zaterdag 24 december 2016

HET WORDT ALLEEN MAAR ERGER

2016 is/was een jaar om snel te vergeten maar dat wil daarom niet zeggen dat alle miserie achter de rug is, integendeel.
Sinds 8 november, de dag van de verkiezingen in de USA tot vandaag heb ik me ingehouden om niet te veel op de kap te zitten van de halve zool (verder in deze column halve zool genoemd want een ander woord heb ik niet voor dit individu) omdat ik nog altijd dacht dat dit land bij zinnen zou komen op 19 december.

Op die dag stemmen geselecteerde kiezers uit alle staten (net evenveel kiezers als die welbepaalde staat volksvertegenwoordigers en senators heeft) wie uiteindelijk de president zal worden.
Hoewel die maatregel op het eind van de 19de eeuw in het leven werd geroepen om het land er voor te behoeden dat een totaal ongeschikte kandidaat het tot president zou schoppen, is het nooit zo ver gekomen dat een toekomstig president ook effectief werd afgekeurd.

Je zou gaan denken dat 2016 dan toch eindelijk het jaar zou worden waar men besefte dat de speeltijd voorbij was en dat een bepaald persoon met een Twitterverslaving in een dwangbuis zou worden afgevoerd maar de kiezers deden in grote getale wat van hen verwacht werd: stemmen voor de man/vrouw van hun eigen partij.

Clinton, ook al niet de sterkste kandidaat, haalde meer dan 2.8 miljoen méér voorkeurstemmen dan onze halve zool terwijl de man zelf van alles doet om zijn eigen geloofwaardigheid te ondermijnen en toch hangt de toekomst van dit land de volgende vier jaar van hem af; je kan er met je verstand niet bij.

Iedereen die ooit al een SMSje in een emotioneel moment heeft verstuurd en daar nu nog spijt van heeft, zal ook beseffen dat een wispulturig en zelfingenomen karakter als de toekomstige president niet alleen zou mogen gelaten worden met een vluchtig medium als Twitter, een communicatiemiddel dat geen nuances toelaat door het maximum van 140 tekens en dat gelezen wordt - in dit geval - door een geschatte twee tot tien (!) miljoen volgers.

Het kan toch nooit de bedoeling zijn geweest dat een labiele ijdeltuit tijdens het tandenpoetsen de koersen van de grootste vliegtuigbouwers tot 14% kan doen schommelen? Dat diezelfde persoon de macht heeft om zonder veel tegenstand en terwijl ie nog niet eens president is, de hele gewapende vrede van het Midden Oosten te doen wankelen door de Verenigde Naties een beetje te gaan sarren met vetorechten en het aanstellen van een notoir Zionist als Amerikaans ambassadeur in Israel?
Daarnaast vindt ie ook nog de tijd om een doodgewone Jan-met-de-pet op zulke manier te kijk te zetten dat de man doodsbedreigingen krijgt en tenslotte gaat ie een beetje met de spierballen rollen tegen Putin, de IJskoning.

Iran krijgt er van langs, China krijgt een veeg uit de pan en een autocraat zoals Duterte op de Filipijnen beschouwt hij als een verlichte ziel.

REM, zong het al in 1987 maar toen ging het waarschijnlijk niet over dit fenomeen.
It's the end of the world as we know it...

Ik hou mijn hart vast voor de toekomst. Die zou er wel eens erg zwart en gewelddadig kunnen uitzien.




zondag 18 december 2016

DE KLANT IS KEIZER

Het draait allemaal om de klant.
Zo hoort het ook maar soms vind ik dat de balans toch lelijk de verkeerde kant uitslaat.
Laten we twee sectoren bekijken waar de klant het voor het zeggen heeft: eetgelegenheden - want restaurants kan ik de plaatsen die wij frequenteren bezwaarlijk noemen - en daarnaast de winkels in de enorme shopping malls waar je zonder problemen een nest Boeing Dreamliners in kwijt kan.

Nu heeft een deel van die klantvriendelijkheid in restaurants een dubbele reden. Ten eerste hebben onze Amerikaanse broeders de gewoonte om binnen te stappen, hun - soms wel imposante - ketels te vullen en onmiddellijk daarna terug buiten te waggelen.
Daarnaast wordt een kelner (m/v) het minimum betaald voor hun werk en hopen ze wat extra te verdienen door fooien te incasseren. Ergens tussen de 10 en de 20% wordt aannemelijk geacht.
Zo komt het dat de kelner naar je tafel sprint met je menu, je ondertussen al je wensen voor een drankje ontfutstelt en je tijdens de ellenlange wacht van maximum twaalf minuten drie keer komt verzekeren 'dat het nu wel echt niet lang meer zal duren'.
Tijdens het verorberen van je maaltijd word je dan ook nog acht keer gevraagd of alles naar wens is en of de persoon van dienst nog iets voor je kan betekenen.
("Ja, je kan ophoepelen" zou waarschijnlijk wel iets te kort door de bocht zijn.)

