HET ZWARE LEVEN VAN EEN CEO

 Het is niet niks, de zware taak die ik in de schoot geworpen krijg.
Van de ene op de andere dag ben ik CEO ofte Chief Epibreer Officer en dat is niet aan iedereen gegeven.

Daarom en voor allen die er geen idee van hebben wat ik hier allemaal voor moet opofferen, een snelle inkijk in mijn dagelijkse leven.

4.30. Op YouTube loopt het vol van de miljardairs die zweren bij een vroege start. Tegen dat de gemiddelde mens uit bed rolt, hebben zij al de wereldvrede opgelost, een kobaltmijn leeg geroofd en driehonderd mensen ontslagen.
Dus zet ik mijn alarm op een ontieglijk vroeg 4.30 waarna mijn telefoon in een wijde boog door de slaapkamer zeilt.

4.31 Een goeie CEO is een georganiseerde CEO dus raap ik mijn telefoon samen en wil ik in mijn agenda noteren dat ik een goeie ouderwetse wekker wil kopen. Gelukkig werkt mijn kapotte telefoon niet mee.

6.30 Ik draai me nog even om. Niemand heeft iets aan een baas die maar elf uur geslapen heeft.

8.45 Nu wordt het echt wel tijd om aan mijn ochtendroutine te beginnen, wil ik nog iets verwezenlijken voor mijn siesta.

8.46 Een man met een uitstraling is een fris gewassen man.
Ik voel me vandaag niet waterdicht genoeg voor een douche en dus spuit ik rijkelijk deodorant op allerlei lichaamsonderdelen die ik ervan verdenk dat ze wat verfrissing nodig hebben.
Ik spring door het zelfopgetrokken mistgordijn - er zit heel wat in zo'n deodorant - schuif uit en sla met mijn gezicht tegen de deurstijl.

8.47 Ik inspecteer de diepe kloof in mijn bovenlip en vraag me af hoe ik dit in een heldhaftig verhaal kan verwerken. Maasai drinken koeienmelk gemengd met bloed en ik staar naar de twee handdoeken die wel heel rood gekleurd zijn. Ik laat het idee varen. De dag is nog maar net begonnen.

8.50 Ik wandel met zelfzekere tred de keuken binnen. Helaas is er niemand die me bewonderend aankijkt want ik woon alleen.

9.00 De havermout smaakt eigenaardig vandaag.

9.01 Een gezonde geest in een gezond lichaam dus ga ik lopen in de buurt.
Ik neem mijn bocht uit de poort te snel en te kort, sla een enkel om en lig kermend in het zicht van allerlei mensen die veel minder belangrijk zijn dan ik.

9.15 Niemand weet wat doen met die dikke blanke dus ze lopen allemaal in een wijde boog om me heen.
Tot uiteindelijk Martha, mijn huismeisje opdaagt. Ze is één meter vijftig in de rondte maar ze gooit me met sprekend gemak over haar schouder en brengt me weer naar binnen.

9.30 Er wordt een dikke zalf gemaakt van koeienmest, verzuurde geitenmelk en tenenkaas.
Ook dit is een test om te zien hoeveel een CEO kan weerstaan dus geef ik zo stil mogelijk over in het vuilbakje naast de zetel.

9.30 Martha ziet het vuilbakje en dicht de inhoud medicinale kwaliteiten toe. Ik kan er haar net van weerhouden het in de zalf te mengen.

9.40 Er wordt een dikke pap op mijn enkel aangebracht die daarna met bananenbladeren op zijn plaats wordt gehouden.

9.41 Ik neem er een foto van voor Instagram, Meta en De Weekbode. Slechte reclame is ook reclame.

9.45 Tijdens de herstelperiode houd ik me nuttig bezig en ik ververs de kooi van de cavia's en tot mijn verbazing heb ik een zak havermout in mijn handen.
Als hier de havermout staat, moet ik daarnet haast wel de 'bodembedekking voor knaagdieren met vernieuwde formule' als ontbijt gehad hebben. Ik besluit dat een CEO ook op details dient te letten.

Wordt vervolgd.
Als ik de tijd vind...

GELUKKIGE DERDE JANUARI

Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan.
Het ene moment reed ik motortours in de US, toen knipperde ik even met mijn ogen en het moment erop was ik met twee valiezen aangespoeld in Tanzania om een nieuw leven te beginnen.

Daar was het dat ik mijn vrienden terug ontmoette die al jaren een safaribedrijf hadden.
Door Corona was hun focus een beetje veranderd en Gert Jan had zijn weg gevonden in een job die hem al jaren nauwer aan het hart lag dan safaris verkopen en organiseren.
Hij had ooit een garage gebouwd voor zijn vier auto's maar aangezien er geen toeristen kwamen tijdens de pandemie was hij beetje bij beetje voertuigen beginnen onderhouden van buren, kennissen en overlanders.

Zijn bekendheid steeg snel en hij vond dat dit de gepaste tijd was om de safaritak van zijn bedrijf te verkopen.
Ik werd benaderd net voor de tours begonnen in de US en hoewel ik die job echt met hart en ziel deed, besefte ik ook dat ik niet ongestraft duizenden kilometers per jaar kon blijven rijden terwijl ik ook maar een half jaar een inkomen had.

