zondag 15 januari 2017

IN ALLE STATEN (DEEL V)

In Page was het de bedoeling om Antilope Canyon te gaan bezoeken waar het licht prachtig speelt op de rode rotsen maar we kwamen te laat in de namiddag aan en er werd slecht weer voorspeld voor de dag erop dus we beslisten de Canyon op een andere keer te bezoeken en er een luie TV avond van te maken.
Aangezien het nieuwjaar was, werd Polar Express uitgezonden en dat kwam ons goed van pas om het geheugen wat op te frissen.

De dag erop reden we de laatste staat van ons lijstje binnen en na een kleine vier uur op de weg kwamen we aan in het zeer charmante Durango in Colorado.
Het stadje had iets feeeriek wat waarschijnlijk nog versterkt werd door de sneeuw die overvloedig was gevallen.

We gingen een klein pizzarestaurantje binnen waar we de enige klanten waren tot een groep van twaalf Afrikanen binnen stapte.
Zoals overal in dit deel van de wereld, maak je bijna onmiddellijk een praatje en toen bleek dat onze broeders in ABQ studeerden maar eigenlijk van Kenia afkomstig waren.
Dat ontlokte me een "Ni kweli?" (is dat echt waar?) en toen werd er heel wat afgegild van verbazing in het restaurantje.
Ik haalde mijn beste kleuter-Kiswahili boven en verbaasde mijn publiek na enig opwarmen zowaar met enkele volzinnen.
Het eindigde ermee dat we telefoonnummers uitwisselden en beloofden om de groep eens uit te nodigen voor de traditionele Tanzaniaanse rijst-met-bonen.

De reden voor onze stop in Durango vervulde me niet echt met blijdschap.
Mimi had - voor de kinderen - een trip op de lokale Polar Express trein geboekt en ik zat niet  te wachten op een typische Amerikaanse toeristenval.

Mijn negatieve benadering smolt algauw toen we bij een alleraardigst stationnetje aankwamen waar het personeel van dienst ons zowaar hielp, gekleed in hun pyama's want we zouden tenslotte inschepen voor een nachtelijke rit naar de Noordpool.
Toen na enig wachten ook nog een echte stoomtrein luid fluitend het station binnenreed en er op de opstapplank van iedere wagon een groep jongens en meisjes enthousiast stond te zwaaien, was ik helemaal verkocht.

We werden een gezellige houten wagon binnengeloodsd en middels een uirgekiende licht- en geluidsshow bevonden we ons algauw in het midden van het verhaal van de Polar Express.
Er was warme chocolademelk, er waren koekjes en de jongens en meisjes van de organizatie gaven het beste van zichzelf tijdens dansjes en allerlei grapjes (waar bewaart de sneeuwman zijn geld? In een sneeuwbank - alle kinderen: lachen, gieren en brullen).

Daarna werd ook nog een ouderwetse zangstonde ingezet en waar we in Europa elkaar wat onwennig zouden aankijken, ging het er in Amerika veel ongedwonger aan toe.
Iedereen zong, kraste of hinnikte naar eigen vermogen mee en toen kwamen we aan op de Noordpool die eigenaardig genoeg een halfuurtje rijden buiten Durango lag.

De Kerstman stond buiten te wachten en zwaaide ons toe samen met zijn elfjes en met het jongetje dat de hoofdrol speelt in de film en toen reden we terug naar het station.

Voor de rest van de week speelde een melodietje hardnekkig door mijn hoofd en dat geef ik bij deze graag aan u door....



Terug in het hotel, hadden we nog twee bonnetjes voor een gratis cocktail.
Aangezien Zane nog altijd van borstvoeding geniet,was het mijn zware taak de bonnetjes op te souperen.
De vriendelijke ober deed er nog een cocktail bij voor nieuwjaar en maakte er daarna nog eentje voor me omdat het sluitingstijd was en hij me moest buitengooien.
Ik eindigde met vier cocktails - in plastic bekertjes natuurlijk - aan een tafeltje aan het verder lege zwembad en wankelde een uurtje later enigszins onvast terug naar de kamer.

