maandag 4 juli 2016

MONNIKENWERK

Veel begrijpen we niet van de Myanmar cultuur maar het schijnt de gewoonte te zijn dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven eventjes monnik wordt.
Voor een dag, een week of langer kan dat en zo komt het dat je plotseling een buurman ontmoet met een wel heel kort kopje haar.
Blijkt dat de brave man eventjes was ingetreden (maar er net zo snel weer was uitgestapt).

Het eind van het zesde leerjaar scheen een mooi moment te zijn voor een vriendinnetje uit Maya's klas.
We kregen een prachtige gouden doos met daarin een uitnodiging in dat typische krullerige geschrift en daarnaast ook een sticker voor op de auto.
Ons werd duidelijk gemaakt dat die sticker nog wel het belangrijkste van alles was.

Op zondagochtend volgden we een colonne auto's naar wat ooit het presidentieel paleis was geweest.
Bleek dat de grootvader van het nieuwe monnikje de topgeneraal in het leger was en daarom mocht ie iedereen uitnodigen op deze toplocatie.
We begonnen nu ook wat beter te begrijpen waarom die zelfklever zo belangrijk was...

We kregen een hele ceremonie te zien waar we geen snars van begrepen en het hele gebeuren was wel heel erg rijkelijk gevuld met bling bling, iets wat mijn inziens heel weinig te doen had met het simpele leven van een monnik.

Misschien maar beter de foto's voor zich laten spreken:








zaterdag 2 juli 2016

DE SLAPPE BEZEMSTEEL (DEEL II)

Hoewel er geen deel I is met deze titel, ging het een paar posts geleden toch over het onverwachte bezoek van een ongenode slang in onze woonkamer.

Daarnet sta ik gezellig via Whatsapp te praten met Maya die ondertussen met de rest van de familie in Taiwan op vakantie is en terwijl ik door het raam naar de voortuin staar, zie ik heel wat commotie op ons kleine grasveldje.

Boven onze voordeur heeft een sympatiek stel vogels een nest gebouwd en aangezien het heen en weer vliegen met takjes en dergelijke al een week of wat achter de rug is, veronderstel ik dat er nu eitjes in het nest liggen.
In een wereld waar het gevaar altijd wel ergens op de loer ligt, hebben mama en papa vogel een indringer in de smiezen gekregen.
Beide vogeltjes schreeuwen hun kleine keeltjes schor en maken duikvlucht na duikvlucht over het gras.
Plots moet de moedigste van de twee raak hebben getroffen met zijn bek of pootjes want ik zie een flinke slang opzwiepen vanuit het gras.
Er komt ook hulp vanuit onverwachte hoek want een soort Myanmar mus mengt zich met een hele groep in het tumult en maakt een hels kabaal.

Ka de slang maakt zich uit de ...euh.... voeten en verdwijnt in een bosje sierplanten op een paar meter van de voordeur.
En dat, beste allemaal, is nog wel het ergste van het hele verhaal.
Dat stuk reptiel ligt daar nu comfortabel tussen de bosjes en krijgt het misschien binnenkort wel eens in zijn onderkoelde hersenen om ons huis met een bezoekje te vereren.

We zijn bijna gelukkig dat we hier binnenkort kunnen vertrekken. Maar dat is dan weer voor binnen een paar posts...

vrijdag 27 mei 2016

EEN KNAPPE VERSCHIJNING

We zouden er als man allemaal wel willen uitzien als George Clooney, Brad Pitt of - vroeger dan toch - Richard Gere.
Helaas heeft het lot het mannelijke ras net iets te vaak gezegend met het muizerige uitzicht van Woody Allen, de burleske karakterkop van Robert De Niro of het rijkelijk uitgebouwde lichaam van een Michelinmannetje.

Het is wat het is er er bestaat geen wet om je verwekkers voor de rechter te slepen wegens estetische verwaarlozing.

Sinds jaar en dag ben ik de bezitter van een sik-plus-baard.
Ik geloof sterk dat ik hiermee mijn medemens wat help aangezien die anders spontaan zou beginnen denken dat ie wel zin heeft in een gekookt eitje nadat ie een minuutje met me heeft gepraat.
De sik werd langer en langer en toen kleine Zane - nu drie maand oud - in mijn leven kwam, had ik medelijden met het kleine kereltje dat de hele tijd dat gekriebel van mijn baardharen moest ondergaan.

