woensdag 30 november 2016

THANKSGIVING DUS (DEEL II)

We aten ons ontbijt in het hotel.
Plastiek bordje met mes en vork, piepschuim bekertje voor 'water met een bruin kleurtje'.
Verder sponsbrood, een naar plastiek smakend worstje en een ei.
Ik weet het, we betaalden €35 om met zijn vijven te slapen in een al bij al goed onderhouden hotelletje maar de gewoontes van mijn nieuwe buren maakten me triest.

We maalden de volgende 450 km af zonder te stoppen en waren net na de middag in het plaatsje Holliday.
Via brede wegen met aan weerszijden flinke villa's achteraan op een enorme lap gras gebouwd - denk aan de intro van Dallas in de jaren '80 en je weet waar het over gaat - reden we verder en we begonnen te denken dat de nicht van Mimi het wel getroffen had.

Toen leidde GoogleMaps ons door kleine achterafstraatjes tot bij onze eindbestemming...

Waar wij in Belgie het woord 'mobilhome' gebruiken, spreken de Amerikanen over een RV ofte Recreational Vehicle.
De reden hiervoor is dat het woord mobilhome al gebruikt was en wel voor het huis waar we nu voor stonden.
Het betrof een ruime woning met vier slaapkamers en twee badkamers en met verder alles erop en eraan.
Open haard, vol tapijt, een volledig ingerichte keuken.

Toch kon je, als je er eventjes genoeg van had in Holliday, het huis in de lengte in twee delen splitsen.
Daarna zocht je de vier assen die per helft onder de vloer zaten en monteerde je hier banden op,
Tenslotte nog aanhaken achter je truck en je kon ergens anders je domicilie aanvragen.

Ik was zo sprakeloos dat ik vergat foto's te nemen van het hele gebeuren dus we moeten het stellen met prentjes van het internet...




Verder werd het huis bewoond door J, de echtgenoot van het nichtje en al snel werd duidelijk dat we in een wereld beland waren met andere percepties.
Hoewel hij uitermate vriendelijk was en een redelijke indruk maakte, konden de denkwijzes en opinies van mijn gastheer onmogelijk verder af liggen van mijn overtuigingen.

Ik onderging de tests en faalde jammerlijk.

Q1) wat vond ik van de nieuw verkozen president.
A1) totaal ongeschikt voor de job hoewel hij wel wat goeie ideeen heeft (de laatste halve zin gooide ik erachteraan toen ik zag dat mijn discussiepartner niet echt gelukkig was met mijn initiele antwoord).

Q2) of ik wapens in huis had.
A2) wapens lokken alleen maar meer geweld uit.
Een meewarige blik en een diepe zucht waren mijn deel.
Op schoolmeesterachtige toon werd ik de les gelezen over het recht op verdediging, over het second amendment van de Amerikaanse grondwet (waar we het in een vorige post over gehad hebben) en over het feit dat een Texaan geboren was als een cowboy en dat daar een wapen bij hoorde.
Ik knikte braaf want ondertussen had J, een revolver bovengehaald. Beter maar snel een beetje van mijn principes opgeven, was al wat ik kon denken.

Q3) wat ik vond van sociale zekerheid.
A3) Hier kon het niet misgaan, daar was ik zeker van.
"Dat het goed was dat mensen die door moeilijke periodes gingen een vangnet hadd... Neen?? "
J keek me aan met een rode, kwade kop,
"Luister, zacht eitje", zei ie op dreigende toon. "Je wordt alleen geboren en je gaat ook alleen weer dood. Wat daar tussenin zit, moet je ook maar zelf aankunnen. Ik ben drie keer vrijwillig mijn land wezen dienen, twee keer in Irak en 1 keer in Afganistan tot een AK47 een eind maakte aan mijn missie. Ik kan een vergoeding krijgen maar ik vertik het die aan te vragen. Gesnopen?"
Bleek knikte ik van ja en toen was het gelukkig tijd om American Football te bekijken op TV>
J ging zich omkleden en kwam terug in een Dallas Cowboys T-shirt en petje.

"Je kleedt je naar de omstandigheden," zo vertelde hij me.
De dag erop droeg ie een T-shirt van de NRA, de National Riffle Association en dat is dan weer het clubje dat vrije wapendracht promoot.
Onder het enorme lego stond "over sommige zaken wordt nu eenmaal niet onderhandeld".

Ik besloot J niet verder voor de voeten te lopen en enkel nog met sociaal-te-verwachten-antwoorden op de proppen te komen....

de sofa van mijn nieuwe vriend...

Geen opmerkingen: