maandag 14 augustus 2017

THE WILD, WILD WEST (DEEL II)

We verlaten Monument Valley met 520 km voor de boeg en aangezien we voor de zeer grote groep op de eerste helft van de tour twee gidsen op motoren meehebben, wordt Rui, de Portugese gids naar de bestelwagen verbannen en mag ik aan de kop van het peloton sleuren.

Algauw ben ik erachter dat dat harder werk is dan ik dacht.
Bedoeling is om er een constante snelheid op na te houden zonder dat je de hele groep losrijdt maar te traag mag dan ook weer niet want anders knallen er achterin wel een paar verstrooide zielen op elkaar.
Verder moet je de GPS in de gaten houden - geen enkele gids heeft zin om met rode kaken rechtsomkeer te moeten maken naar de gemiste afslag -, zitten de twee andere gidsen constant te tetteren in je koptelefoon, moet je ervoor zorgen de rem zo weinig mogelijk aan te raken om een accordeoneffect op je volgers te voorkomen en moet je constant in je spiegels kijken om te vermijden dat je binnen tien dagen alleen in Los Angeles aankomt.

Het is heet maar de weg is prachtig en we bereiken Bryce Canyon heelhuids.
Vroeg in de ochtend rijden we naar de canyon voor de zonsopgang en daarna rijden we over een indrukwekkend mooie weg door Zion National Park.
Tenslotte gaat het verder in 1 ruk naar Las Vegas waar we een rustdag hebben.
Voor de gasten althans want voor ons loopt het allemaal een beetje anders.
Rui stapt op het vliegtuig om een andere tour te beginnen en we hebben een afscheidsdiner met twee derden van de groep die ons verlaten.
Op dag twee van ons verblijf in de gokstad komen er zes nieuwe mensen ons vervoegen; twee koppels en een vader en dochter.
We maken ze wegwijs in de zeden en gewoontes van rijden in groep en hebben 24 uur na het afscheidsdiner een welkomstetentje.

En alweer rijden we, deze keer naar een plaats waar we zo snel mogelijk doorheen willen.
Death Valley ligt 86 meter onder zeeniveau en heeft met een top van 56 graden Celsius een verdiende stek in de heetste plaatsen ter wereld.
Tijdens onze doortocht bereikt het kwik slechts 45 graden maar toch is iedereen opgelucht om de gigantische heteluchtoven te verlaten.

We bereiken de Eastern Sierra Nevada's en hoger en hoger gaat het tot in het idyllische skistadje Mammoth Lakes waar we de nacht doorbengen in temperaturen die heel wat aangenamer zijn.

Het vooruitzicht om Yosemite National Park te bezoeken maakt me extra vroeg wakker en net zoals elke dag maak ik de schermen en de koplampen van alle motoren schoon en kijk ik de olie na; alleen gebeurt het deze keer in het schemerdonker met een zaklamp.

Het park ontgoochelt niet en via prachtige wegen doorkruisen we een prachtig stukje Amerika.
We geven iedereen de kans om zich wat op te frissen in het hotel terwijl ik de reservemotor uit de aanhangwagen rijd en opnieuw gaan we op pad, deze keer om El Capitan te bezoeken.
Onderweg zien we nog een berin met jong aan de andere kant van de rivier en daarna staan we met zijn allen te turen naar het enorme blok graniet die bijna 900 meter loodrecht imposant staat te wezen.

Na een minuutje zoeken hebben we drie kleine stipjes in het vizier.
Twee klimmers staan op een richeltje en de derde klimt beetje bij beetje in hun richting.
Deze atleten zullen binnen een uurtje of twee hun hangmat aan de rots vastmaken en wat energierijke voeding naar binnen werken, (misschien moet er eentje van hen zijn behoefte doen wat in een plastiekzakje moet gebeuren vanwege andere klimmers beneden hen) en na een korte nacht zullen ze hun gevaarlijke avontuur verder zetten.

Van de woeste natuur in Yosemite gaat het naar 1 van de meest interessante steden van de USA.
We bereiken San Francisco om vier uur op een zondagnamiddag maar toch is het een heksenketel.
Nerveus stuur ik de brede aanhangwagen door smalle straatjes met fietsers aan de ene en geparkeerde wagens aan de andere kant maar we bereiken het Hiltonhotel zonder kleerscheuren.