Exit lange sik, tot grote opluchting van mijn lieve mama (die me trouwens nooit verteld heeft dat ze die gezichtbegroeiing niet kon  smaken).
In plaats daarvan wou ik eens uitzoeken hoe ik eruit zou zien met een baard en daar ben ik nu hard mee in de weer.

Gisteren zit Mimi me aan te staren en met iets van bewondering in haar stem zegt ze: "die baard staat je wel. Je doet me denken aan Colonel Sanders."

Ik neem het compliment hoofs in ontvangst terwijl mijn gedachten afdwalen naar een nobel man, vooruitstormend op zijn zwarte hengst die alleen hij in bedwang kan houden.
Geliefd door zijn manschappen, gevreesd door de tegenstander.
Een groot en rechtvaardig leider, een voorbeeld voor allen.
Maar bovenal, een charismatische en knappe verschijning. Een gebeeldhouwde kop op een lichaam van graniet.

Over General Lee heb ik nog gehoord en ik hoop dat ie daar geen vriendje van is; dus vraag ik Mimi wie die Colonel Sanders dan wel is.

Het onschuldige antwoord schopt me genadeloos in het middenrif.

"De stichter van Kentucky Fried Chicken," zegt Mimi ernstig. Onze Captain Iglo denk ik er onmiddellijk bij.
Het wordt nooit wat met mij als fotomodel...

Colonel Sanders
Captain Iglo








maandag 9 mei 2016

GEWEND WORDEN AAN EEN NIEUW LEVEN (DEEL II)

En terwijl we zo in de vooravond van een mooie vrijdag druk in de weer zijn met het uit- en aanzetten van de drie aircons die onze woonkamer rijk is; ondertussen met een waaier Zane wat koelte toewaaien en stilletjes hopen dat de koperen ploert (Lucky Luke stripverhalen?) verdwijnt zodat het toch een graad of twee koeler wordt, in die beginnende schemering dus, zoekt Mimi het toilet op dat uitgeeft op de woonkamer en komt er even zo snel weer uit met een heel vreemd sprongetje.

"Een slang, een slang," zo beeft haar stem en onmiddellijk kijken drie mensen in mijn richting.
Ik probeer mezelf een houding te geven en meet me een Crocodile Dundee blik aan die jammerlijk mislukt door de schrik voor dat verdomde reptiel.

Voorzichtig open ik de deur van het kleinste kamertje en inderdaad, daar kronkelt hij.
(Of zij, absoluut geen zin om dat te gaan uitzoeken).

Ik ram de deur weer in het slot zodat ook de buren zes huizen verder weten dat we met een noodtoestand hebben te kampen en denk koortsachtig na.
Ik ren de keuken in, achterna gestaard door mijn driekoppige fanclub en besef dat hun veiligheid en mijn authoriteit afhangt van mijn acties in de volgende minuten.

Ik neem mijn favoriete keukenmes, ren de keuken uit en bedenk dan dat ik mijn mes niet wil beschadigen.
Prioriteiten stellen in stressvolle situaties geeft blijk van being cool. (Niet vergeten mee te delen aan mijn toeschouwers als ik dit overleef).
Hop, de keuken weer in en ik neem een mes dat verscholen zit in een houten krokodil.
Wie me het 30 cm lange moordwapen ooit heeft gegeven in mijn tijd van De Kokodril, dat weet ik niet meer maar wat ik me wel nog herinner is dat het gekocht was aan de Klaagmuur in Jeruzalem; de plaats waar een nagelknippertje afgenomen wordt als een potentieel moordwapen.
Eigenaardig vast te stellen dat je over de meest vreemde dingen nadenkt op zo'n moment.

Ik open de deur weer heel voorzichtig met mijn ogen tot spleetjes geknepen.
In mijn verbeelding bind ik de strijd aan met een spitting cobra en die pootloze duivel zit gewoon griezelig te grinniken terwijl ie wacht tot ik die deur weer opendoe om zijn dodelijke gif feilloos in mijn ogen te spuiten.