Op onze laatste dag, reden we in een uur of drie terug naar Albuquerque, net op tijd om boekentassen en dergelijke klaar te maken want de dag erop begon de school opnieuw...











donderdag 12 januari 2017

IN ALLE STATEN (DEEL IV)

Ik vond de man zo verdorven dat het me koude rillingen gaf elke keer ik aan hem dacht.
T-bag (Theodore Bagwell was zijn volle naam) was dan ook een bajesklant van de ergste soort, gespeeld door Robert Knepper in de serie Prison Break.

Sinds jaren nu achtervolgt me 1 specifiek moment uit de reeks.
T-bag is op de vlucht, helpt wat mensen om zeep en steelt dan hun auto. Daar krijgt ie de GPS aan de praat en de manier waarop hij Utah kan uitspreken, is me altijd bijgebleven.


Ik zette mijn zonnebril goed, sprak de denkbeeldige rijrichtininstructrice aan en zei dan zo ijskoud als mogelijk Utaaah.
Mijn medereizigers bestudeerden me met een mengeling van interesse en ongemak tijdens de eerste kilometers...

We passeerden onze vierde staatsgrens en Utah werd duidelijk geleid door een stelletje no-nonsens mensen.
De bordjes aan de rand van de weg logen er niet om. Er werd gedreigd met boetes voor het kleinste misstapje. Verder werd er heel veel gewezen op controles van bijna eender wat.
Verwonderlijk was dat niet als je wist dat 62% van de bewoners van deze staat Mormonen waren en die club staat gekend als zeer conservatief.
Tienerzwangerschappen waren bij de laagste van de hele USA terwijl de geboortes toch 25% hoger lagen dan het gemiddelde.
Alcoholregels zijn strenger dan in alle andere staten, aan gokken mag je niet eens denken en roken - enkel buiten! - mag pas vanaf 19.

We stopten in Kanab, een dorp van niks, beslisten dat het water van het zwembad te koud was om ons om te dopen tot Mormonen en gingen toen eten in het heerlijke Rocking V restaurant want het was tenslotte oudejaarsavond.
Een deel van het exclusieve gebeuren had te maken met het feit dat er bediening was, dat de drank in glazen glazen werd geschonken en dat het eten niet op plastieken bordjes werd geserveerd maar ook de vriendelijkheid van het team en de kwaliteit van wat ons voorgeschoteld werd, was top.

We sliepen al voor de jeugd van Kanab (alle drie) wat vuurwerk ontstak om middernacht en op nieuwjaarsdag reden we naar Zion National Park, waar pure natuurpracht ons wachtte.
Er was zoveel te zien maar helaas kan je die overweldigende rotsformaties niet op camera vastleggen dus moet je maar voor die ene keer op mijn woord geloven.

Na dit overweldigende bezoek reden we opnieuw naar de grens met Arizona en New Mexico op weg naar Page, Az,

zondag 8 januari 2017

IN ALLE STATEN (DEEL III)

Sin City dus, the Entertainment Capital of the World, City of Lights ofte Gulch of Glitter.
Aan bijnamen heeft deze stad van leeg vertier geen gebrek.

We reden Las Vegas binnen en werden onmiddellijk geconfronteerd met een bepaald onderdeel van het entertainment toen Maya vroeg met welk speelgoed volwassenen dan wel speelden terwijl ze naar de grote winkel van Adult Toys wees.
Verzin zelf uw antwoord; het zal ongetwijfeld beter zijn dan het mijne...

Een road trip is iets anders dan een snoepreisje en daarom waren onze goedkope overnachtingen geboekt in Circus Circus; een gigantisch hotel met het tema.... ja dus.


Dertig incheckdames en -heren waren hard aan het werk om honderden bezoekers in de juiste kamer te boeken. Er waren Chinezen, gesluierde moslima's uit de Golfstaten, Indiers; kortom iedereen vond dat dit de plaats was om wat plezier te beleven.

Onze kamer, hoewel net en ruim, had voor 1 keer geen microgolfoven en koelkast.
De boodschap was duidelijk: niet in de kamer blijven en buiten je centen gaan spenderen.

We verdwaalden in het enorme gebouw tussen de duizenden en duizenden rijen gokautomaten en vonden uiteindelijk een sandwichbar waar de prijzen ongeveer het dubbele waren van Albuquerque.
Niet gokken en toch je geld verliezen, ik vond ons verblijf leuker met de minuut....

