zondag 30 april 2017

VREETGEWOONTEN

Styrofoam and plastic fork,
Fluffy bun with yummy pork.
Dr. Pepper free refill,
Heart attack and early kill.

Tons of trash with every meal,
Pizza's size of giant wheel.
Coke and Sprite enormous slurp,
Hickup, barf and bloated burp.

No recycling, just throw away
Enormous steak that makes you sway.
Add one dollar and then supersize,
Clothed veins and pressure rise.

Environment? There's plenty space.
Famine? Part of human race.
Diabetes? That's bad luck.
Early dead? Fuck, fuck, fuck

woensdag 19 april 2017

BUFFALO SOLDIER


We kennen het nummer allemaal, geschreven en gebracht door een man die ons veel te vroeg heeft verlaten maar waar gaat dit nu allemaal over?


We gaan terug naar de tijd waar de Afro-Amerikanen in het noorden vrij waren maar geen toekomst konden opbouwen en het zuiden waar de slavernij net was afgeschaft.
De zwarten in het noorden hadden misschien wel wat basis opvoeding genoten maar hadden er geen idee van hoe de Native Americans behandeld werden.
Er was een algemene concensus dat die roodhuiden wilden waren die niet gecorrigeerd konden worden dus veel nuances waren niet voorhanden.
De zwarten in het zuiden waren al lang blij dat ze geen slaven meer waren, hoewel dat voor velen nog meer op papier het geval was dan in de realtiteit.

Op dat moment in de geschiedenis, zoals bijna iedere keer gebeurt, kwamen twee evoluties die gelijk liepen maar zeer verschillend waren elkaar tegen.
Enerzijds was er de honger naar meer kanonnenvlees om de blanke kolonisten te vrijwaren van de aanvallen van de Indianen.
Anderzijds waren ook de Afro-Amerikanen op dat moment vragende partij voor een jobje want de doorsnee blanke Amerikaan wilde geen zwarten op zijn erf en was daarnaast toch een beetje ongerust door de plotse instroom - vooral in het zuiden - van goedkope werkkrachten. (waar hebben we dat nog gehoord maar dan in deze tijden?)

Dus werden in 1866 de wetten goedgekeurd om het negende en tiende cavalerie-regiment op te richten dat enkel zou bestaan uit soldaten met een afrikaanse achtergrond. Daarna werden ook nog vier infanterietroepen opgestart en de weerstand tegen het hele plannetje was zo groot dat sommige blanke officieren liever degradeerden dan een zwart regiment te leiden.

De Buffalo Soldiers werden door de Native Americans gezien als de menselijke incarnatie van de bizon. Het kroezige haar deed ze denken aan het dier en volgens de overlevering vochten ze ook even medogenloos.
Het werd een naam die met trots gedragen werd door elk lid van de regimenten.

De Buffalo Soldiers werden vooral ingezet in het zuiden en trokken mee westwaarts met de kolonisten die op zoek waren naar nieuwe plaatsen om neer te strijken.
In totaal werden bijna 200,000 Afro-Amerikanen ingelijfd en ze stabilizeerden de hele South-West tot op het eind van de negentiende eeuw toen er een meer stabiele vrede met de Native Americans werd bekomen en de soldaten geen rol van betekenis meer speelden....

Bob Marley vertelt hiermee het verhaal van de man die het land dat hem onderdrukt, eigenlijk mee heeft helpen opbouwen en veilig maken.
Heel herkenbaar allemaal want eenvoudig te transplanteren naar zoveel plaatsen op zoveel verschillende momenten in het verleden en zelfs nog in het heden...


dinsdag 4 april 2017

DE GOUDEN KORAAL

Al sinds onze aankomst in de Verenigde Staten had vriend Paul ons aangeraden om The Golden Corral eens op te zoeken.
Niet alleen omwille van de innerlijke mens maar ook om de lokale fauna en flora te aanschouwen.

Aangezien we een zeer budget-bewust leven leiden (en geloof me, het is kwalitatief gelijk aan ons vroegere leven; alleen vergt het soms wat meer uitstellen en wat minder onmiddellijke-behoefte-bevredigend gedrag), was de tijd nu rijp om uit eten te gaan in de lokale afspanning van de keten.