Zoals vroeger ook al aangehaald, kan je zelfs een maaltijdje van $5 volledig fine-tunen naar je eigen wensen.
Daardoor hoor je de man voor je in Burger King een cheeseburger bestellen maar dan liefst tussen een broodje van een fishburger (want die worden niet zo zompig - hierbij kijkt hij achterom om zijn slimmigheid te delen met ons), met sriracha-mayonaise in plaats van ketchup (hij draait zich opnieuw om en zegt dat ik dat ook eens moet proberen), verder zonder augurk en tenslotte zijn rondje rundergehakt niet te hard gebakken.
Ondertussen verbijt ik mijn zin om de man te frituren tussen de chicken nuggets en bedenk ik dat de holbewoners waarschijnlijk niet zo kieskeurig waren toen ze een nieuwe mamoet aansneden.

De jongen die de bestelling aanneemt, doet zonder verpinken wat van hem verwacht wordt; hij heeft elke dag honderden van die veeleisende klanten...

In de winkel dan, de store in de USA, gaat het erom dat je meer korting afdwingt of een extraatje weet te bemachtigen als je klaagt.
En dat doet bijgevolg dan ook iedereen.
Elke aankoop wordt geinspecteerd tot in het absurde om ook maar het kleinste foutje te ontdekken ten einde de verkoopster klem te zetten.

Op de dag van aankomst in Albuquerque kocht ik een SIMkaart. De verkoper opent mijn goedkope smartphone om de kaart erin te stoppen - klantvriendelijkheid weet u wel - en verliest het knopje van het volume.
Iedereen op handen en voeten door het vasttapijt maar zonder resultaat.
"Weet u wat," zegt de uitbundig getatoueerde jongen, "ik bestel gelijk zo een nieuw knopje voor je."
Zo hoort het, vind ik met mijn Europese ingesteldheid en dus was ik al lang blij,
's Avonds belt Mimi de klantendienst.
Beleefd maar kordaar wordt aangegeven dat dit toch geen manier van werken is en zonder dat ze moet aangeven waar dat precies gebeurd is en wie de verkoper was, wordt aangeboden om geheel kosteloos een nieuwe smartphone op te sturen. En dan nog eentje die duidelijk in een hogere afdeling speelde dan mijn exemplaar dat nu doofstom is geworden.

Gisteren krijgen we telefoon dat onze sofaset van een paar posts geleden niet kan geleverd worden zoals voorzien op de dag van kerstavond.
Aangezien het bedrijf beseft dat dit ons heel ongelegen komt voor onze gasten van kerstavond (er komt niemand langs; ze namen dat vrijblijvend aan), vervalt de leverings- en installatiekost van $89 en wordt er ons een tegoed-bon aangeboden.

Wat mij hierbij zorgen baart, is dat kinderen die tafereeltjes elke dag gadeslaan en meegezogen worden in een spiraal van ontevreden reageren; ook als alles perfect verloopt.
Mensen worden geprogrammeerd om te kankeren en om veeleisend te zijn voor de kleinste bestelling en bij de aankoop van iets waar ze misschien al jaren naar uitkijken en wat hen, bij de aanschaf, eigenlijk heel gelukkig zou moeten maken.
In plaats daarvan gaan ze een beetje nijdig doen om er nog een paar dollars vanaf te knijpen.

Erg jammer allemaal...

donderdag 15 december 2016

NEN GLAZEN BOTERAM

Diep in het noorden van New Mexcio, nabij een dorpje met de poetische naam Abiquiu, ligt het Monastry of Christ in the Desert.

Omdat het leven alsmaar duurder wordt en ook omdat de woestijn toch wel een dorstig klimaat kent, besloten de paters in 2004 om bier te gaan brouwen.
Vrij snel kwamen ze te weten dat de zogenaamde "Belgische stijl" het best zou passen bij hun pij en ze togen aan het werk.

De craft beers, bieren die doorgaans op een traditionele manier wordt gemaakt zonder veel mechanische tussenkomst door een kleine brouwerij waren aan een enorme opgang bezig in de Verenigde Staten en de monniken surften vrolijk mee op die golf.

Door de jaren heen plantten ze hun eigen New Mexico hop en ontwikkelden ze een pils- en een witbier, een stout en iets wat het dichtst bij een Dubbel en een Tripel zou komen; als ze tenminste Trappisten zouden brouwen.
Helaas is dat niet het geval want hoewel de paters toezicht houden op het hele proces, behoren zij tot de Bende van de Benediktijnen en niet tot de Club van de Cisterciencers waardoor ze de naam Trappist niet mogen gebruiken.
Een abdijbier is het dan weer wel als ik het goed begrepen heb.

De kerels hadden ook wat commercieel inzicht en in oktober opende ze in Albuquerque de Monk's Tap Room waar je hun brouwsels van de tap kan proberen.

Aangezien we gisteren downtown waren, bonden we onze paarden vast voor de klapdeuren van de saloon en wijdbeens stapten we binnen.
Het werd doodstil...