Te laat ook hadden we een rugzak-draagframe voor kleine Zane besteld voor ons vertrek thuis en dus hadden we het laten opsturen naar de Circustent waar we nu logeerden,
Toen ik ging informeren, werd me ook gezegd dat de afhandeling $7 zou kosten. Afhandeling betekende hier 'je omdraaien, die doos vastnemen en aan mij overhandigen.'
'Geld moet rollen," was duidelijk het motto in Las Vegas.

We gingen wandelen, passeerden de Eiffeltoren (Paris Las Vegashotel)  en gingen toen op speciaal verzoek van Maya op de koffie bij Julius in het Caesar's Palace.


We wandelden tussen geschilderd marmer door oud-Romeinse straatjes - waarom nog naar Europa reizen als je het allemaal in Las Vegas kan zien, dachten de Amerikanen rondom mij - en belandden in een opstootje van duwende mensen toen Mike Tyson was gezien in een exclusieve winkel.
We baanden ons een weg naar de eerste linie, enige sensatiedrang hoort in dit land, en zagen de etalage van de winkel waar de ex-bokser was binnengegaan.
Toch maar besloten geen foto te nemen van de vitrine....

Om vier uur 's nachts besloot baby Zane dat het tijd was voor een klein feestje. Hij bleef maar lachen en brabbelen dus kleedde ik me aan en  ging met hem op verkenning door het hotel dat nu wel ongeveer leeg moest zijn.
Ruw geschat werd op een derde van de machines nog altijd gespeeld. De geldstromen in dit verloren gat in de woestijn moeten niet te vatten zijn.

Ik bespaar u verdere details maar we vulden, tot grote vreugde van Mimi en de kinderen twee volle dagen in deze tempel van verderf en uiteindelijk kwam "Leaving Las Vegas", maar dan in een veel gezondere toestand dan de onvolprezen Nicolas Cage was gedurende het grootste gedeelte van de film.





zaterdag 7 januari 2017

IN ALLE STATEN (DEEL II)

We verlieten Kingman en de staat Arizona en gingen voor een kort ritje vandaag.
Alhoewel kort van afstand, besteedden we toch het grootste deel van onze dag in de auto want na een uurtje rijden - en grenzend aan onze eindbestemming lag de Hoover dam.

Netjes op de grens tussen Arizona en Nevada was de Colorado, op dat moment geklemd tussen indrukwekkend hoge rotsen, het onderwerp geworden van de groeiende vraag naar elektriciteit.

In mijn verbeelding waren de jaren '30 nog vrij dicht bij de industriele revolutie, (althans in Amerika waar de jaren 1820 - 1870 als  de norm worden beschouwd) maar toch was hier in die tijd een indrukwekkend bouwwerk verrezen.



Terwijl veel van de gebruikte technieken nog niet waren bewezen in die tijd, slaagde een consortium van zes bedrijven erin het hoogstandje af te werken twee jaar voor de contractuele tijd.
Er werd in de dam zelf 2.5 miljoen kubieke meter beton gegoten - genoeg om een tweebaansweg aan te leggen tussen San Francisco en New York -.
Op het hoogtepunt werkten er meer dan 5,000 arbeiders terwijl duizenden in miserabele omstandigheden in de omliggende woestijn verbleven, hopend op een jobje.
Van alle arbeiders waren er maximum 30 Afro-Amerikaans en verder waren Chinezen niet toegelaten.

Helaas waren wij niet de enigen die het plan opgevat hadden om de Hoover dam te bezoeken en we schoven uren aan om een parkeerplaatsje te vinden.
Behalve een retourtje over de brug wandelen, is er verder ook niet zo veel te beleven dus stapten we terug in de auto en zetten we koers naar Las Vegas.

De Nevadezen/Nevadiërs waren ons welgezind want ze besloten ons bij het binnenrijden ook nog een uurtje cadeau te doen en zo kwamen we toch nog op een enigszins acceptabel uur aan in een plaats waar ik het liefst helemaal niet zou zijn...



donderdag 5 januari 2017

IN ALLE STATEN (DEEL I)

Het begon opnieuw te kriebelen en aangezien Mimi binnen een week aan het werk gaat, was het misschien onze laatste kans voor eventjes voor een Road Trip, de hobby van iedere Amerikaan.

We gooiden de kinderen achterin de auto en gingen voor een rondje van meer dan 3,000 km door vijf staten.