Niemand te zien.
Plan gaat niet volgens plan.
Wat te doen?

Maya en Enzi worden onderhand helemaal gek van de opwinding dus hier moet een finale aan gebreid worden.

Ik open de deur opnieuw op een kier en heb die slappe bezemsteel weer in het vizier.
Hij kijkt me aan en grimlacht.
Mijn bloed wordt koud. Dat hebben we dan toch gemeen.

Ik zet de deur op een miniem kiertje en ga erachter staan.
Kiekeboe...

Onze vriend verlaat zijn schuilplaats en glijdt de woonkamer binnen.
Ik hak en ik mep en ik sla en ik hamer en ik timmer.

Slang dood. Mes kapot.

Doek valt en ik neem het applaus van mijn kleine publiekje in ontvangst.

Nooit meer. Alsjeblieft nooit meer!!


zondag 8 mei 2016

GEWEND WORDEN AAN EEN NIEUW LEVEN (DEEL I)

Het was allemaal leuk en interessant en de moeite toen we aankwamen maar een flinke hittegolf zonder een zuchtje wind kan daar verbazingwekkend snel verandering in brengen.

Bijna twee weken nu kreunen we onder temperaturen van meer dan 40 graden en helaas koelt het ook 's nachts niet zo erg veel af.

Tel daarbij het eerder onbetrouwbare elektriciteitsnetwerk en je hebt een rechte lijn naar tropenkolder.

Elke dag toch wel een keer of acht gaat de elektriciteit eraf. Niet op bepaalde momenten en niet voor een bepaalde duur dus het is altijd een beetje inschatten waar we nu weer aan toe zijn.

Voornaamste probleem in een huis met grote ramen is de micro-klimaatstijging.
In tien minuten gaan we van een aangename 28 graden naar 42. Daar kunnen ze wereldwijd nog een puntje aan zuigen met de global warming!

Tweede probleempje van eerste-land-wereldburgers (die we toch nog altijd zijn) is dat we wel air conditioning hebben maar dat die niet altijd werkt en wel om twee redenen.

Ten eerste is er volgens mij een samenzwering aan de gang tussen de mensen van het elektriciteitsnet en de verkopers van elektrische apparaten.
De deal zit zo in elkaar: op het net wordt elektriciteit van een heel lage spanning losgelaten. Zo krijgen de mensen wel het gevoel dat ze stroom krijgen maar veel kunnen ze er niet mee doen.
Lage spanning betekent immers hoge stroomsterkte en dat kunnen de meeste toestellen gewoon niet aan, Het gevolg is dat er de hele tijd apparaten de strijd opgeven wat dan weer positief is voor de verkoop natuurlijk.
Gelukkig wonen wij in een huis met degelijke voltage-controllers maar de keerzijde hiervan is dat die op veiligheid springen iedere keer de spanning onder de 175 V zakt.
Helaas is dat nogal erg regelmatig.

Tweede punt dat voor verbetering vatbaar is, is dat het buiten zo "blistering hot" is - zoals het zo tekenend gezegd wordt in het Engels - dat de aircons hele warme lucht moeten gaan koelen en dat kunnen ze dus helaas ook niet aan.

Momenteel heeft twee-maand-oude Zane zijn wandelingetje buiten om vijf uur 's ochtends; blijven alle gordijnen zoveel mogelijk dicht en kennen we onderhand elk sterk en elk zwak punt van iedere aircon in dit huis.

First world problems inderdaad maar op je humeur werkt het wel als het weken duurt,,,

zondag 1 mei 2016

TWEE VERTELSELKES..... (DEEL II)

In Afrika, zoals overal ter wereld, vind je ze....de trailing spouses (m/v) zoals dat zo deftig benoemd wordt maar waar soms ook wel expat wives (v alleen) mee bedoeld wordt.
De dames zijn met of tegen hun zin mee verhuisd met hun goed verdienende echtgenoot en leven dikwijls een leven van luxe en eenzaamheid.

Er is een huismeisje, een kok, een schoonmaker en een tuinman en de liefhebbende echtgenoot vertrekt 's ochtends vroeg naar het werk en komt pas laat terug.