We hadden namelijk via de post een aanbod gekregen dat niet te weigeren was.
Ongelimiteerd eten, frisdrank en koffie incluis voor ons vieren - en 8 en 10 kunnen eten als volwassenen - voor iets van een 18 euroots, je kan het niet laten liggen, zeker als je er een gratis levend-museumbezoek bijkrijgt.

Wij dus om drie uur in de namiddag, volgens het onnavolgbare bioritme van Master Zane, naar het buffet.
Bij het binnenkomen, werd onmiddellijk duidelijk dat we ons in een parallel universum bevonden.
De rij die aanschuift om te betalen is een doorsnede van de onderbuik van Albuquerque.
De kassier, zeer vriendelijk en beleefd, doet de rij aangroeien tot enorme proporties, enkel en alleen omdat hij de lokale munten en briefjes niet onder de knie heeft en er uren over doet om het correcte wisselgeld te overhandigen.
Ik maak me de bedenking dat de manager misschien iemand anders op deze positie zou moeten zetten totdat een furie de open keuken uitstuift en de arme jongen uitmaakt voor het vuil van de straat in een sappige mix van Spengels.
Ze zwaait met een selder - het wapen dat ze in haar hand had toen het potje in de keuken overkookte - en spuwt haar woorden uit.
Mijn collega's in de wachtende rij kijken niet op van hun smartphone; ze zijn in hun eigen buurt wel wat meer gewoon,
Een manager leidt de dame (tattoo's in de hals) onder zachte dwang terug naar haar werkplek. Hier mag je het nog zo hard verknallen; je jobje raak je zo snel niet kwijt.
Het wordt me ook duidelijk dat ze niemand in voorraad hadden die een betere kassier zou zijn...

We kiezen een tafeltje en een andere, hele lieve maar evenzo hele trage jongen komt ons verzekeren dat hij ons spoedig bestek en drankjes zal brengen,
Wij gaan ondertussen kijken wat het restaurant te bieden heeft en dat is heel wat gezien de zeer goedkope kost voor dit alles.
Er is een salad bar, een afdeling met allerlei soorten vlees, er zijn pasta's en pizza's en natuurlijk een Mexicaanse hoek.
Verder zie ik vijf soorten taart en ontdekken de kinderen tot hun grote vreugde een chocoladefontein met enorme aardbeien en Marshmellows.

We besluiten ons bordje vol te laden - ik kan Enzi ervan weerhouden om met de chocoladefontein te beginnen als voorgerecht - en eenmaal aangekomen aan onze tafel is er nog geen spoor van onze vriendelijke ober met het bestek.
Ik ga zelf op onderzoek uit, vind wat ik nodig heb en een vol kwartier daarna komt de jongen opdagen.
Hij is duidelijk in de war dat ie ons al vork en mes heeft gebracht en verdwijnt stamerend opnieuw om de drankjes.

Het voordeel aan een buffet is dat je lang kan blijven zitten en dat heb ik dan ook met veel vreugde gedaan.
Rondom ons was het een gaan en komen van zowel kleurrijke als troosteloze figuren en ik keek mijn ogen uit,
Obesitas was al zeker het sleutelwoord maar die lichaamsvorm kwam dan weer in een waaier van verscheidenheid.
Nooit eerder zag ik zoveel verschillende rassen als vandaag.
Er waren de kogelronde Afro-Amerikaanse dames met een derriere als een bijzittafeltje die hun eigen lijzige lingo gebruikten om hun kinderen een standje te geven (I tol' you if you kids was not behavin', I would kick your fat black asses) naast de uitgedijde Mexicaanse mama's - je zag aan de 18-jarige dochters met zware make up hoe mama er vroeger moet uitgezien hebben - en die ratelden dan aan 1 stuk door tegen hun kroost in een staat van constante bijna-hysterie.
Vier Aziatische jongens waggelden binnen. Nauwelijks 20 jaar oud schatte ik ze maar met een levensverwachting van 30,

De meth heads uit Breaking Bad kwamen ook langs. Puisterige koppen op een uitgeteerd lichaam. Waarschijnlijk hun eerste degelijke maaltje in een week.
Ook hun dealers kenden deze plaats. Patserige mannen met tattoo's in hun gezicht. Piercings door de wangen. Hanekam. Broek tot verder onder de bilspleet (gelukkig wel ondergoed).

Een cowboy zat broederlijk naast een familie Native Americans.
Ik vroeg me af of ze zouden praten.
Cowboyhoed op een speciaal bijgeschoven stoel. Boots met hakken die door het hele restaurant weerklonken toen de man traag naar het vleesstation wandelde, Gebogen benen en geruit hemd.
Verus:
De norse gezichten met de mondhoeken naar beneden gericht. Vader een langere gevlochten paardestaart dan de dochter. Pratend in hun eigen Navajo-taal.

Net voor vier uur was er nog even opschudding.
Op dat uur begint namelijk de avondservice met enorme en ongelimiteerde lappen biefstuk op de grill.
Als je net voor vier binnenraakte, dan had je al dat lekkers aan de goedkopere lunchprijs en dus was het plots een duwen en trekken aan de kassa.

Ik hou zeker de bonnetjes in onze brievenbus in de gaten want hier wil ik nog terugkomen.
Een spotprijsje voor lekker eten en een gratis antropologische trip door New Mexico....






woensdag 22 maart 2017

EEN UNIEKE ROAD TRIP (DEEL IV)

Na alweer een tergend lange en tegelijk veel te korte nacht, gingen we nu voor wat cultuur.
Sinds een jaar is Santa Fe de thuisstad voor een kunstproject dat Meow Wolf werd gedoopt.

We hadden geen idee wat te verwachten, maar waren zo diep onder de indruk dat we - na ons ochtendbezoek - in de late namiddag een tweede keer teruggingen met ons dagticket.

De foto's spreken voor zich:





video
de verdwijntruuk in de koelkast
video
naar een andere dimensie in de wasmachine
video
een dinosaurus als muziekinstrument

Op zondagochtend reden we terug naar ons thuisstation Albuquerque waar we werden verwelkomd met meer dan 20 luchtballons in een stralend blauwe hemel.

Vier dagen geleden verlieten we de stad in een winters klimaat met kale bomen maar eens terug was de lente volop in het land met deze prachtige taferelen tot gevolg:





dinsdag 21 maart 2017

EEN UNIEKE ROAD TRIP (DEEL III)

We lieten de gevaren van de South West niet aan ons hart komen en gingen picknicken aan de oever van de rivier,...




...en reden daarna terug naar Abiquiu....

video


video








.... waar we een stop inlasten om Plaza Blanca te bezoeken.





Vandaar ging het naar Santa Fe, het sympatieke stadje dat de hoofdstad is van New Mexico.
We checkten in in La Quinta hotel waar we nu wél moesten betalen voor een kamer van heel bedenkelijke kwaliteit en maakten ons klaar voor alweer een onrustige nacht die gelardeerd zou worden met wisselende aanvallen van uiterste vreugde en diepe dramatiek met Master Zane in de hoofdrol.
Gelukkig was er een 'apotheek' naast de deur om alles een beetje draaglijk te maken....

Gelukkig was er een 'apotheek' naast de deur om alles een beetje draaglijk te maken....
Margharita met Corona bier, alles is mogelijk in Amerika.



zaterdag 18 maart 2017

EEN UNIEKE ROAD TRIP (DEEL II)

Het voordeel van een 1-jarige met een slaapstoornis, is dat je meer extra tijd krijgt tijdens je vakantie,
De tijd die ik normaal slapend door zou brengen, werd nu besteed aan het sussen van een baby die tot de conclusie was gekomen dat het leven geen zin had zonder zijn mama.
Daarnaast was hij ook vastbesloten om dit onrecht met de hele wereld te delen,

Maya en Enzi sliepen doorheen de grootste drama's maar 's ochtends bij het ontbijt, vond ik toch dat heel wat mensen ons niet zo vriendelijk aankeken.