Als start reden we westwaarts naar de woestijnstaat Arizona waar we 's avonds onderdak vonden in een uiterst sjofel motel (maar ook dat is een onderdeel van ongeplande road trips).
Gelukkig boden de sneeuw - de eerste keer voor alle kinderen - en een bezoek aan een uiterst gezellige micro-brouwerij tegenwicht en op dag twee zetten we koers naar de zij-ingang van de Grand Canyon.
Eerst belden we nog met de zeer behulpzame mensen van het hoofdbureau van dit Nationaal Park om wat beter de weersomstandigheden te begrijpen.
Op de kaart was een dun lijntje aangegeven maar eenmaal op weg bleek dat we op een mooie en  welonderhouden viervaksbaan reden,

In Cameron sloegen we linksaf en via een heerlijk kronkelende weg bereikten we Little Colorado River Navajo Tribal Park waar een aftakking van - jawel - de Colorado rivier een diepe sleuf in het gesteente had gesleten.
We vergaapten ons aan zoveel natuurpracht en vroegen ons af hoe de Grand Canyon er dan wel uit zou zien.


Tussen stalletjes van de Navajo indianen, Tomahwaks en Dream Catchers, Pijl en Boog, wandelden we terug naar de auto en we reden verder naar de ingang van het eigenlijke National Park.

En opnieuw maakten we kennis met de legendarische Amerikaanse vriendelijkheid toen we ons ticket voor de Grand Canyon wilden betalen.
Of het de eerste keer was dat we een Nationaal Park binnenreden, wilde de bebaarde ranger weten. Of we nog andere parken zouden bezoeken tijdens onze trip, was de volgende vraag.
Tweemaal ja was ons antwoord en dan konden we toch beter onmiddellijk een ticket kopen dat geldig was voor een jaar voor alle Nationale Parken?

We kwamen aan bij Desert View, waar we via uitgesleten trapjes de uitkijktoren beklommen om een nog beter zicht op de machtige omgeving te krijgen.
De toren was gebouwd in de jaren '30 en was binnenin versierd met traditionele motieven.
Het echte kunstwerk lag natuurlijk buiten en door verschillende ramen en vanop terassen konden we een deel van de enorme Grand Canyon zien.








We werkten de hele zuidelijke rand van de canyon af, stopten op ongeveer alle mogelijke uitkijkpunten en reden toen naar Kingsman waar we een nagelnieuw hotel vonden met zwembad.
Voor Maya en Enzi was het maanden geleden dat ze nog gezwommen hadden, er zijn nu eenmaal niet zoveel mogelijkheden in droog New Mexico en het leek erop dat het zwembad het hoogtepunt van de dag werd, eerder dan een bezoek aan de prachtige canyon.
Toen ik in een supermarkt dan ook nog zwemluiers voor baby Zane vond en ook die kerel het water in gedragen werd, kon de dag niet meer stuk....


zaterdag 24 december 2016

HET WORDT ALLEEN MAAR ERGER

2016 is/was een jaar om snel te vergeten maar dat wil daarom niet zeggen dat alle miserie achter de rug is, integendeel.
Sinds 8 november, de dag van de verkiezingen in de USA tot vandaag heb ik me ingehouden om niet te veel op de kap te zitten van de halve zool (verder in deze column halve zool genoemd want een ander woord heb ik niet voor dit individu) omdat ik nog altijd dacht dat dit land bij zinnen zou komen op 19 december.

Op die dag stemmen geselecteerde kiezers uit alle staten (net evenveel kiezers als die welbepaalde staat volksvertegenwoordigers en senators heeft) wie uiteindelijk de president zal worden.
Hoewel die maatregel op het eind van de 19de eeuw in het leven werd geroepen om het land er voor te behoeden dat een totaal ongeschikte kandidaat het tot president zou schoppen, is het nooit zo ver gekomen dat een toekomstig president ook effectief werd afgekeurd.

Je zou gaan denken dat 2016 dan toch eindelijk het jaar zou worden waar men besefte dat de speeltijd voorbij was en dat een bepaald persoon met een Twitterverslaving in een dwangbuis zou worden afgevoerd maar de kiezers deden in grote getale wat van hen verwacht werd: stemmen voor de man/vrouw van hun eigen partij.