Ik vond het idee om terug naar Tanzania te gaan én onmiddellijk een job te hebben alsmaar interessanter en zo ben ik vandaag voor de derde dag eigenaar van een prachtig bedrijf. met vier voertuigen
De website is voorlopig nog een beetje ouwbollig en statisch maar daar komt binnen een goeie maand verandering in!

Dankzij het prachtige team dat de sector door en door kent, zijn er al flink wat boekingen binnen voor 2023 en 2024 en samen met hen wil ik Ajabu Adventures met hetzelfde elan verder opbouwen.

Wil je zelf eens op safari, ken je iemand die al jaren over Tanzania praat of wil je gewoon een biertje met me komen drinken, aarzel dan niet en contacteer me.
Ik zie jullie allemaal graag en ik zie jullie allemaal graag terug...

Moge 2023 vol verrassingen, vreugde en tevredenheid zitten!!

De auto's, al die jaren prachtig onderhouden door Baraka, Lolo en Mchame werden zelfs helemaal nagekeken en herspoten zodat ik met het beste van het beste kan beginnen.

Van dit...

... tot dit!

WHATSKEBEURT (DEEL V)

 Ik was acht jaar niet op safari geweest en laat dat nu mijn favoriete tijdsverdrijf zijn in Afrika.
Dus ik stapte in mijn splinternieuwe Toyota van 2001 en gaf het ding de sporen.
Via de nieuw gebouwde ringweg (geen verkeer maar wel veel politie dus het schiet niet op) kwam ik op de weg naar Moshi terecht en een paar kilometer verder sloeg ik linksaf, de steile hellingen van Mount Meru tegemoet.

Daar ligt Arusha National Park, een alleraardigst parkje dat gekend is om zijn zwart-witte Colobus - en zijn Blue Vervet monkeys.

tja, ik moest een stockfoto nemen.
Daarover later meer...

Ik kan het ook niet helpen.
The Almighty was tripping on 'shrooms I would think...

Er stonden twee Tanzaniaanse jongens voor me in het verder lege kantoortje en daarom duurde het drie kwartier voor ik mijn ingangsticketje had.
Haast maken bestaat niet in Afrika en al helemaal niet in deze achterhoek, zoveel was wel duidelijk.

Ik betaalde $70 om door het park te rijden en na zestig kilometer in de regen besefte ik dat ik $35 per Colubus monkey had betaald. Mooie foto's maken, lukte dan nog niet eens...

Ik zag Waterbuck (naar het schijnt smaakt het zo slecht dat roofdieren er niet eens aan beginnen), bavianen en veel, heel veel flamingo's maar echt tevreden over mijn eerste safari was ik niet...

Terug in Arusha zocht ik Erik Mkubwa op.
Nog altijd op zijn vertrouwde stekje in Sakina Lounge had hij groot nieuws voor me.

We kenden elkaar van bij Via Via waar ik werkte in 2006 en hij een regelmatige klant was.
Ook in Via Via werkte de altijd vrolijke en vriendelijke Zaina.
Erik was tegen Zai aangebotst een paar dagen terug en had haar nummer.

We belden haar en - dit is Afrika - Zaina zou niet naar huis gaan om voor de kinderen te zorgen (haar zus was in de buurt dus dat was zo geregeld) maar stapte op een motorfietstaxi en kwam ons vervoegen voor een Bitter Lemon (Moslima en zo).
Het was fantastisch mijn vroegere collega terug te zien en we praatten uren met zijn drietjes...

Zaina had dan weer het nummer van Ombeni, een kleurrijk figuur, ook al van Via Via en die ging ik deze ochtend bezoeken.
Via goeie vriend Jokke in Mauritius had ik ook de naam Marthe Bijnens binnengekregen en - nadat ik enige tijd met Ombeni en zijn Vlaamse vriendin had doorgebracht - bleek dat Ombeni en Marthe dus een stelletje waren.
De wereld zit vol verrassingen...

 

WATSKEBEURT (DEEL IV)

En nog was het feest niet voorbij want ik vond Mama Claude terug.
Mijn huismeisje geweest voor meer dan acht jaar.
Een vrolijke vrouw die altijd met speciale dingen bezig was. Zelf boter maken; stingless bees houden voor een lekker soort honing; fetakaas maken van de melk van haar twee geiten,...

Mama Claude nodigde me uit en maakte een koffie voor me waarmee je alle straten van Arusha mee kon teren. Ik hing tegen het plafond voor de rest van de dag...
Trots vertelde ze me van haar oudste zoon die nu piloot was en hoe goed de twee andere kinderen het deden.

Dan werd ze weer de fixer die ze haar hele leven is geweest.
Boter kopen? Verse eitjes anders? 
"Neen, mama C, ik ben op zoek naar van die stoelen die ik vroeger had. Kan je dat regelen voor me?"

Mama Claude dacht diep na.
Zei toen dat ze me morgen zou bellen.
En dat deed ze inderdaad.
Vier geitewollen stoelen voor $32 totaal. Een echt batje...