We stapten in de auto - waar Master Zane prompt en prinsheerlijk in slaap viel - en richtten de steven naar Abiquiu.
Daar was het dat de Benediktijner moniken diep in de woestijn huisden.
Het bier had ik al geproefd (en ik was een grote fan) maar nu zouden we ook de abdij bezoeken.

Voordat we van het asfalt afgingen, was er al geen netwerk meer maar gelukkig vonden we een bordje dat aangaf dat we nog 20 km off road voor de boeg hadden.
De weg was goed onderhouden en volgde de rivier en we genoten van het indrukwekkende landschap...

video


video


video

We bereikten de abdij en het mag gezegd worden, de paters hadden gevoel voor drama en esthetiek toen ze voor deze plaats kozen.
We wandelden wat rond, bezochten de gift shop - ook paters hebben centen nodig - en zagen dat we helaas drie uur te vroeg waren om een mis bij te wonen.











Gelukkig vonden we onze auto terug onder al het stof en we reden de grindweg terug tot aan Chama campsite om te zien of we wat later in het jaar misschien eens konden terugkeren om te kamperen.


Onmiddellijk was duidelijk dat we ons in het Woeste Wilde Westen bevonden waar de natuur absolute voorrang had.




Toen we ook nog deze pootafdruk aan de rivier zagen, was ik al helemaal zeker dat ergens achter een boom een cougar op zijn kans zat te wachten:

pootafdruk van een cougar

maar het kon net zo goed een hond
geweest zijn....








woensdag 15 maart 2017

EEN UNIEKE ROAD TRIP (DEEL I)

Met toch wat reiservaring achter de kiezen dacht ik dat deze heel speciale gelegenheid om New Mexico verder te verkennen ook wel een makkie zou worden.
Helaas kon niets me voorbereid hebben op wat komen zou...

In onze tijd waren ouderavonden op school nog gepland op een avond maar nu moest de school van Maya en Enzi zelfs twee dagen dicht zodat we met de leraressen konden praten over de vooruitgang van de jonkies.

Tel daarbij dat Mimi de daaropvolgende zaterdag en zondag moest werken en ik vatte - ietwat overmoedig - het idee op om op road trip te gaan met een 1-jarige baby en twee gangsters met ongebreidelde energieniveaus.

Ik maak er nu ook een sport van om tot het uiterste te gaan in prijsonderhandelingen aangezien de Amerikaanse economie zich hier prima toe leent.

Na enig vergelijken boekte ik een middenklasse gezinswagen voor vier dagen en inbegrepen in de service was een taxidienst die me thuis oppikte om de auto te gaan ophalen.

Eenmaal aangekomen op het bedrijf, kreeg ik een luxueuze minivan aangeboden -'of ik daarmee akkoord kon gaan', was de voorzichtige vraag - en toen de eindafrekening werd gemaakt, bleek dat ik nog wat extra korting kreeg en €48 ofte €12 per dag zou betalen om rond te sjezen in hun topmodel.

.

De trip begon alvast heel goed.




video
...om rond te sjezen in hun topmodel dat dan ook nog
spraakherkenning had...
(of anders duwde ik wel op het juiste moment op de 
afstandsbediening)

Na enig opzoekingswerk zou onze eerste halte Kasha Katuwe Tent Rocks worden, het Amerikaanse equivalent van de turfsteenrotsen in Cappadocië. 

Tent Rocks in New Mexico
de rotsen van Cappadocië


Google Maps leidde ons via een wondermooi landschap de bergen in en toen we aankwamen aan de grindweg op een kilometer of vier van de bezienswaardigheid, moesten we stoppen voor een slagboom.
Aangezien onze veiligheid niet kon gewaarborgd worden, vond het Bureau van Land Management het beter dat we ons niet op de ijspiste zouden wagen.
Ik speelde eventjes met het idee om ontdekkingsreiziger te worden maar besliste dan toch maar om de veiligheid van Master Zane niet in gevaar te brengen.


 ... een korte stop aan de grindweg die ons naar Tent Rocks zou leiden in betere weersomstandigheden....










De eerste stop viel in het water door de weersomstandigheden, halte nummer twee aan het Bandelier Monument werd afgeblazen door mijn overmoed.
Had ik nu maar volgetankt bij het vertrek, dan had ik dat vervelend knipperende lichtje niet hoeven te zien terwijl we ergens in het midden van nergens aan het rondtoeren waren.