Clinton, ook al niet de sterkste kandidaat, haalde meer dan 2.8 miljoen méér voorkeurstemmen dan onze halve zool terwijl de man zelf van alles doet om zijn eigen geloofwaardigheid te ondermijnen en toch hangt de toekomst van dit land de volgende vier jaar van hem af; je kan er met je verstand niet bij.

Iedereen die ooit al een SMSje in een emotioneel moment heeft verstuurd en daar nu nog spijt van heeft, zal ook beseffen dat een wispulturig en zelfingenomen karakter als de toekomstige president niet alleen zou mogen gelaten worden met een vluchtig medium als Twitter, een communicatiemiddel dat geen nuances toelaat door het maximum van 140 tekens en dat gelezen wordt - in dit geval - door een geschatte twee tot tien (!) miljoen volgers.

Het kan toch nooit de bedoeling zijn geweest dat een labiele ijdeltuit tijdens het tandenpoetsen de koersen van de grootste vliegtuigbouwers tot 14% kan doen schommelen? Dat diezelfde persoon de macht heeft om zonder veel tegenstand en terwijl ie nog niet eens president is, de hele gewapende vrede van het Midden Oosten te doen wankelen door de Verenigde Naties een beetje te gaan sarren met vetorechten en het aanstellen van een notoir Zionist als Amerikaans ambassadeur in Israel?
Daarnaast vindt ie ook nog de tijd om een doodgewone Jan-met-de-pet op zulke manier te kijk te zetten dat de man doodsbedreigingen krijgt en tenslotte gaat ie een beetje met de spierballen rollen tegen Putin, de IJskoning.

Iran krijgt er van langs, China krijgt een veeg uit de pan en een autocraat zoals Duterte op de Filipijnen beschouwt hij als een verlichte ziel.

REM, zong het al in 1987 maar toen ging het waarschijnlijk niet over dit fenomeen.
It's the end of the world as we know it...

Ik hou mijn hart vast voor de toekomst. Die zou er wel eens erg zwart en gewelddadig kunnen uitzien.




zondag 18 december 2016

DE KLANT IS KEIZER

Het draait allemaal om de klant.
Zo hoort het ook maar soms vind ik dat de balans toch lelijk de verkeerde kant uitslaat.
Laten we twee sectoren bekijken waar de klant het voor het zeggen heeft: eetgelegenheden - want restaurants kan ik de plaatsen die wij frequenteren bezwaarlijk noemen - en daarnaast de winkels in de enorme shopping malls waar je zonder problemen een nest Boeing Dreamliners in kwijt kan.

Nu heeft een deel van die klantvriendelijkheid in restaurants een dubbele reden. Ten eerste hebben onze Amerikaanse broeders de gewoonte om binnen te stappen, hun - soms wel imposante - ketels te vullen en onmiddellijk daarna terug buiten te waggelen.
Daarnaast wordt een kelner (m/v) het minimum betaald voor hun werk en hopen ze wat extra te verdienen door fooien te incasseren. Ergens tussen de 10 en de 20% wordt aannemelijk geacht.
Zo komt het dat de kelner naar je tafel sprint met je menu, je ondertussen al je wensen voor een drankje ontfutstelt en je tijdens de ellenlange wacht van maximum twaalf minuten drie keer komt verzekeren 'dat het nu wel echt niet lang meer zal duren'.
Tijdens het verorberen van je maaltijd word je dan ook nog acht keer gevraagd of alles naar wens is en of de persoon van dienst nog iets voor je kan betekenen.
("Ja, je kan ophoepelen" zou waarschijnlijk wel iets te kort door de bocht zijn.)

Zoals vroeger ook al aangehaald, kan je zelfs een maaltijdje van $5 volledig fine-tunen naar je eigen wensen.
Daardoor hoor je de man voor je in Burger King een cheeseburger bestellen maar dan liefst tussen een broodje van een fishburger (want die worden niet zo zompig - hierbij kijkt hij achterom om zijn slimmigheid te delen met ons), met sriracha-mayonaise in plaats van ketchup (hij draait zich opnieuw om en zegt dat ik dat ook eens moet proberen), verder zonder augurk en tenslotte zijn rondje rundergehakt niet te hard gebakken.
Ondertussen verbijt ik mijn zin om de man te frituren tussen de chicken nuggets en bedenk ik dat de holbewoners waarschijnlijk niet zo kieskeurig waren toen ze een nieuwe mamoet aansneden.

