dat je binnen tien dagen alleen in Los Angeles aankomt.

Het is heet maar de weg is prachtig en we bereiken Bryce Canyon heelhuids.
Vroeg in de ochtend rijden we naar de canyon voor de zonsopgang en daarna rijden we over een indrukwekkend mooie weg door Zion National Park.
Tenslotte gaat het verder in 1 ruk naar Las Vegas waar we een rustdag hebben.
Voor de gasten althans want voor ons loopt het allemaal een beetje anders.
Rui stapt op het vliegtuig om een andere tour te beginnen en we hebben een afscheidsdiner met twee derden van de groep die ons verlaten.
Op dag twee van ons verblijf in de gokstad komen er zes nieuwe mensen ons vervoegen; twee koppels en een vader en dochter.
We maken ze wegwijs in de zeden en gewoontes van rijden in groep en hebben 24 uur na het afscheidsdiner een welkomstetentje.

En alweer rijden we, deze keer naar een plaats waar we zo snel mogelijk doorheen willen.
Death Valley ligt 86 meter onder zeeniveau en heeft met een top van 56 graden Celsius een verdiende stek in de heetste plaatsen ter wereld.
Tijdens onze doortocht bereikt het kwik slechts 45 graden maar toch is iedereen opgelucht om de gigantische heteluchtoven te verlaten.

We bereiken de Eastern Sierra Nevada's en hoger en hoger gaat het tot in het idyllische skistadje Mammoth Lakes waar we de nacht doorbengen in temperaturen die heel wat aangenamer zijn.

Het vooruitzicht om Yosemite National Park te bezoeken maakt me extra vroeg wakker en net zoals elke dag maak ik de schermen en de koplampen van alle motoren schoon en kijk ik de olie na; alleen gebeurt het deze keer in het schemerdonker met een zaklamp.

Het park ontgoochelt niet en via prachtige wegen doorkruisen we een prachtig stukje Amerika.
We geven iedereen de kans om zich wat op te frissen in het hotel terwijl ik de reservemotor uit de aanhangwagen rijd en opnieuw gaan we op pad, deze keer om El Capitan te bezoeken.
Onderweg zien we nog een berin met jong aan de andere kant van de rivier en daarna staan we met zijn allen te turen naar het enorme blok graniet die bijna 900 meter loodrecht imposant staat te wezen.

Na een minuutje zoeken hebben we drie kleine stipjes in het vizier.
Twee klimmers staan op een richeltje en de derde klimt beetje bij beetje in hun richting.
Deze atleten zullen binnen een uurtje of twee hun hangmat aan de rots vastmaken en wat energierijke voeding naar binnen werken, (misschien moet er eentje van hen zijn behoefte doen wat in een plastiekzakje moet gebeuren vanwege andere klimmers beneden hen) en na een korte nacht zullen ze hun gevaarlijke avontuur verder zetten.

Van de woeste natuur in Yosemite gaat het naar 1 van de meest interessante steden van de USA.
We bereiken San Francisco om vier uur op een zondagnamiddag maar toch is het een heksenketel.
Nerveus stuur ik de brede aanhangwagen door smalle straatjes met fietsers aan de ene en geparkeerde wagens aan de andere kant maar we bereiken het Hiltonhotel zonder kleerscheuren.

Ook al is hier een rustdag gepland, toch moeten we vroeg uit bed want we gaan Alcatraz bezoeken.
Een indrukwekkende rots is het met een al even indrukwekkend verhaal.
De rest van de dag hebben we vrijaf maar morgen rijden we naar de kust voor wat een prachtige rit langs de kustlijn moet worden...


Zion National Park


Martin, de Duitse slager neemt drie weken vakantie per jaar en dan stappen hij en zijn vrouw elk op een motor om een stukje te rijden. Zoals een hardwerkende zelfstandige kan ie overal en onmiddellijk slapen..


Monument Valley

45 graden in Death Valley

een korte stop in Zion National Park


ik wil een groepsfoto maken maar besluit eerst mijn schaduw te fotograferen.
Ondertussen wil een onbekende vrouw mijn toestel nemen zodat ik ook op de foto kan.
Plots word ik aangevallen door een ratelslang.



El Capitan, 900 meter loodrecht de hoogte in











Alcatraz