Ik speelde op veilig en reed naar Los Alamos waar we tankten  en doorreden naar onze bestemming voor de nacht.

Toen we kinderen waren en Koiboi en Iediaan speelden, had ik nooit durven vermoeden dat ik ooit nog Buffalo Thunder zou intypen in mijn smartphone.
Denk enorme vlakten, een stampede indrukwekkende bizons en daarrond een team van Indianen die de kudde naar een vernauwing tussen de rotsen dreef.

Niets van dit alles want Buffalo Thunder was een casino annex hotel.
Je mag zeggen wat je wil van het geblondeerde wicht Paris Hilton maar hun keten heeft de zaakjes goed op orde, temeer daar we onze kamer helemaal gratis hadden kunnen boeken in de ijdele hoop dat we ook wat centen zouden verteren in de goktent.





In plaats daarvan gingen we zwemmen in het ietwat bombastische zwembad...








...om daarna aan te vallen op het buffet (dit wel te betalen) met een ongelimiteerd aantal bordjes krabbenpoten op donderdag. We hadden het getroffen.










dinsdag 7 maart 2017

KLANTENBINDING

Ik denk dat we kunnen akkoord gaan dat we allemaal beter worden van competitie.
De kwaliteit van het te verkopen product wordt hierdoor hoog gehouden terwijl de prijs zo laag mogelijk zal blijven.

In de USA met een supermarkt op elke hoek en een klad restaurants op maximum 500 meter van elkaar, leeft competitie meer dan elders en dat vertaalt zich in 'de klant is koning'.

Ik ben ondertussen een grote fan geworden van de supermarktketen Smiths, mijn lokale Colruyt.

Aangezien de kinderen van nu de klanten van morgen zijn en omdat fruit nu eenmaal gezond is, kunnen de kleintjes lekker en gratis een banaan of een appel eten tijdens het winkelen.
Het gaat hier niet om gekneusd of overrijp fruit maar over welgevormde stukken die mooi van kleur zijn dus zie je overal in de winkel tevreden knabbelende kleuters.



Aangezien alles hier werkt met klantenkaarten, puilt je brievenbus dan ook dagelijks uit met heel gerichte reclame.
Zo kwam het dat ik vorige week een enveloppe ontving met daarin bonnetjes van vijf producten (die we regelmatig aankopen) voor een totale waarde van een euro of 25 die ik gratis mocht afhalen.
Geen aankoopverplichting, geen reductie op de normale prijs. Gewoon helemaal gratis omdat ze me zo'n toffe peer vonden.
Vandaag krijg ik een bon die me $5 korting geeft op een aankoop van $50; het houdt niet op.

Daarnaast spaar je door je aankopen bij Smiths ook benzinepunten. 
Het duurde eventjes voor ik doorhad hoe het allemaal in zijn werk ging maar vorige week hebben we dus de auto volgetankt voor €0.31 tegenover de normale prijs van €0.52 per liter (ja, ik hoor u slikken. Benzine is hier spotgoedkoop...)
Komt daar nog bij dat een vriendelijke pompbediende ons uitlegt dat je tot 130 liter mag tanken aan je gereduceerde prijs. 
"Kom dus met je twee auto's," zegt ie, "en zorg dat je de pomp niet afsluit voordat beide auto's volgetankt zijn; dat is het beste systeem."

Mimi werkt sinds twee maand nu als assistant manager bij Target, een supermarktketen met 1,800 vestigingen in de Verenigde Staten.
De verhalen over 'klant is koning' - en hoe de klant daar misbruik van maakt - zijn halucinant.

Neem nu de jonge moeder die haar peuter laat knabbelen op een pakje batterijen. Kwestie van hem wat op te laden waarschijnlijk.
Aan de kassa geeft ze het beschadigde pak van zes batterijen af met de woorden "dit gaan we toch maar niet kopen."
Als je gast, wat zo worden kopers genoemd bij de winkelketen, dat beslissen, dan is dat zo en dus worden de batterijen vernietigd .