De jongen die de bestelling aanneemt, doet zonder verpinken wat van hem verwacht wordt; hij heeft elke dag honderden van die veeleisende klanten...

In de winkel dan, de store in de USA, gaat het erom dat je meer korting afdwingt of een extraatje weet te bemachtigen als je klaagt.
En dat doet bijgevolg dan ook iedereen.
Elke aankoop wordt geinspecteerd tot in het absurde om ook maar het kleinste foutje te ontdekken ten einde de verkoopster klem te zetten.

Op de dag van aankomst in Albuquerque kocht ik een SIMkaart. De verkoper opent mijn goedkope smartphone om de kaart erin te stoppen - klantvriendelijkheid weet u wel - en verliest het knopje van het volume.
Iedereen op handen en voeten door het vasttapijt maar zonder resultaat.
"Weet u wat," zegt de uitbundig getatoueerde jongen, "ik bestel gelijk zo een nieuw knopje voor je."
Zo hoort het, vind ik met mijn Europese ingesteldheid en dus was ik al lang blij,
's Avonds belt Mimi de klantendienst.
Beleefd maar kordaar wordt aangegeven dat dit toch geen manier van werken is en zonder dat ze moet aangeven waar dat precies gebeurd is en wie de verkoper was, wordt aangeboden om geheel kosteloos een nieuwe smartphone op te sturen. En dan nog eentje die duidelijk in een hogere afdeling speelde dan mijn exemplaar dat nu doofstom is geworden.

Gisteren krijgen we telefoon dat onze sofaset van een paar posts geleden niet kan geleverd worden zoals voorzien op de dag van kerstavond.
Aangezien het bedrijf beseft dat dit ons heel ongelegen komt voor onze gasten van kerstavond (er komt niemand langs; ze namen dat vrijblijvend aan), vervalt de leverings- en installatiekost van $89 en wordt er ons een tegoed-bon aangeboden.

Wat mij hierbij zorgen baart, is dat kinderen die tafereeltjes elke dag gadeslaan en meegezogen worden in een spiraal van ontevreden reageren; ook als alles perfect verloopt.
Mensen worden geprogrammeerd om te kankeren en om veeleisend te zijn voor de kleinste bestelling en bij de aankoop van iets waar ze misschien al jaren naar uitkijken en wat hen, bij de aanschaf, eigenlijk heel gelukkig zou moeten maken.
In plaats daarvan gaan ze een beetje nijdig doen om er nog een paar dollars vanaf te knijpen.

Erg jammer allemaal...

donderdag 15 december 2016

NEN GLAZEN BOTERAM

Diep in het noorden van New Mexcio, nabij een dorpje met de poetische naam Abiquiu, ligt het Monastry of Christ in the Desert.

Omdat het leven alsmaar duurder wordt en ook omdat de woestijn toch wel een dorstig klimaat kent, besloten de paters in 2004 om bier te gaan brouwen.
Vrij snel kwamen ze te weten dat de zogenaamde "Belgische stijl" het best zou passen bij hun pij en ze togen aan het werk.

De craft beers, bieren die doorgaans op een traditionele manier wordt gemaakt zonder veel mechanische tussenkomst door een kleine brouwerij waren aan een enorme opgang bezig in de Verenigde Staten en de monniken surften vrolijk mee op die golf.

Door de jaren heen plantten ze hun eigen New Mexico hop en ontwikkelden ze een pils- en een witbier, een stout en iets wat het dichtst bij een Dubbel en een Tripel zou komen; als ze tenminste Trappisten zouden brouwen.
Helaas is dat niet het geval want hoewel de paters toezicht houden op het hele proces, behoren zij tot de Bende van de Benediktijnen en niet tot de Club van de Cisterciencers waardoor ze de naam Trappist niet mogen gebruiken.
Een abdijbier is het dan weer wel als ik het goed begrepen heb.

De kerels hadden ook wat commercieel inzicht en in oktober opende ze in Albuquerque de Monk's Tap Room waar je hun brouwsels van de tap kan proberen.

Aangezien we gisteren downtown waren, bonden we onze paarden vast voor de klapdeuren van de saloon en wijdbeens stapten we binnen.
Het werd doodstil...