Nog altijd even goedlachs.

De geitewollen stoelen

Toen kreeg ik een onverwacht telefoontje uit Dar Es Salaam.
Mijn goeie vriend Angelo Caruso (met zo een naam kan je niet anders dan een Duitser zijn - Echt!) en zijn vrouw Malaika (wat Angel betekent in Kiswahili) nodigden me uit in de prachtige Usambara Mountains.
Dus stapte ik om zes uur 's ochtends in een wankele bus en werd ik in acht uur 360km verder gereden.
Ik was in het vrolijke gezelschap van mijn nieuwe vriend Brighton die op weg naar school was in Lushoto.
Hij hoorde dat ik Belg was en gaf me los uit de pols de naam van vijf Belgische voetbalspelers.
Daarna moest ik het enthousiasme van een veertienjarige doorzitten want Brighton gaf me ook vijf Spaanse spelers, vijf Portugese, vijf Argentijnse en zo fietsten we de hele wereldbol rond tot hij gelukkig van pure geestelijke uitputting in slaap viel.

Ik had het gevoel dat we meer stopten dan dat we reden want we moesten wel heel veel busstops bezoeken om allerlei rommel te kopen...

...maar uiteindelijk haalde ik het tot Lushoto waar de twee engelen me al stonden op te wachten.
Helemaal afgelegen op een verlaten wegje hadden ze hun paradijsje gebouwd.

We dronken bier, rode wijn, brandy en Turkse koffie; we aten een kaasplank (wel, alleen de kaas), varkensribbetjes op de open haard en marsepein en we praatten uren aan een stuk.

De dag erop waren Angelo en Malaika uitgenodigd op een verjaardagsfeestje in Arusha en samen reden we met hun auto in vier uur en een half terug naar de bewoonde wereld.

WATSKEBEURT (DEEL III)

Waren er nog mensen en plaatsen te bezoeken?
Voorzeker wel!

Samen met Franki zouden we Migombani Campsite gaan bevoorraden.
Elke week reed Franki naar Mto Wa Mbu (Rivier van de Muggen) om de voorraden voor de volgende week te gaan aanvullen en allerlei klusjes te gaan doen.

Ik mocht zomaar mee op opnieuw een ander uitje en was er niet rouwig om.
Eerst stopten we bij Emanuel, de lokale slager om de koelbox vol te laden met kip en spek.
Emanuel was een fijne vent die zelf hele varkensribben rookte dus binnenkort ga ik terug om wat van dat lekkers te kopen...

We reden eventjes na iemand die tot de aankoop van een watertank besloten had en ik besloot mijn nieuwe vriend uit te nodigen voor lunch.

Franki werd er op slag vrolijk van want we waren dicht bij Kisongo en laat dat nu net een dorpje zijn met een heel klein achterafstraatje waar de lekkerste geit van het zuidelijk halfrond verkocht wordt.
We wandelden tussen de wankele stalletjes, betasten ongegeneerd stukken vlees op de barbecue en toen besliste onze chauffeur dat net het groezeligste huisje het meeste vertrouwen uitstraalde.

We aten geit met ugali (maisbloem-deeg) en katchumbari (tomaat, komkommer en ui) en ik besefte dat er gebruik van me was gemaakt want we hadden meer dan de helft van het vlees over.
Dat ging mooi mee voor de familie...

Uiteindelijk reden we Mto Wa Mbu binnen, middenin een kudde koeien en toen ging het steil bergop naar Migombani dat een ongelooflijk zicht had op Manyara National Park.

De volgende morgen had ik rustig de tijd om een half boek uit te lezen terwijl mijn reisgenoot deuren en douchekoppen herstelde en na de makande en een glas baobab juice reden we op ons gemak terug naar Arusha.

Er stonden voor de volgende dagen nog allerlei activiteiten op het programma....
Ik ging lekker eten met Harald en Tine, mijn Vlaamse vrienden.

Ik ging biljarten in the man cave Ally waar - gezien de vele vloeibare versnaperingen - de foto's niet echt geslaagd waren.

Hier besloot ik vooralsnog niet te gaan eten...

zoals we allemaal weten betekent 'kaka' eigenlijk gewoon 
'broer' in Kiswahili.

Ik probeerde geroosterde sprinkhaan

En toen nodigde de mama van Gertjan - mijn Nederlandse mama in Tanzania - me uit voor haar verjaardag in Arusha Coffee Lodge.
Ik was zeer vereerd want het was een plaats waar ik zelf niet zomaar zou binnenstappen.

We kozen een vijfgangenmenu en mama zorgde voor een paar flessen bijpassende wijn.
Helaas drong het iets te laat tot me door dat hier foto's moesten genomen worden maar er is toch iets bewaard voor de eeuwigheid. Zie hieronder...

calamares met een heerlijke avocado dressing 

filet met aardappelpuree en rode biet

een heerlijk zoet dessert

een kaasplankje

En toen moest er ook nog Irish Coffee gedronken worden.
Een oprecht fantastische avond!!