Dat had voornamelijk te maken met het feit dat er geen andere klanten aanwezig waren maar dat mocht de pret niet drukken.
We probeerden een Tripel en een Stout - aangezien de Dubbel net uit voorraad was - en zagen dat het goed was.

Volgende stap in het programma is in de volgende maanden twee en een half uur de woestenij inrijden en de pitoreske abdij bezoeken.,,,




Fotoots in het cafe

vier flesjes take away


zondag 11 december 2016

THANKSGIVING DUS EN VOLGENDE (DEEL VI)

Al drie maand nu kamperen we in onze woonkamer.
Uit de container kwamen de meeste gebruiksvoorwerpen en ook een keukentafel en zes stoelen waren ondertussen aangeschaft in de US maar een sofa was er nog altijd niet.

Het oogde een beetje kaal en het was een beetje onhandig dus gebruikten we de laatste dag van de soldekes - ondertussen 11 dagen na Black Friday - om wat winkels te bezoeken.

Bij Ashley's was er nog altijd een korting van 25% te verkrijgen (je vraagt je af hoe groot de winst dan wel is tijdens de rest van het jaar ) en  nadat we vonden wat we wilden, nam de verkoper ons mee naar het bureau om de papierwinkel te regelen.

En weer ging het gesprek onmiddellijk in de richting van kopen op afbetaling. We wuifden beleefd het voorstel weg maar ook deze verkoper had zo zijn praatje klaar.
Mimi riposteerde met het feit dat we beiden geen inkomen hadden en dat ze al twee kredieten lopen had maar daar had de man geen oren naar.
"Laat het me het dan op zijn minst proberen of je aangenomen wordt," zo hield hij vol, "want je krijgt een jaar zonder intrest aangeboden door ons."

Formulieren invullen, bank bellen, we begonnen de procedure te kennen en drie minuten later bracht de muizige boekhoudster het goede nieuws.
Een kredietlijn van $2,000 alsjeblieft zonder enige tegengarantie van onze kant.

Ik snapte het hele gedoe niet en vroeg meer uitleg aan de verkoper die dit spelletje duidelijk een paar keer per dag speelde.
Hij was verrassend recht door zee...

"Nou, Sofaman, zoals je al wist, waren we van plan om cash te betalen dus wij houden die centjes netjes aan de kant voor de volgende twaalf maand zodat we dat bankstel perfect kunnen afbetalen. Wat heeft die bank dan eigenlijk aan ons?"
Met een meewarig lachje vertelt onze nieuwe vriend de schrijnende waarheid.
"Voor elke klant zoals jullie, Jan en Mimi, zijn er negen klanten die de afbetaling op een bepaald moment niet aankunnen. Dààr verdient de bank zijn centen aan. Als je ergens een keertje hapert tijdens je afbetaling, krijg je gelijk 21.5% intresten aangesmeerd van de dag van aankoop tot de dag dat je in gebreke bleef. Geloof me vrij, dat is heel veel geld dat op die manier binnenkomt."

"Daarnaast, laat me eerlijk zijn," gaat de verkoper verder, "krijgen wij ook een percentje voor elke klant die we aanbrengen. Vandaar dat ik je liever op krediet laat kopen dan cash."

Waar we in Belgie als consument toch goed in bescherming worden genomen, ben je in de USA dus eigenlijk loslopend wild.
Ja, je krijgt een volledige uitleg maar wie leest nu in godsnaam de kleine lettertjes als je zonet een paar duizend dollar gratis naar je kop krijgt gegooid?
En zo komt het dat de klant kredietlijn na kredietlijn krijgt aangesmeerd en op een dag het hoofd niet meer boven water kan houden.
Op dat moment schieten de krokodillen in actie en sleuren ze het machteloze slachtoffer in een draaikolk van intrest bovenop intrest.
Sterke mens die daar weer heelhuids en snel uit raakt...





woensdag 7 december 2016

THANKSGIVING EN VOLGENDE DUS (DEEL V)

De mens vergeet snel.
Daardoor komt het dat we op de derde donderdag van november samenkomen om er ons aan te herinneren hoe goed we het eigenlijk hebben om dan de dag erop winkels te bestormen omdat we tot het besef zijn gekomen dat we niet genoeg hebben.

Black Friday dus.
In Engeland bestond het al eventjes maar nu heb ik me laten vertellen dat ook het Europees vasteland ten prooi is gevallen aan de allesverterende consumptiedrang.

In de Verenigde Staten zijn we alweer een stapje verder want daar loopt Black Friday ondertussen al het hele weekend.
De troep idioten die dus op donderdagavond 6 uur of op dezelfde dag middernacht - afhankelijk van de winkel - de deuren uit de hengsels licht om toch maar het beste koopje te kunnen doen, gaat waarschijnlijk ook op zondag naar een voetbalmatch om een robbertje te vechten.
Waarom zou je je anders de moeite getroosten?

We hebben ondertussen met een paar mensen gepraat die de winkels bemanden op die memorabele openingsuren en ze beaamden allemaal dat je op die momenten het laagste in de mens ziet bovenkomen...

Verder over Black Friday dus die ondertussen al Black-Verlengd-Weekend was geworden.
Op maandag (en zelfs dinsdag) wordt daar Cyber Monday aan toegevoegd waarbij je koopjes op het internet kan doen.
Amazon is een optie natuurlijk maar als het om een winkelketen gaat met een gecombineerde online shop, dan kan je naar de winkel trekken, daar op je smartphone je koopje via het internet tonen en dan krijg je onmiddellijk dezelfde korting aangeboden.
Black Friday loopt dus ook nog op maandag en dinsdag.

Wij trokken op zaterdag - een week na de deplorabele koopjsdagen - naar een outlet store,
De winters hier in het zuiden zijn veel kouder dan we ooit hadden kunnen dromen en met de laatste jaren in een tropisch klimaat hadden we niet echt veel warms in voorraad.

Maya vond algauw een paar schoenen die haar erg aanspraken.
Helaas was de prijs van $66 wat aan de hoge kant, vooral als je weet dat ze er binnen zes maand weer is uitgegroeid.
Maar hing daar niet een bordje dat heel uitbundig een prijsverlaging aanprees?
De schoenen gingen in het boodschappenkarretje en we vonden verder - allemaal in de aanbieding - twee mutsen, twee paar handschoenen, een paar oorwarmers en ook nog een hemd, een jeans en een paar schoenen voor Enzi.

Op naar de kassa, tevreden met alle kortingen maar ook wel met wat schrik voor de totale rekening.

Of we een creditcard van de winkel hadden?
Neen, dat hadden we niet en dat hoefden we ook niet want ondergetekende is niet zo voor kopen of afbetaling.
"Nou, dat is dan jammer", zegt de winkelmiep, "want met die kaart betaal je af op 12 maand zonder intrest."
"Mmmm, allemaal mooi en wel maar toch liever niet", was mijn antwoord.
"Laat me er dan nog wat tegenaan gooien", aldus mevrouw. "Als je zo'n kaart neemt, dan krijg je onmiddellijk 25% korting op al je aankopen en daarbij hebben we vandaag zaterdag nog een extra korting van 20%."

Het duizelde me voor de ogen.

We betalen dus niets vandaag maar betalen op ons gemakje gespreid over 12 maanden een bedrag van , zeg maar $400 maar daar ga jij dan nog eerst 45% vanaf knijpen?

Nu is het zo dat iedereen in de States op krediet koopt en dat je daar in mee moet, willen of niet, voor grotere aankopen zoals een auto of een huis bijvoorbeeld.
Mimi had me al eerder verteld dat ze een paar creditcards wilde om zo haar score - die op nul stond door de vele jaren in het buitenland - weer op een goed niveau te krijgen.

Dus vult ze een hele boekenkast papieren in, de gegevens gaan in de computer en vijf minuten later krijgen we goed nieuws.
Mimi heeft, zonder kredietgeschiedenis over de laatste tien jaar en zonder werk momenteel - een kredietlijn van $600.

"Mooi", zegt onze vriendelijke cassiere, "dan gaan we nu eens tellen wat dit hier allemaal kost dankzij de clearance prijzen plus de 45% reductie."

Ik kan er nog altijd niet bij.

Voor alles wat hierboven beschreven staat, betaalden we $73 ofwel $7 meer dan de initiele prijs van de schoenen.
Eenmaal thuis hebben we een doorlopende bankopdracht van 12 maand ingesteld.
We betalen zes en een halve dollar af per maand.
Dat zal wel lukken, veronderstel ik...





vrijdag 2 december 2016

THANKSGIVING DUS (DEEL IV)

Ook waard te vermelden, is wat we zo onderweg allemaal zagen.

Ten eerste reden we voor onze aankomst in Amarillo door een windmolenpark dat zijn gelijke niet kent. Alles is inderdaad groter... (enfin, u kent het promoplaatje al).

Alhoewel de halve zool/volgende president terug wil keren naar fossiele brandstoffen, staat Texas toch al een beetje verder.
Dankzij de ideale combinatie van wind en de enorme vlaktes staan er nu in Texas meer dan 10,000 turbines die samen 15% van de energiebehoefte van de staat invullen.
Om het geheel een beetje in perspectief te zetten: windenergie in Texas zorgt voor een capaciteit van 18,000 MW terwijl de totale elektriciteitscapaciteit in 2010 in Belgie neerkwam op 20,000 MW.
Als iedere Texaan elke dag een beetje bijblaast, kan heel Belgie van elektriciteit voorzien worden met de Texaanse windmolens alleen.

Meer naar het zuiden gingen we van hernieuwbare energie naar het oude werk.
Overal rondom the hoogweg zag je de ja-knikkers olie ophalen.


