BOTER, KAAS EN EIEREN, DEEL II

Ik werd meegetroond naar het rommelige achtererfje dat me - in zijn houten opbouw - deed denken aan een Far West dorpje.
Ik werd voorgesteld aan de koeien die me glazig herkauwend aankeken.
De kippen waren, zoals alleen kippen dat kunnen, druk in de weer met nutteloos rondscharrelen.
Tot zover niks speciaal...

Mijn mond viel open toen we achter de koeienstal in de bananenplantage bovenop een grote tank stonden waaruit een klein metalen pijpje stak.
"Ons biogas", zei mama Boni niet zonder trots.
En trots mochten ze zijn daar zo ver van de stad, diep in de bergen.
Sinds vijfentwintig jaar had de familie geen gasfles meer gekocht.
De mest van de koeien werd in de tank bewaard, het methaangas steeg en zocht een uitweg door de metalen leiding die rechtstreeks naar het eenvoudige kookfornuisje van de mama's liep en de rest van de drek liep via eenvoudige geultjes als bemesting in de tuin waar spinazie, aardappelen, sla en kool groeiden als... euh... kool.
De dames kookten eenvoudigweg op scheten, als eco-vriendelijk kon dat tellen.

Daarna gingen we naar het lokaaltje dat de eigenlijke reden voor mijn bezoek was.
Mama Boniface en mama Claude (om een onduidelijke reden mocht mama Freddy nooit meespelen met de grote zussen) wilden een zuivelfabriekje opstarten en daar hadden ze toch mijn advies - of mijn geld - voor nodig.

Het kamertje mat zes meter op zes meter, was kraaknet en de ondernemers hadden het goed voor elkaar.
Er was een karnton, kaasdoeken, verpakkingsmateriaal en datumstempels.

Hoewel ik geen kaas gegeten heb van de melkindustrie, dacht ik ze toch klem te krijgen door enkele gerichte pijlen af te schieten.
Mooi mis.
Ik opperde dat de boeren die de melk kwamen leveren, toch wel geregeld een beetje water bij hun melk deden om zo het te verkopen volume op te voeren.

Mama Boni toverde een klein flesje tevoorschijn dat een vloeistof bevatte en een pipet.
Er werd wat melk opgezogen en toen een gelijke hoeveelheid uit het mysterieuze kolfje.
De verkregen kleur van het mengsel gaf aan of er al dan niet water toegevoegd was.
Ondertussen haalde mama Claude een dichtheidsmeter boven. Een tweede test om de malafide melkmaffia uit te schakelen.

"En waag het niet nog eens terug te komen", schreeuwde de jongste van de twee zussen terwijl ze met de dichtheidsmeter als wapen de degens kruiste met een ingebeelde bedrieger.
Ze achtervolgde de man tot aan de deur, schopte tegen zijn fictieve kont en viel dan luid lachend op de grond terwijl mama Boni hikkend haar dikke ronde gezicht depte met een zakdoek die niet zou misstaan op een zeilschip.

Welke kazen de dames dan wel planden te maken, was mijn volgende vraag.
De klant kon kiezen tussen gouda, chester, mozarella, camembert en brie.
Er was ook gerookte kaas en op verzoek werden de kazen op extra smaak gebracht met rozemarijn, brandnetel of koriander.
Nog maar eens was ik sprakeloos.

Ik ging verder over de camembert; het leek me toch onwaarschijnlijk dat dat hier in dit eenvoudige kamertje kon gemaakt worden.
Een nieuw flesje kwam op tafel en ik kreeg de hele uitleg.

Tot slot bedacht ik nog wat eenvoudige rekensommetjes.
Als Asilia, de zaak die ik twee weken ervoor vaarwel had gezegd, hun boter en gouda zou afnemen, wat zou het dan opbrengen op maandelijks basis.
Het resultaat was de moeite, verlies was er niet en mama Claude praatte al over nieuwe schoenen, nieuwe uniformen voor haar drie koters en nog en nog....

"En wie betaalt dan de volgende lading melk, dames?", onderbrak ik het dagdromen.
Daarna deden we nog een basis-lesje herinvesteren en toen nam ik afscheid.

Sinds drie dagen houden de plannen van de dames me bezig, ik heb de boter al gebruikt en het is een duidelijk betere kwaliteit dan de ingevoerde nieuwzeelandse variant; ik heb mijn ex collega's gecontacteerd en de dames hebben een oud Volkswagen hippiebusje in de tuin staan dat weg mag voor een spotprijsje...
Ik het busje, zij een startkapitaaltje en voor een klein percentje doe ik wel hun marketing en hun boekhouding.
Maar dan wel "boter bij de vis", want zo hoort dat in Afrika....

BOTER, KAAS EN EIEREN

Ook in Tanzania lopen huwelijken wel eens spaak.
De altijd lieve en behulpzame mama Claude - mama's worden hier genoemd naar hun eerstgeborene en naast Claude zijn er ook nog Clara en Chris als troonopvolgers - mama Claude dus, werd er een paar maand geleden brutaal uitgegooid door haar echtgenoot.

"Een man heeft zijn succes te danken aan zijn eerste vrouw en zijn tweede vrouw aan zijn succes", is ook hier weer een gezegde dat steek houdt.
Mama Claude werkte als bezeten, draaide iedere shilling twee keer om ten einde haar echtgenoot volop te steunen in zijn weg naar het succes als driver-guide.
Exaud evenwel bleef langer en langer van huis weg, werd veeleisend en moeilijk en plots bereikte de afrikaanse tamtam mama Claude: er was een andere - jongere - vrouw opgedoken.

Mijn lieve buurvrouw is niet op haar mondje gevallen en confronteerde haar liefhebbende echtgenoot met zijn overspel.
Tien minuten later zaten zowel haar ogen als de deur dicht.
Zover is de emancipatie gevorderd in Tanzania.

Mama Claude kwam uithuilen bij mij - "een verdomd knappe man met een zwart hart" waren haar woorden - en een kwartier later nam ze draad weer op; zo gaat dat hier.
Je hebt niet veel tijd om stil te staan bij emotionele drama's; er moet tenslotte brood op de plank komen.

Ze trok in bij haar zussen, mama Boniface en mama Freddy, de eerste wacht vertwijfeld op haar echtgenoot die een paar maand geleden een pakje sigaretten ging kopen terwijl mama Freddy haar nog jonge echtgenoot verloor aan een niet nader genoemde ziekte waarvan iedereen de naam kent...

Daar ging ik gisteren heen want de dames hebben grote plannen en hebben mij daar bij nodig.
Of mijn geld, daar wil ik even vanaf zijn....


Ik reed een goeie twintig kilometer de bergen in over een geasfalteerd en bochtig wegje dat ontworpen scheen te zijn voor mijn motor en in het vredige dorpje Terembo werd ik om de nek gevlogen door de twee mij onbekende zussen alsof ik de messias was.
Mama Claude bekeek glunderend het gebeuren vanop een afstand; het was tenslotte haar blanke, zij hoefde niet zonodig.

Ik werd binnengelaten in het stenen huis en aan mijn lot overgelaten in de benepen woonkamer.
Ik koos de enige fauteuil zonder teddybeer en had uitgebreid de tijd om de inrichting te monsteren terwijl de drie mama's een koningsmaal bereidden.
Het interieur deed me denken aan de huizen die ik zeven jaar lang bezocht heb diep in de belgische Ardennen toen ik daar een jongedame frequenteerde met een goed hart maar een eerder vulkanische ingesteldheid.

De muren van de woonkamer waren geschilderd in het soort groen dat in mijn jeugd gebruikt werd voor de toiletten op school; bij wijze van versiering hingen er twee kunstgras-voetmatjes tegen de muur naast een paar slingers engelenhaar en de meeste van de grote verzameling pluchen beesten miste een oog.
Ik vroeg me af of ik in een voodoo omgeving terecht gekomen was en later naar Arusha zou afreizen als een cycloop.
De teddies die de eer hadden in de zetels te mogen zitten, hadden allen een gebreid truitje aan.
In hun blote onderlijfje zagen ze er ronduit meelijwekkend uit.

Toen was het eten klaar.
De lieve dametjes hadden hun best gedaan, zoveel was duidelijk.
Er was rijst en er waren frietjes.
Mama Claude was naar de stad geweest om bloemkool en boontjes, om een grote blozende tomaat en om twee flesjes water.
De bezoeker mocht niets tekort komen.

We slaagden erin zowat de helft van de enorme maaltijd naar binnen te werken, onderbroken door een paar hallucinante lachbuien van de zussen, begeleid door een paar high fives en zowaar een vrolijk dansje van kogelronde mama Boni.
Dit was het echte, joviale leven van ruraal Afrika...

Daarna begon de rondleiding, maar daarvoor moet u de gids bijbetalen.
Indien morgen op mijn rekening, ga ik verder met deel II....

SPIJT VAN VERLOREN TIJD

Het kwam als een godsgeschenk.
Net toen ik mijn job eraan gegeven had omdat ik naar Afrika gekomen was om meer doordacht en bezadigd te leven, werd grootmoeder Janssens negentig.

Het zal u vast een raadsel zijn wie die fiere dame is, maar voor mijn bezoekers in Arusha gaat misschien een lichtje branden.
Iedereen wordt tijdens zijn of haar reis naar het mooiste land ter wereld steevast meegetroond naar het fantastische Onsea House (www.onseahouse.com).
Sinds enige tijd baten neven Dirk en Axel Janssens een uiterst charmant boutique hotel uit met een heerlijke keuken.
Toen oma een groot feest wou geven, boekten Axel en Dirk gelijk een vlucht naar Belgie en werd ik ingeschakeld voor het dagdagelijkse management.

Ik heb het me nog geen moment beklaagd.
Onsea House is prachtig gelegen, heeft een zwembad en een jaccuzi, een prachtig terras en een unieke verzameling wijnen.
Aangezien de interim manager ook moet eten en - eerlijk is eerlijk - om u het water in de mond te laten lopen, kan ik vertellen dat ik gisteren een half kreeftje als entree, steak bearnaise als hoofdschotel en tenslotte chocolade souffle als dessert achter de kiezen gestoken heb...

Het waren zes dagen in een nieuwe omgeving maar er was voldoende tijd om gewoon op het terras te zitten lezen en te genieten van het heerlijke uitzicht.

Mijn mijmeringen brachten een vergeten Keniaans gezegde terug aan de oppervlakte.
" IEMAND DIE ONDER EEN BOOM NIETS ZIT TE DOEN, IS GEEN TIJD AAN HET VERLIEZEN; HIJ IS NET TIJD AAN HET PRODUCEREN."

De gedachte bracht me bij de vele Flairs, Goed Gevoels en Feelings die ik tot mijn grote vreugde had gevonden in mijn tijdelijke verblijfplaats.
Ik genoot van de vele artikels die ons nieuwe inzichten beloofden, ons gelijkgestemde zielen deden ontmoeten en ons geruststelden dat onze angsten en fobien niet zo vreemd waren als we zelf wel vreesden.
Getuige daarvan waren een niet aflatende stroom aan ervaringsexperten, geschoolde hulpverleners en vrouwen die ons informeerden over wat hen precies dwars zat.
In mijn ogen veelal futiliteiten, maar wie ben ik om iemand anders problemen in twijfel te trekken.

Wat me opviel was dat "tijd nemen" ontelbare keren opdook in de tijdschriften die zichzelf profileren als de thuisleveranciers van een goed gevoel en een uitgebalanceerd leven.
Tijd maken voor jezelf, tijd nemen voor je zelfontplooiing, tijd geven aan je gezin of je vrienden; er werd gegrossierd in het enige wat vervliegt nog voor je beseft dat het er is...

Ik ben in ieder geval van plan om vanaf nu veel tijd te spenderen aan tijd te verliezen....
Uit een gecombineerd gevoel dat me ingegeven is door het afrikaans spreekwoord en de bijhorende levensstijl enerzijds en door de goede raad die al die positief ingestelde magazines me verkopen anderzijds.
Als alles goed gaat, moet ik op die manier zoveel tijd produceren dat ikzelf honderdvijftig word en ik mijn overproductie kan verkopen aan het drukke westen.

U kan me vinden onder gindse boom....

TOTAAL VAN DE KAART

Sinds twee maand ben ik in het bezit van een VISAkaart.
De eerste bankkaart van mijn leven.
Daar moet je dan 43 voor geworden zijn.

Je vergeet nooit je eerste keer, wel, mijn eerste keer was ook al memorabel.
Van pure zenuwen omdat de streng kijkende automaat mijn kaart beloofde in te slikken - althans zo keek dat koude blok geborsteld aluminium me aan - typte ik twee keer de verkeerde code.
Self fulfilling prophecy heet zo iets in termen die de mijne niet zijn maar wel een grond van waarheid bevatten.
De kaart verschafte me toegang tot liquide middelen op gelijk welk moment van de dag en de nacht.
Nu zijn daar in Oost Afrika wel enige restricties aan verbonden.
Bankautomaten schieten als paddestoelen uit de grond maar de wildgroei aan kaarten zaait nog sneller uit waardoor je geheid een halfuur staat aan te schuiven achter drie oude besjes die elk vijf dollar afhalen.
Daarnaast is het ook niet aangeraden om je na donker op te houden in de buurt van de machines, ook andere mensen met snode plannen weten wat je bedoeling is.
Die van hen hoeft dan ook geen verdere uitleg...

Op vrijdag gaf ik mijn sleutels en mijn telefoon af aan mijn ondertussen ex-baas; op zaterdag stond ik al in Dar Es Salaam of Stad van de Vrede.
Een uitstapje weg van stoffig arusha is altijd een goed idee wanneer je eventjes verlangt naar een klare kijk vanop een zekere afstand.
Aangezien ik geen toegang meer zou hebben tot een computer, aangezien de firma me een aardig extraatje had uitbetaald en aangezien Dar het Eldorado leek in vergelijking met het boerengat waar ik vandaan kwam, stapte ik op maandag de straat op na een hectisch weekend in het gezelschap van Angelo en Alister, AnnaJoyce en Pam.
Enigszins wankel nog liep ik onder de loden zon van Dar winkel na winkel af voor wat de aanschaf zou worden van de eerste laptop in mijn leven.
Daar moet je - inderdaad - dan 43 voor geworden zijn...

Ik werd onmiddellijk verliefd op de Toshiba waar ik deze blog nu op schrijf en enthousiast haalde ik mijn bankkaart boven.
Helaas was betalen met VISA niet mogelijk in de winkel. De straat op dan maar op zoek naar mijn vrienden, de geldspuwers.
Het maximum bedrag dat in 1 keer kan afgehaald worden in Tanzania, is iets van een 220 euro; daar raak je dus nergens mee...
Een tweede gedurfde poging bracht me nog eens het zelfde bedrag op, maar mijn derde overmoedige aanval werd koudweg afgeslagen.
Hier valt vandaag niets meer te rapen, lachte de automaat me uit.

Ontmoedigd ging ik terug naar de winkel waar ik het eerste deel van betaling voldeed.
Het geld zou daar ongetwijfeld veiliger zijn dan in mijn groezelige hotelkamer....

Vierentwintig uur later plande ik een nieuwe overval.
Helaas zonder goed gevolg, de machines weigerden me uit de nood te helpen en er zat niets anders op dan het hoofdkantoor aan de andere kant van de stad te bezoeken; ik werd er van het kastje naar de muur gestuurd en doorkruiste de hele stad op zoek naar mijn eigen geld maar niemand kon me helpen.
Ten einde raad belde ik het nummer dat op mijn kaart vermeld stond en daar bleek dat ik 24 uur had moeten wachten voor ik een nieuwe poging waagde; iets waar ik wel degelijk rekening mee gehouden had.
Door het telefoongesprek bleek evenwel dat ik de verwerking van de gegevens niet ingecalculeerd had.
Dat duurde een paar minuten en daardoor had ik mijn code vier minuten te vroeg ingetikt.
Ik overwoog eventjes om mijn kaart in twee te knippen.
Had ik niet al de helft van mijn leven geleefd zonder dat stukje plastic?

Opgetogen stapte ik opnieuw het hele stuk naar de betaalautomaat.
Ik hoorde het geruststellende geratel van de teller en toen stopte het hele proces plots.
"Onvoldoende biljetten. Transactie stopgezet. Uw rekening wordt niet gedebiteerd", verscheen in koude grijze letters op het scherm.

Heeft iemand een schaar?

OPNIEUW LEREN LEVEN

Sinds ik op een halve dag tijd besliste om De Kokodril na dertien jaar en Belgie na vier decenia achter me te laten, hou ik van een plotse ommezwaai in het leven.
De reden waarom ik mijn vaderland en de zaak vier jaar geleden uit mijn gedachten bande, was dat ik wou werken om te kunnen leven en niet wou leven voor mijn werk.