Ook al is hier een rustdag gepland, toch moeten we vroeg uit bed want we gaan Alcatraz bezoeken.
Een indrukwekkende rots is het met een al even indrukwekkend verhaal.
De rest van de dag hebben we vrijaf maar morgen rijden we naar de kust voor wat een prachtige rit langs de kustlijn moet worden...


Zion National Park


Martin, de Duitse slager neemt drie weken vakantie per jaar en dan stappen hij en zijn vrouw elk op een motor om een stukje te rijden. Zoals een hardwerkende zelfstandige kan ie overal en onmiddellijk slapen..


Monument Valley

45 graden in Death Valley

een korte stop in Zion National Park


ik wil een groepsfoto maken maar besluit eerst mijn schaduw te fotograferen.
Ondertussen wil een onbekende vrouw mijn toestel nemen zodat ik ook op de foto kan.
Plots word ik aangevallen door een ratelslang.



El Capitan, 900 meter loodrecht de hoogte in











Alcatraz




vrijdag 11 augustus 2017

THE WILD, WILD WEST (DEEL I)

Back to back zoals dat heet in het Engels.
In de praktijk betekent dat dat je 's avonds een afscheidsfeestje bouwt in de bar van het hotel met je Route 66 gasten en dat je veel te lang blijft hangen omdat het tenslotte zo'n leuke bende was
- Bloednuchter, dat dan weer wel -
en dat je de ochtend erop op kantoor verwacht wordt om je bestelwagen, de aanhangwagen, de reservemotorfiets en alle andere zooi af te geven en te laten controleren om dan in 1 vloeiende beweging een nieuwe bestelwagen, aanhangwagen, en ga zo maar verder....

Terug naar hetzelfde hotel dan maar waar nog een paar zombies van de vorige avond rondzwerven terwijl we de nieuwe gasten verwelkomen, deze keer voor een Wild West Tour.
Met zijn 29-en zijn ze deze keer op 19 motoren en dat is wel een hele bende.
Zeven Italianen zijn erbij die geen woord Engels praten, vier Fransen, acht Britten, vier Brazilianen, twee Spanjaarden en twee Duitsers.

1 Van de Duitsers kaapt onmiddellijk de hoofdprijs weg door aan te geven dat ie nog nooit op een motor heeft gezeten; laat staan gereden.
Na de eerste dag met alle mogelijke gevaarlijk geklungel dat bij iedereen voor kippenvel zorgt, wordt de brave man de keuze gelaten om de tour te verlaten of om een auto te huren en ons op die manier te volgen.
Zeven lange dagen, tot in Las Vegas, heb ik een zwarte Mishubi tegen de aanhangwagen plakken omdat de man me onder geen beding uit het oog wil verliezen.

We rijden Palm Springs binnen op de eerste avond en trakteren de groep op een welkomstdiner in een Italiaans restaurant.
Stefano, de Amerikaanse gids van Italiaanse afkomst, heeft een ander idee over hoe een mens zich voeden moet en we eten een heerlijk driegangenmenu terwijl de gasten elkaar wat beter leren kennen.

De dag erop vertrekken we voor een prachtig weggetje dat ons door het mijnstadje Oatman voert om dan via een kronkelende weg in Cool Springs te belanden.
Adembenemende uitzichten en een test voor de rijders die hun machine in de hand hebben.
We hebben ook grote blij dat de Duitser vier wielen onder zijn kont heeft en aan tien kilometer per uur achter de zwaarbeladen bus de helling opkruipt.

We rijden voor eventjes op Route 66 maar dan tegen de richting en onze gasten kopen alle mogelijke prullaria met de magische twee cijfers erop.
Uiteindelijk bereiken we de Grand Canyon. We gaan naar de zonsondergang kijken en doen ons daarna te goed aan veel te veel steak.
Ik was mijn kleren van de laatste tien dagen om twaalf uur 's nachts en wordt door twee verschillende Nederlandse dames gevraagd of ik misschien niet een kwartje op overschot heb voor de droogkast. Mijn idee over de zuinigheid van onze Noorderburen bereikt nieuwe hoogten.