Zeer kort door de bocht nu, zie je deze dames uiteenvallen in drie categorieen.
Je hebt de dames die zich volledig op de opvoeding van de kinderen gooien: elke dag worden de koters opgehaald aan school, er worden koekjes en cakejes gebakken en de liefhebbende mama is al maanden op voorhand aan de slag om elk jaar opnieuw het mooiste Halloween kostuum te ontwerpen voor haar jonkies.

Daarnaast heb je de creatievelingen: ze maken bean bags (de beter gekende zitzakken) of ze maken cupcakes op bestelling. Ze crocheren, breien of passen lokale stofjes aan om aan andere rijke trailing spouses te verpatsen.
Verse yoghurt, organische groentjes, fetakaas of zelfgemaakte muesli; deze dames draaien er hun hand niet voor om.

Het derde groepje dan is het meest tragisch en terzelfder tijd het meest komisch.
Uit pure baldadigheid gaat deze mevrouw al om tien uur aan de porto.
Dan volgt een lunchje met een paar gelijkgestemde vriendinnen (een slaatje en twee witte wijn. Toch een beetje voorzichtig met al die calorien) en 's avonds wordt dan nog een fles soldaat gemaakt met de doodvermoeide echtgenoot.
Met een schoonheidsslaapje vooraleer de kinderen terugkomen van school slaagt ze erin om twee keer op een dag dronken te zijn..

Uitzoomen nu en we komen bij de nieuwe president van Tanzania terecht.
President John Pombe Magufuli - ook wel de bulldozer genoemd - heeft zo zijn eigen aanpak..
Wij Afrikanen kunnen wat meer werkethiek goed gebruiken, zo beslist deze man en hij maakt van een nationale feestdag een nationale opruimdag waarop je hem zelf kan vinden, de mouwen opgerold, met een vuilniszak aan de kant van de weg.

Ik mag hem wel, onze vriend, maar soms loopt er ook wel iets mis met de communicatie.
De bulldozer vindt het bijvoorbeeld niet kunnen dat er tijdens de werkweek al voor 5PM rondgehangen wordt in allerhande bars.
Een glas drinken, is voor na het werk, vindt ie en dat vertelt ie dan in één of andere speech.
Helaas weten de ordehandhavers dan weer geen raad met van die vage verhalen.
"Is dit nu illegaal of niet,"denken ze terwijl ze zich onder hun zweterige pet krabben.

En zo komt het dat op een mooie dag, op een mooi terrasje waar een paar elegante slaatjes geserveerd werden met een paar glaasjes wit, de politie van dienst binnenstapte.
"Hey witte dames", zo moet het geklonken hebben.
"Dat kan zo maar niet, al dat gezuip. Zeg dat onze president het gezegd heeft."

De dames werden in een busje geladen - eentje dronk nog met een besmuikt gebaar haar glas snel leeg - en ze brachren vijf uur in de gevangenis door vooraleer ingezien werd dat deze aanpak eigenlijk meer nadelen dan voordelen had...

Dat de tweede naam van de president 'alcohol' betekent, zullen we maar aan het toeval wijten.
Leuke vent, dat dan weer wel:







vrijdag 29 april 2016

TWEE VERTELSELKES...(DEEL I)

Overal waar mensen elkaar ontmoeten, kunnen er onverwachte omstandigheden ontstaan; dat is zo in alle culturen ter wereld.

Hierna twee verhalen uit twee werelddelen; beiden hilarisch vind ik zelf...

Een Taiwanese mevrouw in Yangon had een hele club personeel aangenomen om haar huis te onderhouden. Dat ging van een kok over een meisje om op te ruimen tot een paar schoonmakers.
De mevrouw kon dit betalen omdat kosten voor personeel hier zo goedkoop zijn en omdat ze dan ook nog eens in de goedkoopste vijver ging vissen; die van ongeschoolde meisjes die enkel Myanmar praten.

Onze lieve mevrouw nu, die zelf Mandarijn spreekt, vond het wel net zo handig dat haar personeel een mondje Chinees zou kennen en dus verzamelde ze op een mooie namiddag haar hele team voor de TV om samen een Chinees zeepfeuilleton te bekijken.