Terwijl de staat al meer dan honderd jaar olie bovenhaalt, is er in september van dit jaar een nieuw olieveld ontdekt in West Texas dat alle vorige records doet sneuvelen.
Sinds twee jaar was het bedrijf Apache in alle stilte land aan het opkopen en nu hebben ze eindelijk het nieuws wereldkundig gemaakt.
Verwacht wordt dat er drie miljard vaten olie zullen gepompt worden naast 75 triljoen kubieke meter aardgas voor een totale waarde van $8 miljard.

Het spreekt dat beide bovenstaande energiebronnen heel hard aan het lobbyen zijn voor hun deel van de koek en ik hou mijn hart al vast voor de aanpak van de nieuwe regering in januari '17.

Als laatste is The Lone Star State ook gekend voor zijn veeteelt natuurlijk.
We reden door enorme prairies waar duizenden koeien stonden te grazen; we passeerden langs bizonfarms en we zagen hoe de spoorlijn haltes had ingelast naast de boerderijen waar enorme silo's geladen werden met veevoer dat van honderden kilometers verder kwam.

Een indrukwekkende lap grond dus met een enorm potentieel.
Je moet er alleen willen wonen...

woensdag 30 november 2016

THANKSGIVING DUS (DEEL III)

J. wilde ons de Texaanse gastvrijheid tonen en opnieuw werden we meegenomen naar een steakrestaurant.
Enorme lappen vlees landden op ons bord en Maya kaapte zonder enige twijfel de calorierijkste (en volgens mij ook meest wansmakelijke) side dish weg.
Een enorme zoete aardappel werd naar tafel gebracht, rijkelijk afgewerkt met gegratineerde marshmellows.

...Een enorme zoete aardappel werd naar tafel gebracht, rijkelijk afgewerkt met gegratineerde marshmellows...

Ik vond het allemaal een beetje heel ver gaan maar de kinderen lustten er wel pap van.

De tweede dag van ons verblijf in het hart van Texas stond volledig in het teken van het Thansgiving dinner.
Er diende een enorme kalkoen te worden klaargemaakt. De vulling was apart te koop en werd niet in de kalkoen gepropt maar lekker makkelijk in een andere pot opgewarmd.
Daarnaast werden ook de andere obligate Thanksgivingschotels klaargemaakt. Er was veenbessensaus en een stroperige jus; een bonenschotel, aardappelpuree en macaroni & cheese.
Zoals overal ter wereld was er veel te veel en we eten nu - een week na datum - nog altijd restjes van die memorabele avond.
Als dessert was er de onoverkomelijke pompoentaart en daarnaast ook een typische Texaanse pecan pie.

pecan pie


Na een eerder onrustige nacht door de overdaad, stapten we op vrijdag terug in de auto. We reden naar Amarillo en sliepen er een nacht en de middag erop haalden we Albuquerque.

Een mooie trip en de eerste van hopelijk vele volgende road trips...

THANKSGIVING DUS (DEEL II)

We aten ons ontbijt in het hotel.
Plastiek bordje met mes en vork, piepschuim bekertje voor 'water met een bruin kleurtje'.
Verder sponsbrood, een naar plastiek smakend worstje en een ei.
Ik weet het, we betaalden €35 om met zijn vijven te slapen in een al bij al goed onderhouden hotelletje maar de gewoontes van mijn nieuwe buren maakten me triest.

We maalden de volgende 450 km af zonder te stoppen en waren net na de middag in het plaatsje Holliday.
Via brede wegen met aan weerszijden flinke villa's achteraan op een enorme lap gras gebouwd - denk aan de intro van Dallas in de jaren '80 en je weet waar het over gaat - reden we verder en we begonnen te denken dat de nicht van Mimi het wel getroffen had.

Toen leidde GoogleMaps ons door kleine achterafstraatjes tot bij onze eindbestemming...

Waar wij in Belgie het woord 'mobilhome' gebruiken, spreken de Amerikanen over een RV ofte Recreational Vehicle.
De reden hiervoor is dat het woord mobilhome al gebruikt was en wel voor het huis waar we nu voor stonden.
Het betrof een ruime woning met vier slaapkamers en twee badkamers en met verder alles erop en eraan.
Open haard, vol tapijt, een volledig ingerichte keuken.

Toch kon je, als je er eventjes genoeg van had in Holliday, het huis in de lengte in twee delen splitsen.
Daarna zocht je de vier assen die per helft onder de vloer zaten en monteerde je hier banden op,
Tenslotte nog aanhaken achter je truck en je kon ergens anders je domicilie aanvragen.

Ik was zo sprakeloos dat ik vergat foto's te nemen van het hele gebeuren dus we moeten het stellen met prentjes van het internet...




Verder werd het huis bewoond door J, de echtgenoot van het nichtje en al snel werd duidelijk dat we in een wereld beland waren met andere percepties.
Hoewel hij uitermate vriendelijk was en een redelijke indruk maakte, konden de denkwijzes en opinies van mijn gastheer onmogelijk verder af liggen van mijn overtuigingen.

Ik onderging de tests en faalde jammerlijk.