's Ochtends vroeg is iedereen nerveus voor de trip in de helicopter en deze keer raak ik wel in 1 van de zeven kisten die klaarstaat voor een onvergetelijke trip over de Grand Canyon.

Een uurtje later rijden we weer, deze keer naar Monument Valley waar we in de late namiddag met een jeep rondgereden worden terwijl een Native American broer-en-zusterpaar ons uitleg geeft over de Navajo-gebruiken.










Mexicaans voetstalletje net achter het hotel.

de weg waar Forrest Gump moe wordt en zijn looptocht eindigt











zondag 30 juli 2017

GET YOUR KICKS... (DEEL III)

Van Joplin, Missouri ging het naar Oklahoma City in, jawel, Oklahoma en onderweg raakte ik de groep kwijt omdat een motor een kleine herstelling nodig had in een Harley Davidson garage.
Ik ging de snelweg op terwijl de motorrijders de kleine weggetjes opzochten en arriveerde met twee uur voorsprong aan het hotel.

En verder ging het, op naar de volgende staat op ons lijstje,
We reden Texas binnen en verlekkerden onze gasten met verhalen over de grootste en sappigste steaks in The Big Texan waar ik in november vorig jaar al eens binnengestapt was.
We werden afgehaald met drie limousines - een gratis dienst van het restaurant, alleen de chauffeur verdiende een fooitje - maar zagen helaas niemand die de uitdaging wou aangaan om twee kilo biefstuk binnen het uur naar binnen te werken.

Van de vlakke weiden van Texas ging het naar de droge woestijn van New Mexico en tenslotte verder naar de hoger gelegen dennebomen van Santa Fe, de hoofdstad van de staat.
Hier was een rustdag ingelast in het prachtige en centraal gelegen Hilton maar helaas gold dat niet voor de beide gidsen.

Wij reden naar Albuquerque waar ik snel eens de staat van ons huis ging opmeten en pikten daar vijf nieuwe gasten op.
Een Italiaanse vader en dochter zouden op een dikke Electra Glide het tweede deel van de trip meemaken en daarnaast hadden we een Canadese moeder die een Indian Scout had gekozen terwijl haar zoon en vriendin voor een Fatboy gingen.
De vriendin/schoondochter was vier maand zwanger maar de dokter had haar verzekerd dat ze rustig kon genieten van het Amerikaanse landschap.

We reden uiteindelijk Santa Fe weer uit via schilderachtige weggetjes en tijdens een stop maakten we kennis met Jim.
Hij was van Washington DC naar Chicago gefietst en was nu ongeveer halfweg op Route 66.
"ik ben weggelopen van huis', zei de sympatieke zestiger en iedereen lachte.
"Toen mijn vrouw totaal onverwacht stierf, liep ik de muren op thuis en dit is mijn manier om het verlies te verwerken."
Het groepje stoere motards dat rondom de fietser stond, had de tranen in de ogen en mijn gedachten dwaalden af naar een dierbare vriend die ooit door een vergelijkbare situatie moest en de pijn ook probeerde te verzachten met een lange fietstocht.
Omdat Jim's vrienden toch wilden weten waar hij uithing, had ie een website gemaakt met enkel foto's. Echt de moeite waard om eens te bekijken...

Cadillac Ranch in Amarillo


Halverwege de trip



The Big Texan



zaterdag 29 juli 2017

GET YOUR KICKS... (DEEL II)

We maakten een ontmoetingsruimte klaar voor een korte meeting met onze gasten, zagen dat de gemiddelde leeftijd waarschijnlijk 55 was en probeerden mensen in hun EagleRider-jassen te wurmen terwijl we duidelijk zagen dat ze hun omvang flink onderschat hadden.