De dame vond het goed voor de taalontwikkeling terwijl het groepje het waarschijnlijk leuker vond dan werken.
En zo zaten ze daar met zijn allen, dag na dag.
Wie Thuis en Familie kijkt, zal het patroon herkennen...

Ondertussen zijn we een paar maanden verder en wordt het huis bewoond door een stelletje TV-verslaafden.
Mevrouw heeft al lang geen inspraak meer in hoe de namiddag wordt doorgebracht.
Eens het begindeuntje van de Chinese series weerklinkt, komen ze uit alle kieren en goten gekropen; verzamelen ze voor het scherm en wordt er een paar uur niet meer gewerkt.

"Gelukkig gaat hun Chinees er flink op vooruit,"zegt de eigenaresse van de TV, "maar of ik nu tevreden moet zijn of niet, daar ben ik nog niet uit...

zaterdag 23 april 2016

ERG OPGEZET MET WATERPRET

In april gaan in Myanmar alle zaken dicht en alle waterkranen open, zo hadden we gehoord.

Komende van een land waar de reguleringen zo strikt zijn dat je een GASboete kan krijgen als je als Gentse student eens een emmertje water morst tijdens de 'waterdagen' en waar je zaak eventjes sluiten gelijk staat aan financiele zelfmoord, dacht ik dat dat allemaal wel zo een vaart niet zou lopen.

Het nieuwe jaar in Myanmar wordt gevierd tijdens de Thingyan dagen.
Bedoeling is dus een rituele reiniging om netjes aan de start te verschijnen.

In het kort komt het erop neer dat elke winkel, elke zaak, elk kantoor, elk regeringsbureau dicht gaat.
Niemand steekt nog een poot uit.
Goeie vriend J had een mooie, nieuwe auto gekocht en had die betaald in de late namiddag van de laatste dag dat de banken open waren.
Hij heeft de volle tien dagen gewacht.
Mijn telefoon kreeg een onbedoelde douche op dag één en ik verdween dus zo ongeveer van de wereld gedurende Thingyan. Echt niemand kon me helpen...

Dat de waterkranen ten alle tijde opengezet worden, mag ook letterlijk genomen worden. Durf je op een brommertje door het dorp rijden, dan krijg je het water met vaten tegelijk over je uitgekieperd.
Ervaren chauffeurs beplakken de hele binnenkant van de auto met plastiek en waar je ook te voet gaat; het is een mathematische zekerheid dat je drijfnat bent na vijf stappen.

We boekten een plaatsje op een open truck die de stad zou doorkruisen op de eerste dag van Thingyan.
Beetje meer kindvriendelijk dan later tijdens de feesten wanneer alcohol en misdrijf de kop beginnen op te steken.

Ook in ons gezelschap was Senne Bogaerts.
De voor ons voordien onbekende jongen was amper twintig toen ie stierf tijdens een fietsongeval in West-Vlaanderen vooraleer hij zijn droom kon waarmaken en de wereld zien.
Zijn vrienden maakten stickers en die reizen dan naar elke uithoek.
Senne kreeg dus natuurlijk een ereplaatsje op de watertruck.

Later gaat ie ook nog met ons mee naar The Golden Rock, Angkor Wat en op krokodillenbezoek en zo heeft ie dit stukje van de wereld toch ook weer bezocht!




We belandden in een gigantisch watergevecht waar ongeveer iedereen met emmers, flessen, tuinslangen en hogedrukspuiten (slecht idee) in de weer was.
Langs de weg waren gigantische podia gebouwd waar het water met kubieke meters tegelijk aangeleverd werd terwijl alle open trucks traag voorbij reden en iedereen aan de slag ging om de andere partij zo nat mogelijk te maken.

Hilarisch, heerlijk, verfrissend...

Volgend jaar gaan we zeker weer mee op dag één; daarna verdwijnen we uit Myanmar want je kan je niet inbeelden wat een impact het op je dagelijkse leven heeft als een heel land letterlijk stilvalt.







maandag 18 april 2016

EEN LEKKER BEKKIE TROOST

Ik heb het er al over gehad toen het over het verkeer in Myanmar ging: het vieze rode goedje dat door ongeveer elke taxichauffeur uitgespuugd wordt aan de rode lichten.

Betelpalm wordt het genoemd hoewel de betel niks met de palm te maken heeft.

De Areca palm geeft fruit - meer algemeen een noot genoemd - dat na drogen in kleine stukjes wordt gehakt of gesneden.
Gekend om zijn mild stimulerende werking is het in feite de Red Bull van de werkende klasse.

Een betelblad dan, familie van de peperplant, wordt gebruikt om de stukjes Areca noot in te verpakken. Voeg daarbij een beetje calcium hdroxide, wat kruidnagel en kardemon en je hebt een lekker snackje om wat op te sabbelen...
Kost je een dollar voor 24 stuks.

Image result for betel palm spitting


Dat het kankerverwekkend is en je tanden volledig naar de maan helpt, zullen we maar buiten beschouwing laten.

Image result for taxi driver spitting betel palm Myanmar

Liever niet doen dus, zie hieronder!!


dinsdag 12 april 2016

NIET OPGEZET MET WATERPRET

Ook Myanmar blijft niet achter bij de rest van de wereld.

Sinds enige maanden kan je in de stad op een drietal locaties genieten van het "Kentucky Fried Chicken fastfoodgebeuren" (ellenlange rijen verzekerd) en ook een heus waterpark werd aan de eerder beperkte lijst van uitjes toegevoegd.

De kinderen heb ik daar nog niet van op de hoogte gebracht want echt vlotjes schijnt het allemaal niet te lopen.

Op 2 maart werd de zaak officieel geopend en kon je genieten van heel wat attracties die behoorlijk nieuw waren voor een land als Myanmar.
Helaas hing daar ook een prijskaartje van €20 aan vast voor volwassenen waar de meeste spannende glijbanen dan nog niet eens bij inbegrepen zaten.

De Myanmar Times rapporteert dat de meeste bezoekers vonden dat het toch wel heel duur was volgens de gewoontes van dit land maar toen waren de klagers nog niet binnen.

Het water voor dit nieuwe park wordt uit de Yangon rivier gepompt en als je weet dat rivieren in ontwikkelingslanden al eens graag beschouwd worden als wegdrijvende vuilnisbakken (je gooit je afval erin en hop, het verdwijnt), dan kan je je ook voorstellen over wat een bruin rioolsopje we nu praten.

De enorme pompen en de state-of-the-art waterzuiveringsinstallatie hielden het helaas enkel vol van de opening om acht uur tot ongeveer lunchtijd. Toen was het nieuwtje eraf en vulden alle bassins, douches en waterglijbanen zich met een vloeibare biologische bom.

Children play and swim in the murky river water. Photo: Facebook / Ni Ni Thant
Ouders die al eventjes van hun kinderen afwilden, lieten die nog wat lekker verder ploeteren maar de meeste bezoekers waren toch niet echt opgezet met dit soort grapjes.

Daarbij komt dat veel van de attracties uit metaal waren gemaakt - in een tropisch vochtig klimaat als lower Myanmar kan dat tellen - en eigenlijk al aan het roesten waren van voor de opening.

Verder is Myanmar ook een paradijs voor straathonden (want volgens het boedhistisch geloof mogen dieren niet gedood worden) en ook de oudste vriend van de mens had al spoedig zijn weg naar binnen gevonden om mee te doen met de dolle pret.

A stray dog splashes around on Water Boom’s opening day of March 2. It closed early due to complaints and malfunctions. Photo: Facebook / Echo Today

De eigenaars hadden waarschijnlijk een andere start voor ogen gehad maar zagen zich genoodzaakt om halverwege hun eerste dag de tent alweer te sluiten.
We zijn nu zes weken verder en nergens kan ik vinden of het probleem verholpen is en we eindelijk ons geld kunnen vergooien aan roestige bakken vol afwaswater.

Toch maar eens de site bezocht om een vraagje te stellen.
 - De Google Maps kaart werkt niet dus geen idee waar die jongens zitten.
 - Mijn email raakte niet verzonden.
 - het laatste nieuws op de site dateert van vóór de opening.

Nog maar eventjes thuis waterspelen organizeren met de tuinslang dus,,,