Dat had voornamelijk te maken met het feit dat er geen andere klanten aanwezig waren maar dat mocht de pret niet drukken.
We probeerden een Tripel en een Stout - aangezien de Dubbel net uit voorraad was - en zagen dat het goed was.

Volgende stap in het programma is in de volgende maanden twee en een half uur de woestenij inrijden en de pitoreske abdij bezoeken.,,,




Fotoots in het cafe

vier flesjes take away


zondag 11 december 2016

THANKSGIVING DUS EN VOLGENDE (DEEL VI)

Al drie maand nu kamperen we in onze woonkamer.
Uit de container kwamen de meeste gebruiksvoorwerpen en ook een keukentafel en zes stoelen waren ondertussen aangeschaft in de US maar een sofa was er nog altijd niet.

Het oogde een beetje kaal en het was een beetje onhandig dus gebruikten we de laatste dag van de soldekes - ondertussen 11 dagen na Black Friday - om wat winkels te bezoeken.

Bij Ashley's was er nog altijd een korting van 25% te verkrijgen (je vraagt je af hoe groot de winst dan wel is tijdens de rest van het jaar ) en  nadat we vonden wat we wilden, nam de verkoper ons mee naar het bureau om de papierwinkel te regelen.

En weer ging het gesprek onmiddellijk in de richting van kopen op afbetaling. We wuifden beleefd het voorstel weg maar ook deze verkoper had zo zijn praatje klaar.
Mimi riposteerde met het feit dat we beiden geen inkomen hadden en dat ze al twee kredieten lopen had maar daar had de man geen oren naar.
"Laat het me het dan op zijn minst proberen of je aangenomen wordt," zo hield hij vol, "want je krijgt een jaar zonder intrest aangeboden door ons."

Formulieren invullen, bank bellen, we begonnen de procedure te kennen en drie minuten later bracht de muizige boekhoudster het goede nieuws.
Een kredietlijn van $2,000 alsjeblieft zonder enige tegengarantie van onze kant.

Ik snapte het hele gedoe niet en vroeg meer uitleg aan de verkoper die dit spelletje duidelijk een paar keer per dag speelde.
Hij was verrassend recht door zee...

"Nou, Sofaman, zoals je al wist, waren we van plan om cash te betalen dus wij houden die centjes netjes aan de kant voor de volgende twaalf maand zodat we dat bankstel perfect kunnen afbetalen. Wat heeft die bank dan eigenlijk aan ons?"
Met een meewarig lachje vertelt onze nieuwe vriend de schrijnende waarheid.
"Voor elke klant zoals jullie, Jan en Mimi, zijn er negen klanten die de afbetaling op een bepaald moment niet aankunnen. Dààr verdient de bank zijn centen aan. Als je ergens een keertje hapert tijdens je afbetaling, krijg je gelijk 21.5% intresten aangesmeerd van de dag van aankoop tot de dag dat je in gebreke bleef. Geloof me vrij, dat is heel veel geld dat op die manier binnenkomt."

"Daarnaast, laat me eerlijk zijn," gaat de verkoper verder, "krijgen wij ook een percentje voor elke klant die we aanbrengen. Vandaar dat ik je liever op krediet laat kopen dan cash."

Waar we in Belgie als consument toch goed in bescherming worden genomen, ben je in de USA dus eigenlijk loslopend wild.
Ja, je krijgt een volledige uitleg maar wie leest nu in godsnaam de kleine lettertjes als je zonet een paar duizend dollar gratis naar je kop krijgt gegooid?
En zo komt het dat de klant kredietlijn na kredietlijn krijgt aangesmeerd en op een dag het hoofd niet meer boven water kan houden.
Op dat moment schieten de krokodillen in actie en sleuren ze het machteloze slachtoffer in een draaikolk van intrest bovenop intrest.
Sterke mens die daar weer heelhuids en snel uit raakt...





woensdag 7 december 2016

THANKSGIVING EN VOLGENDE DUS (DEEL V)

De mens vergeet snel.
Daardoor komt het dat we op de derde donderdag van november samenkomen om er ons aan te herinneren hoe goed we het eigenlijk hebben om dan de dag erop winkels te bestormen omdat we tot het besef zijn gekomen dat we niet genoeg hebben.