Tot mijn verbazing bevond ik me de laatste drie, vier maand in een gelijkaardige situatie hier in wondermooi Tanzania.
Het is ook logisch als je werkt voor een westerse markt dat er een bepaald niveau verlangd wordt, daar is niets mis mee.
Moeilijker wordt het dan weer wel als je alles moet rond krijgen in een systeem waar heel veel nog op zijn afrikaans gebeurt.
De politieman aan de rand van de weg heeft er lak aan dat ie een jeep met bleke toeristen vijf uur ophoudt omdat een document niet in orde is.
Hij beseft niet dat zijn gijzelaars een druk progamma afwerken in tien dagen en hij heeft daarnaast een totaal ander tijdsbesef dan wij.
De wegen zijn anders, het klimaat is onvoorspelbaar en heftig, de vrachtwagens zijn in een slechte staat.
Probeer dan maar eens die fles gin, de krat tonic en de kip op tijd vijfhonderd kilometer verder in de Serengeti te krijgen.
Tenslotte zijn er ook nog de geachte medewerkers - en dit schrijf ik neer zonder een greintje ironie - ik hou van ze, stuk voor stuk, maar de samenwerking verliep op een enigszins andere manier dan ik me voorstelde.
Werknemers hier hebben een andere visie op verantwoordelijkheid nemen; als de zaken niet lopen zoals ze gepland waren, dan is dat maar zo.
Daar heeft niemand kopzorgen in.
Gevolg is natuurlijk wel dat iemand anders proactief moet denken zodat de zaak op alle calimiteiten is voorbereid en dat werd op de duur een onhoudbare situatie.

Vandaar dat ik twee weken geleden mijn ontslag ingediend heb en vorige vrijdag mijn laatste dag als Central Operations Manager heb gewerkt.

Letterlijk krampen in mijn hart door de hoge werkdruk deden me vier jaar geleden De Kokodril sluiten; hetzelfde overviel me meer en meer in de laatste maanden.
Om vijf uur 's ochtends wakker door een vaag en onbestemd gevoel van zenuwen, om zeven uur op kantoor en geen tijd voor lunch, het was schering en inslag...

Daarom is de beslissing plots en resoluut genomen. Hoe het nu verder moet, zal de toekomst uitwijzen maar ik heb alvast geen seconde spijt van mijn risicovol besluit ook al hield ik van mijn job en mis ik mijn collega's enorm.

De pijn in mijn hart is weg, de vredige nachtrust is terug en daar kan ik enkel maar dankbaar en blij om zijn.

Hoe het verder moet, zien we dan wel weer...
Eerst vakantie.

BSURSUCIMSIM*

HET IS MET STIJGENDE VERBAZING
DAT IK STAAR NAAR DE VERDWAZING
VAN ONZE MOOIE NEDERLANDSE TAAL
DOOR SMS, DE LETTER KANNIBAAL.


ZONDER WOORDEN HEEFT EEN ZIN GEEN ZIN;
HET GAAT MAAR DOOR; HET HAKT ERIN.
ER BLIJFT NIETS OVER, SMS GRIJPT NU DE MACHT.
MIJN TOEGE9 TAAL DOOR IEDER1 VERKR8.


STEL DUS PERK EN PAAL EN VAT DE HORENS BIJ DE KOE.
SCHRIJF VOLUIT, IK KRIJG HET VAN DAT HALF GEDOE.
INTERPUNCTIE HEEFT EEN FUNCTIE.
VAN LUIHEID EEN VAAG TEKEN: GEEN PUNT EN GEEN VRAAGTEKEN.


WE MOETEN MET ZIJN ALLEN - EN MET "VOLLE ZIN"
TERUG NAAR AF EN STARTEN BIJ 'T BEGIN.
ENKEL EEN GE4D EN GE8 POEET
MAG DOEN WAT SMS TOT NU MET ONZE LETTERS DEED....



(*BE AS YOU ARE; AS YOU SEE I AM AS I AM....)

TIA

Neen, niet Hellebaut onze vlaamse gazelle die hoger springt dan het wild in de parken van Tanzania maar wel een afkorting zoals er zoveel zijn hier.

Mensen hebben er een voorliefde voor.
Alles krijgt eerst een uitgebreide naam die daarna dan weer afgekort wordt tot een letterwoord.
Ik vind het een hatelijke gewoonte want er zijn er ondertussen al zoveel dat je op de duur niet meer weet wie het waar over heeft.

Daarnaast worden er ook letterwoorden gebruikt in andere omstandigheden.
Een eigenschap van Afrikanen schijnt te zijn dat ze elkaar het succes misgunnen en vervolgens allerlei smerige truken uithalen om de succesvolle buurman te kelderen.
Deze personen hebben last van Phd. zoals in de universitaire titel.
Alleen staat het hier voor Pull Him Down...