Of de man die binnenwandelt, de LED-TV met het grootste scherm laat afleveren aan de kassa en daar doodleuk vertelt dat ie een wapen in zijn zakken heeft zitten.
Het personeel mag niet ingrijpen bij dreigementen en de man wandelt gezellig buiten.
Nu we het toch over TV's hebben: de topverkoop daarvan valt net voor de finale van de National Football League (zie een post van een paar weken geleden).
Op de maandag daarna  brengen heel wat klanten hun aankoop terug 'aangezien de kwaliteit toch niet was wat ze gehoopt hadden.'
De klantendienst kan niets anders doen dat de TV's terugnemen. Het hoeft geen betoog dat deze toestellen, gebruikt en in beschadigde dozen, niet meer kunnen verkocht worden.

Aankopen die in de winkelkar liggen, mogen gecontroleerd worden tegen het kassaticket aan de self-check-uit maar eenmaal in een tas of zak, mag dat niet meer.
Klanten met slechte bedoelingen weten dat, scannen een paar artikelen in, laten de rest in de plastic zak zitten en wandelen dan doodleuk buiten. Geen mens die ze wat kan maken...

Het totale verlies aan diefstal (dus geen beschadiging of teruggebrachte goederen) in de winkel waar Mimi nu werkt, bedraagt meer dan €300,000 per jaar en een heel groot deel daarvan gebeurt open en bloot onder de neus van de werknemers.
De bedrijfsfilosofie hierachter is dat je beter €200 verliest aan die ene klant dan een claim aan je been krijgt van €200,000 voor emotionele stress nadat de klant gepakt werd voor diefstal.

Elke keer wordt de politie verwittigd, maar de besparingen in Albuquerque - met zijn hoge misdaadcijfers - heeft er ironisch genoeg voor gezorgd dat er minder blauw is op straat.
De weinige agenten die er nog zijn, hebben meer te stellen met moorden en overvallen dan met een akkefietje in een lokale supermarkt.

Zo wordt de klant dus koning maar gedraagt ie zich helaas soms niet echt als we van een koning zouden kunnen verwachten....

vrijdag 3 maart 2017

THE FAR WEST

Vroeger was je het mannetje als je een zwarte, nerveuze hengst had.
Je steeg af aan de saloon, gooide de teugels over de balk (en je viervoetige vriend bleef netjes op je wachten, niet gehinderd door het knallen van pistolen of the passeren van een wel zeer knappe merrie) en wijdbeens stapte je de drankgelegenheid binnen.

De hengsten en de saloons zijn er niet meer maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de hedendaagse macho's uiten zich op een andere manier.

Deze zag ik op een wandeling doorheen onze buurt:



wie verzint nu zoiets, vraag ik me dan af...

Het begint ook weer wat warmer te worden en aangezien de gemiddelde New-Mexicaanse motorrijder nog liever doodvalt dan een helm te dragen, was er tijdens de koude wintermaanden beduidend minder motorgeronk te horen.
Maar ze zijn terug, de jongens die de zwarte hengst of de schimmel tussen hun benen vervangen hebben door een Harley Davidson.
En opnieuw vraag ik me af wie het in zijn helmloze kop haalt om een beetje te gaan rondcruisen met een ape hanger. Daar krijg je toch gigantische kramp van in je oksels?



Maar goed, we zitten zowat halverwege op de Historic Road 66, waar de meest onverschrokken pioniers hun geluk waagden en we wonen op een goeie steenworp van de grens met Mexico en zijn geestesverruimende middelen dus je kan wel enig ruig gedrag verwachten in dit deel van de States.

Op mijn dagelijkse wandeling langs een irrigatiekanaal zie ik konijnen, haviken en buizerds en een paar dagen geleden zag ik zelfs mijn eerste coyote; allemaal in een residentiele wijk...
Het is nog altijd de Wild West maar op een nieuwe leest geschoeid en zo heb ik het graag.

Binnenkort kunnen we gaan kamperen en dan hoop ik nog meer plaatjes te verzamelen van stoere jongens en meisjes en al even stoere ratelsangen, tarantula's en bobcats.