Q1) wat vond ik van de nieuw verkozen president.
A1) totaal ongeschikt voor de job hoewel hij wel wat goeie ideeen heeft (de laatste halve zin gooide ik erachteraan toen ik zag dat mijn discussiepartner niet echt gelukkig was met mijn initiele antwoord).

Q2) of ik wapens in huis had.
A2) wapens lokken alleen maar meer geweld uit.
Een meewarige blik en een diepe zucht waren mijn deel.
Op schoolmeesterachtige toon werd ik de les gelezen over het recht op verdediging, over het second amendment van de Amerikaanse grondwet (waar we het in een vorige post over gehad hebben) en over het feit dat een Texaan geboren was als een cowboy en dat daar een wapen bij hoorde.
Ik knikte braaf want ondertussen had J, een revolver bovengehaald. Beter maar snel een beetje van mijn principes opgeven, was al wat ik kon denken.

Q3) wat ik vond van sociale zekerheid.
A3) Hier kon het niet misgaan, daar was ik zeker van.
"Dat het goed was dat mensen die door moeilijke periodes gingen een vangnet hadd... Neen?? "
J keek me aan met een rode, kwade kop,
"Luister, zacht eitje", zei ie op dreigende toon. "Je wordt alleen geboren en je gaat ook alleen weer dood. Wat daar tussenin zit, moet je ook maar zelf aankunnen. Ik ben drie keer vrijwillig mijn land wezen dienen, twee keer in Irak en 1 keer in Afganistan tot een AK47 een eind maakte aan mijn missie. Ik kan een vergoeding krijgen maar ik vertik het die aan te vragen. Gesnopen?"
Bleek knikte ik van ja en toen was het gelukkig tijd om American Football te bekijken op TV>
J ging zich omkleden en kwam terug in een Dallas Cowboys T-shirt en petje.

"Je kleedt je naar de omstandigheden," zo vertelde hij me.
De dag erop droeg ie een T-shirt van de NRA, de National Riffle Association en dat is dan weer het clubje dat vrije wapendracht promoot.
Onder het enorme lego stond "over sommige zaken wordt nu eenmaal niet onderhandeld".

Ik besloot J niet verder voor de voeten te lopen en enkel nog met sociaal-te-verwachten-antwoorden op de proppen te komen....

de sofa van mijn nieuwe vriend...

dinsdag 29 november 2016

THANKSGIVING DUS (DEEL I)

Los van wat je vindt van Thanksgiving, zou je voor asociale gek versleten worden als je je afzondert
op de dag van het nationale samenzijn dus stemde ik in met een bezoek aan de nicht van Mimi.
Enige minpuntje voor een Vlaming die vroeger dacht dat de Dardennen aan de andere kant van de wereld lagen, was de afstand.

We zouden een retourtje van 1,850 km diep in het hinterland van Texas maken om anderhalve dag bij de familie te zijn,
Een zware opdracht leek het me, zeker als je wist dat de achterbank gevuld zou zijn met een baby van acht maand en twee energieke stuiterballen.
Gelukkig schoot hier de techniek ter hulp en konden we de schade engiszins beperken middels het aanbieden van volledig opgeladen tablets.

We vertrokken 's ochtends, namen de Interstate 40 waar we niet meer zouden van afwijken voor de eerste dag en zetten koers naar de grens met Texas.
Ongeveer halverwege onze eerste dagetappe stopten we in Santa Rosa voor een bezoek aan een Route 66-museum waar we ons vergaapten aan prachtig gerestaureerde auto's en allerlei paraphernalia die van dicht of ver iets met de legendarische Route 66 te maken hadden.

We aten een exquise lunch in Mc Donalds en zetten koers naar Amarillo, onze stop voor de nacht.

Net voor het binnenkomen van de stad, die zonder enige twijfel de titel van Winderigste Gat van Texas mocht torsen, stopten we nog aan het legendarische Cadillac Ranch.
Hier was het - in een verloren maisveld naast de I40 - dat een paar kunstenaars-architecten een reeks Cadillacs tot halverwege hun carroserie in de grond groeven in 1974 en er wereldberoemd mee werden.
Dankzij het ongure weer en de vermoeiende eerste dag bezochten we dit monument van Amerikaanse cultuur op een drafje en reden we verder naar ons hotel voor de nacht,
En opnieuw stapten we hierna in de auto, deze keer voor een bezoek aan The Big Texan.

De inwoners van The Lone Star State beweren dat alles groter is in dit stukje van de wereld en ook in het steakrestaurant was de uitspraak van kracht.
Ergens in de jaren '60 had de eigenaar het losgeslagen idee gekregen dat de lokale macho's zich misschien wel eens wilden meten in een eetfestijn,
Hij vond een paar simpele zielen bereid om deel te nemen en een traditie was geboren.