Daarna gingen we vier blokken verder naar een Italiaans restaurant voor een welkomstdinner, iets wat heel veel momenten van onbehaaglijke stiltes inhield en de dag erop laadden we alle bagage in mijn bus en alle gasten in een andere bus en reden we naar het lokale kantoor van het bedrijf waar iedereen een flinke Harley toegewezen kreeg.
Er werd nog een onsuccesvolle poging ondernomen om een niet-zo-grote dame op een iets grotere motor te krijgen omdat we dan wat minder snel moesten stoppen voor benzine maar ons verhaal sloeg niet aan.

Kevin, de gids die voorop reed met zijn Harley, vertelde de club dat we gelijk de snelweg opgingen om Chicago op een vlotte manier te verlaten in plaats van elkaar kwijt te raken aan de talrijke stoplichten en je voelde een golf van nervositeit door de groep gaan terwijl we met zijn allen keken naar de gigantische trucks die naast het bedrijf passeerden.

Iedereen haalde het en na een paar kilometer gingen we van de autosnelweg af en kozen we voor de rustige wegen van Illinois.

Om het uur of zo was er een stop ingelast waar ik opgedragen werd om iedereen van water te voorzien. We reden in een heet en vochtig klimaat en toen de helmen afgingen, zag ik enkel rode en verhitte koppen.
In de late namiddag kwamen we aan in Springfield, de hoofdstad van Illinois en tijdens het binnenrijden van de parking liet er eentje tergend langzaam zijn motor op de grond vallen.
Er werd vooraf aangegeven dat mensen goed uitgerust aan de start moesten verschijnen maar deze rijder had gewerkt tot de laatste dag en was dan van het vliegtuig ongeveer rechtstreeks zijn bed ingestapt voor een korte nacht, jetlag incluis.

Op dag twee reden we Kansas binnen voor een heel korte passage en daarna ging het naar Missouri waar we in een zweterige hitte aankwamen in het centrum van een drukke stad.
Onze groep was in twee gesplitst en tussen de hoge gebouwen kon mijn GPS geen signalen opvangen maar na wat improviseren met mijn smartphone kreeg ik gelukkig mijn kleine team weer op koers naar het hotel.

Wie denkt dat kleine en rommelige steegjes enkel ontworpen worden voor Amerikaanse misdaadfilms heeft het mis.
De bestelwagen met reservemotor moest achteraan het hotel geparkeerd worden en erg veilig leek het me allemaal niet maar er was geen alternatief.

Ik vulde de koelbox bij met flesjes water en toen ik een nieuw pak openscheurde, rolden er een paar weg onder de aanhangwagen.

Toen trilde de hele bestelwagen van de diepste bas die ik ooit gehoord gehad (maar misschien had mijn ongerustheid er heel veel mee te maken).
"HEY BRO", klonk het in onmiskenbaar Afro-Amerikaans.
Ik draaide me om en zag de breedste man die ik ooit gezien had (maar misschien had mijn ongerustheid er heel veel mee te maken).
Ik heb mijn lesje ondertussen al geleerd in overvallen en accepteerde dat mijn portefueille en smartphone van eigenaar zou veranderen toen de man zijn hand uitstak.
Ik zag geen wapen maar wel een flesje dat weggerold was.
"HIER BRO, DAT ZAG IK DAARNET WEGROLLEN."
Ik plaste een heel klein beetje in mijn broek en bedankte de man met een bevend stemmetje.

Op de derde dag ging het naar Joplin, nog altijd in Missouri en van achteraan de hele groep zag ik het vertrouwen toenemen.
Iedereen had zijn zware machine onder controle en het was een waar plezier de grote kolonne voor me te zien rijden.


we bezochten de plaats waar de eerste corndog geboren was (een hotdog in een deegjasje)


de originele R66 in bakstenen, voor een groot deel betaald door Al Capone die in ruil voor zijn centen onschendbaarheid eiste

een enorm reclame-mannetje uit de jaren '50


klaar om te vertrekken

de grootste schommelstoel ter wereld.
Schommelt niet.

donderdag 20 juli 2017

GET YOUR KICKS... (DEEL I)





Toen ik veel vroeger dan verwacht mijn werkvergunning kreeg, schakelde ik een versnelling hoger en begon emails uit te zenden voor een werkzekere toekomst die ik niet erg interessant vond en daarnaast probeerde ik ook een 'open email' naar een bedrijf dat dromen verkocht.