Black Friday dus.
In Engeland bestond het al eventjes maar nu heb ik me laten vertellen dat ook het Europees vasteland ten prooi is gevallen aan de allesverterende consumptiedrang.

In de Verenigde Staten zijn we alweer een stapje verder want daar loopt Black Friday ondertussen al het hele weekend.
De troep idioten die dus op donderdagavond 6 uur of op dezelfde dag middernacht - afhankelijk van de winkel - de deuren uit de hengsels licht om toch maar het beste koopje te kunnen doen, gaat waarschijnlijk ook op zondag naar een voetbalmatch om een robbertje te vechten.
Waarom zou je je anders de moeite getroosten?

We hebben ondertussen met een paar mensen gepraat die de winkels bemanden op die memorabele openingsuren en ze beaamden allemaal dat je op die momenten het laagste in de mens ziet bovenkomen...

Verder over Black Friday dus die ondertussen al Black-Verlengd-Weekend was geworden.
Op maandag (en zelfs dinsdag) wordt daar Cyber Monday aan toegevoegd waarbij je koopjes op het internet kan doen.
Amazon is een optie natuurlijk maar als het om een winkelketen gaat met een gecombineerde online shop, dan kan je naar de winkel trekken, daar op je smartphone je koopje via het internet tonen en dan krijg je onmiddellijk dezelfde korting aangeboden.
Black Friday loopt dus ook nog op maandag en dinsdag.

Wij trokken op zaterdag - een week na de deplorabele koopjsdagen - naar een outlet store,
De winters hier in het zuiden zijn veel kouder dan we ooit hadden kunnen dromen en met de laatste jaren in een tropisch klimaat hadden we niet echt veel warms in voorraad.

Maya vond algauw een paar schoenen die haar erg aanspraken.
Helaas was de prijs van $66 wat aan de hoge kant, vooral als je weet dat ze er binnen zes maand weer is uitgegroeid.
Maar hing daar niet een bordje dat heel uitbundig een prijsverlaging aanprees?
De schoenen gingen in het boodschappenkarretje en we vonden verder - allemaal in de aanbieding - twee mutsen, twee paar handschoenen, een paar oorwarmers en ook nog een hemd, een jeans en een paar schoenen voor Enzi.

Op naar de kassa, tevreden met alle kortingen maar ook wel met wat schrik voor de totale rekening.

Of we een creditcard van de winkel hadden?
Neen, dat hadden we niet en dat hoefden we ook niet want ondergetekende is niet zo voor kopen of afbetaling.
"Nou, dat is dan jammer", zegt de winkelmiep, "want met die kaart betaal je af op 12 maand zonder intrest."
"Mmmm, allemaal mooi en wel maar toch liever niet", was mijn antwoord.
"Laat me er dan nog wat tegenaan gooien", aldus mevrouw. "Als je zo'n kaart neemt, dan krijg je onmiddellijk 25% korting op al je aankopen en daarbij hebben we vandaag zaterdag nog een extra korting van 20%."

Het duizelde me voor de ogen.

We betalen dus niets vandaag maar betalen op ons gemakje gespreid over 12 maanden een bedrag van , zeg maar $400 maar daar ga jij dan nog eerst 45% vanaf knijpen?

Nu is het zo dat iedereen in de States op krediet koopt en dat je daar in mee moet, willen of niet, voor grotere aankopen zoals een auto of een huis bijvoorbeeld.
Mimi had me al eerder verteld dat ze een paar creditcards wilde om zo haar score - die op nul stond door de vele jaren in het buitenland - weer op een goed niveau te krijgen.

Dus vult ze een hele boekenkast papieren in, de gegevens gaan in de computer en vijf minuten later krijgen we goed nieuws.
Mimi heeft, zonder kredietgeschiedenis over de laatste tien jaar en zonder werk momenteel - een kredietlijn van $600.

"Mooi", zegt onze vriendelijke cassiere, "dan gaan we nu eens tellen wat dit hier allemaal kost dankzij de clearance prijzen plus de 45% reductie."

Ik kan er nog altijd niet bij.

Voor alles wat hierboven beschreven staat, betaalden we $73 ofwel $7 meer dan de initiele prijs van de schoenen.
Eenmaal thuis hebben we een doorlopende bankopdracht van 12 maand ingesteld.
We betalen zes en een halve dollar af per maand.
Dat zal wel lukken, veronderstel ik...