Het doel was simpel,
Je blijft voor 1 uur op je stoel zitten terwijl je onderwijl een flinke steak van twee (!) kilogram naar binnen werkt.
Degene die wint wacht eeuwige roem maar haal je het niet, dan betaal je en haal je de hoon van het hele restaurant over je neer,
De cowboy die tijdens dat eerste toernooi aan de leiding lag, besloot ook nog eventjes de spot te drijven met de organizatie.
Beleefd vroeg ie achtereenvolgens om een scampi-salade, een flinke homp brood en een aardappel-in-de-pel terwijl ie ondertussen de reusachtige steak naar binnen werkte.

En zo kwam het dat wij getuige waren - terwijl we zelf een halve koe soldaat maakten - hoe Steven Lee Hall Jr., een Amerikaanse beroemdheid van Naked and Afraid Amerika én Afrika op tien minuten twee derde van zijn steak naar binnen schranste en ruim binnen de tijd afklokte hoewel de reuze-aardappel en het droge broodje hem duidelijk moeite kostten.

Zijn vrouw toonde nog eens snel hoe het gesteld is met de geografische inzichten van de gemiddelde Amerikaan toen ze me vertelde dat haar Steventje meegedaan had aan Naked and Afraid Afrika in Nepal,
Ze moet ongetwijfeld de verwarring in mijn ogen gezien hebben want vol vertrouwen voegde ze er onmiddellijk Kwazulu aan toe.
Kwazulu Nepal dus...
Tja.


... stopten we in Santa Rosa voor een bezoek aan een Route 66-museum waar we ons vergaapten aan prachtig gerestaureerde auto's en allerlei paraphernalia die van dicht of ver iets met de legendarische Route 66 te maken hadden....










... iets met de legendarische Route 66 te maken hadden...


...stopten we nog aan het legendarische Cadillac Ranch...
.

Ook Bruce Springsteen is er geweest en heeft er zelfs een liedeke over gemaakt,,,,

...wie net zoals ik de film "Cars" acht miljoen keer heeft gezien, heeft er waarschijnlijk niet bij stilgestaan dat de skyline van het dorpje een hele reeks Cadillacs is. 
Cadillac Ranch inderdaad...

...De inwoners van The Lone Star State beweren dat alles groter is in dit stukje van de wereld...

...En opnieuw stapten we hierna in de auto, deze keer voor een bezoek aan The Big Texan....
...een Amerikaanse beroemdheid van Naked and Afraid Amerika én Afrika...


... op tien minuten twee derde van zijn steak naar binnen schranste...


zondag 27 november 2016

HET VERHAAL VAN LUCAS

In het tweede leerjaar was ik zeer dicht bevriend met Lucas.
We waren onafscheidelijk; bloedsbroeders, echte kameraden.

In het derde leerjaar vonden de pestkoppen van de klas dat Lucas flaporen had. Ook zijn bril was het mikpunt van spot.
Uit kuddegevoel, baldadigheid en pure stommigheid deed ik duchtig mee.
Weg was de vriendschap met Lucas. In plaats daarvan lachte ik hem uit, samen met de andere jongens van de klas.
Tot in het vierde middelbaar was Lucas het middelpunt van onze jeugdige wreedheid en kon het ons geen donder schelen hoe de jongen zich voelde bij al deze vernederingen.

In 2001 kwam ik te weten dat Lucas in Gent woonde en ik nodigde hem per email uit om samen iets te gaan eten 'als herinnering van onze vriendschap' en zonder ook maar een moment stil te staan bij de jaren die daarna gekomen waren.

Lucas wachtte vijf dagen met zijn antwoord.
Toen kreeg ik een beleefd maar vlammend verhaal in mijn inbox.
Kort gezegd kwam het erop neer dat een etentje niets zou veranderen aan de jaren van vernedering en dat onze vriendschap daarvoor van geen betekenis was nadat ik bewezen had dat onze verhouding ondergeschikt was aan de zielige vertoning van de daaropvolgende jaren.

Nu heeft er bij mijn weten nooit een Lucas in mijn klas gezeten.
Verder denk ik niet dat ik ooit deelgenomen heb aan het vernederen van iemand uit de klas,
Ik wilde gewoon een gevoel oproepen bij de lezers die blijk geven van empathie en zich in de hierboven situatie kunnen verplaatsen.

De derde donderdag van november is Thanksgiving.
Een dag is het om samen met familie te zijn en om de Almachtige te bedanken voor de comfortabele situatie waar we ons nu in bevinden.
De oorsprong van dit feest is terug te vinden toen de eerste pelgrims de strenge winters overleefden met de hulp van de Native Americans. Zij waren het die hen leerden hoe te overleven in dit ongekende deel van de wereld.
Het eerste geschrift van Thanksgiving doet dan ook verhaal over een vredevol samenzijn van 45 pelgrims en 90 Native Americans.