Eagle Rider was het grootste motorfietsenbedrijf van de States dat ook tours organiseerde en ik schreef een lyrische email over de 40 talen die ik sprak, hoe dicht ik wel bij een olifant geweest was tijdens een safari en hoe ik als eerste persoon ooit de Sahara had doorkruist van noord naar zuid.
Ik vergat dit emailtje tot ik twee weken later een telefoontje kreeg en na een gesprek van twintig minuten aanvaard werd om tourgids te worden.
(Later bleek dat het meer te maken had met het plots uitvallen van een paar gidsen dan dat het om mijn enorme talenten ging, maar ik was binnen en dat was het voornaamste).

We kwamen dichter bij het hoogseizoen en zonder veel verdere informatie werd me verteld dat ik naar Los Angeles zou vliegen op 16 juli.

Aziaten leven langer dan andere bewoners van deze wereldbol en zo kwam het dat de oom van Mimi zijn midlife crisis blijkbaar op zijn 62 had want hij bracht me naar de luchthaven in zijn rode Mustang Shelby terwijl ik hem voordien enkel gezien had in een flink gebruikte pick up truck.
Het leven zit vol verrassingen...


Gelukkig bleef de kap dicht want het was vier uur 's ochtends maar oompje wou duidelijk indruk maken en enigszins onvast na een Fast en Furious ritje wankelde ik uiteindelijk Sunport binnen.
Tijdens de twee uur durende vlucht las ik nogmaals alle richtlijnen voor de volgende 20 dagen want ik zou Route 66, de Moeder aller Routes, gaan rijden samen met een klad Australiers en Europeanen.



Tussen honderden motorfietsen vond ik Kevin die de hoofdgids op de motor zou zijn en samen begonnen we ons klaar te maken voor iets wat een stukje uitdagender was dan 'een stukkie rijden' uit de vorige posts.


Wie kent deze?




Route 66 vertrok in Chicago en ging helemaal naar Los Angeles maar eerst moesten twee bestelwagens (er vertrokken twee groepen op dezelfde dag), elk met een aanhangwagen en daarop een reservemotor van het hoofdkwartier in LA naar The Windy City gereden worden.
Een tochtje van 3,300 km was het door zeven staten en daar hadden we drie dagen voor.

We vertrokken rijkelijk laat op de eerste dag, zaten uren vast in verschillende files in LA en reden door de Mojavewoestijn van California waar het om zeven uur 's avonds nog 45 graden was.
Het was zondagavond en in de andere richting kwam een enorme file van auto's die Las Vegas verlieten.
We reden door Sin City op de snelweg, zagen Trump Tower, Cesar's Palace en Bellagio, de enorme hotels van de stad en werden uiteindelijk gestopt door een enorme storm in het midden van de woestijn ergens op de grens van Nevada en Utah.

Dag twee ging van start om zes uur 's ochtends en we reden non stop - tanken gebeurde in vijf minuten en eten moest al rijdend - door tot acht uur 's avonds.
Maar we reden door een prachtige omgeving; de enorme canyons waar de snelweg doorsneed in Arizona; de Rocky Mountains tussen Grand Junction en Denver; het was allemaal indrukwekkend.

Doordat we al twee keer een uur hadden verloren door de verschillende tijdszones vertrokken we op dag 3 pas om 7 uur en na California, Nevada, Utah en Colorado was het nu de beurt aan Nebraska, Iowa en uiteindelijk Illinois waar we om 11 uur 's avonds stikkapot aankwamen.

Het was een helse tocht geweest maar door de hele trip op twee en een halve dag te rijden, kregen we een rustdag vooraleer de hele trip in de andere richting - en door andere staten - terug te rijden.

We brachten de dag door met voorraden inslaan, de motoren testen (ondergetekende gedroeg zich als een kind in een snoepjeswinkel) en kennis te maken met de andere teams die vandaag vertrokken of morgen met ons zouden rijden.

De spanning stijgt, deze middag ontmoeten we alle deelnemers en morgen stapt iedereen op de motor terwijl ik achteraan in de frisse koelte van de airconditioning een ondersteundende rol zal vervullen...