In de jaren die daarop volgden werden de originele bewoners van de Nieuwe Wereld genadeloos afgeslacht.
Diegenen die het overleefden werden tot tweederangsburgers gedegradeerd en tot vandaag heeft een Native American minder kansen op degelijk onderwijs, wordt er nog altijd gediscrimineerd op de werkvloer en is de gemiddelde levensverwachting beduidend lager,

En daarom gaan we met zijn allen kalkoen vreten, onze aders blokkeren met veenbessensaus en vette jus en tussendoor ook een beetje dankbaar zijn.
Als we dat laatste niet liever vergeten natuurlijk want een genante situatie is het anders wel...

maandag 21 november 2016

EEN MOOIE START VAN DE WEEK

En dit zagen we deze ochtend.
Niet echt een reden voor de Maandagblues....



woensdag 16 november 2016

BEZOEK AAN HET VERLEDEN

Zondag was een stralende dag.
(ik moet er nog aan gewend worden dat ongeveer elke dag een stralende dag is, hier in the South West).

Dus we laadden het hele gezin in de auto en reden een kilometer of zeven van ons huis weg naar het bezoekerscentrum van het Petroglyph National Monument, één van de vele Narional Parks in de USA.
Een heel vriendelijke dame assisteerde ons en het was al snel duidelijk dat de enige mogelijkheid voor een gezin met een baby  de Piedras Marcadas Canyon zou zijn aangezien de rest de beklimming van kraters en andere tochten door de woestijn inhield.

We reden terug richting huis en achter een rij huizen waar we ongeveer elke dag passeerden, vonden we de ingang van een enorm park - heb ik al verteld dat alles groter is in de USA? -.
We parkeerden de auto, maakten kennis met een koppel leuke Canadezen die eventjes helemaal naar het zuiden waren gereden met hun 4X4 en gingen toen stappen.

Wie ooit al eens een Western heeft gezien, kan zich voorstellen hoe desolaat en bloedheet, ook in november, ons tochtje was.
Op geregelde tijdstippen vonden we tekeningen die in de rotsen gekerfd waren tussen 400 en 700 jaar geleden door Native Americans of de eerste settlers en we zagen verder ook de Jackrabbit (van de familie van de hazen ondanks zijn naam) ter grootte ongeveer van een volwassen pony en een paar Roadrunners, het symbool van New Mexico.

Na twee uur door mul zand baggeren, kwamen we terug aan bij de auto en we namen ons voor om zo snel mogelijk de andere wandelingen aan onze verzameling toe te voegen...





















maandag 14 november 2016

EEN LOKFLUITJE VOOR DE HOMO CONSUMINIS

Niet echt een goed idee om naar de States te verhuizen als je je al jaren vragen stelt bij het consumentengedrag van onze broeders en zusters op deze overvolle planeet.

Maar goed, het bestaat en er is geen ontkomen aan dus kan je maar beter zo goed mogelijk van het systeem gebruik maken.
Elke week op woensdag pluis ik de folders uit en houd de meest interessante koopjes bij.
Van belang hierin - want zo slim zijn ze natuurlijk ook wel - is enkel voor de reducties te gaan waar geen andere voorwaarden aan verbonden zijn want voor je het weet, staat je huis vol met zaken die je eigenlijk niet nodig had. Maar goedkoop, dat dan weer wel...

Zo kwam het dat we al een paar keer naar de lokale Albertson's gingen winkelen. Niet veel gedoe met kortingen op klantenkaarten. Gewoon kopen aan de beste prijs. Eerlijk en recht-door-zee.
Wat in die winkel totaal geen steek houdt, is de 'koop 1 en krijg 3 gratis'-promotie in de vleesafdeling.
Ik dacht dat het zou gaan om lichtjes blauw gekleurde steaks of misschien een koteletje dat op eigen krachten de koelafdeling probeert te verlaten maar niets is minder waar.

Het vlees is de ochtend zelf verpakt en even lang houdbaar als alle andere artikelen.

Zo kwam het dus dat we de winkelkar vol laadden met vier pakken ribbetjes, vier pakken sirloin steaks, vier pakken varkenskoteletjes en nog wat meer dat in de tafel van vier paste.


Terwijl ik dit schrijf, ruikt het hele huis naar de hierboven getoonde ribbetjes, heerlijk gemarineerd in mosterd en kruiden.
We eten dus straks dit hele ding op voor de ronde prijs van €6 en hebben nog drie van zijn broertjes in de diepvries zitten.

We kwamen thuis met een rekening van $170 maar dat kon er wel van af omdat we zowat de winter door konden komen met onze geslachte mamoet. Tevreden bekeek ik nog eens de folder van Albertson's.
We hadden iets over het hoofd gezien. 
Hoe kon dat toch gebeurd zijn?
Bij aankoop van meer dan $150 kreeg je er gratis nog een volledige kalkoen bovenop,...

Wij dus gisteren terug naar de winkel. Beetje onwennig toch.
Het meisje van de klantendienst bekijkt de rekening en zegt vriendelijk: "ja hoor, in gang 8 vind je de kalkoenen, kies er maar de grootste uit en kom dan bij me terug."
Een monster van 6 kilogram opgehaald dat €22 kostte, uitgecheckt bij het meiske en meteen de diepvries in tesamen met onze vorige jacht.

Ik snap er niks van maar lekker eten voor geen geld doen we zeker!