Gisteren reed ik na een drukke dag rustig naar huis toen plots een auto in de stilstaande file naast me zich losmaakte van de lange rij metaal en me zomaar in de rechterflank ramde.
Algauw hadden we een hele schare toeschouwers vooral toen ik vreesde dat mijn agressor de plaat zou poetsen en ik hem de sleutels van zijn jeepje vroeg.
Mijn iele tegenstander weigerde en toen zat er niets anders op dan het meneertje eventjes door elkaar te schudden teneinde de sleutels te lokaliseren.
Ons publiek genoot van de voorstelling hoewel ik de hele tijd vreesde dat ze wel eens partij zouden kunnen kiezen voor de donkerhuidige underdog tegen het blanke arrogante geweld.
Gelukkig gebeurde dit niet en ik kon mijn opponent bij me houden tot de politie erbij kwam.
Het meneertje probeerde de arm der wet er van te overtuigen dat ik hem aangereden had met de flank van de auto maar de agenten zagen ook het absurde van de uitleg in en middels enkele rake klappen werd het mannetje weer tot de orde geroepen.

Deze ochtend moest ik opnieuw opdraven om de schade te laten opnemen.
Daar was het gisteren te donker voor geweest en voor een zaklamp was geen budget.

Tot mijn verrassing hoorde ik dat ik niet op enige tegemoetkoming moest rekenen.
De verzekering van het autootje was vervallen sinds 2004.
Toen kwam de totale ontnuchtering. Ik was aangereden door een regeringsvoertuig.
Hoe is het mogelijk dat een voertuig van de regering voor vijf opeenvolgende jaren niet verzekerd wordt en toch aan elke controle ontsnapt terwijl ik gemiddeld toch om de drie dagen mijn papieren mag laten zien?

Ach, ik til er maar niet te zwaar aan...

TIA
This is Africa!!!

WAT POFT DE SCHAT (DEEL V)

En dan is het alweer vrijdag; de enige dag van de week waar er kip of vlees geserveerd wordt.
Dat heuglijke feit wordt gecombineerd met pilau; als ik het goed heb is dat een portugese rijstschotel die via de vroegere kolonies Mozambique en Angola ook de rest van Afrika veroverd heeft.
Vandaag zaterdag uitgenodigd op een BBQ op de middag en eentje 's avonds en tussendoor nog op een babyborrel.
Ik maak er geen foto's van maar u weet allemaal wel wat deze dag me zal brengen...


Peter Ntumbo, een van onze bewakers schept een flink bordje op. Dat moet ook als je een hele dag op een stoeltje naast de poort moet zitten. Naast hem staat Theresia, onze magazijnier voor vlees, zuivelproducten en campingmateriaal.


Amyri , een van de mekaniekers, heeft ook al grote honger. En koud heeft ie het ook al...


Op een rijtje, Zablon die onze inventaris bijhoudt, Felix die de computers beheert, mijn rechterhand Tito met veertien jaar ervaring binnen het bedrijf en tenslotte Wilfred die gratis en voor niets zes maand voor ons komt werken om wat ervaring op te doen in de computerwereld.

pilau met koude groentjes, katchumbari genoemd...

Mijn absolute favoriet, Dorothea, de magazijnier voor kantoorbenodigdheden en alle dranken. Is - volgens mij - licht autistisch en net daarom heel geschikt voor haar job. Ik kan me ook heel goed inleven in haar denkwijzes.... Hoe zou dat toch komen?
Dorothea kent ongeveer alle hoeveelheden van haar uitgebreide voorraden op ieder moment van de dag uit het hoofd.
Ze begon in het bedrijf als schoonmaakster en komt misschien binnenkort op het bureau werken alhoewel ze nog nooit een computerklavier aangeraakt heeft. Dorothea kennende zal dat eerder als een uitdaging dan als een hindernis gezien worden...



Allemaal samen aan tafel. Theresia, de magazijnier; Felix de IT man, Anthony van het onderhoud. Dan helemaal terug naar Tito de tuinman en tenslotte Tito Pallangyo Maporomoko...

WAT TAPT DE SCHOFT (DEEL IV)

Donderdag, de enige dag die in Kisawhili niet op "dag" eindigt maar bizar genoeg de arabische naam Al Hamisi mee gekregen heeft, is opnieuw een hoogdag voor me.
Tot afgrijzen van velen, tot genoegen van mij en van een paar leden van stammen die dichtbij Lake Victoria wonen, krijgen we op donderdag makande.
Makande is een dikke pap met mais en bonen. Het is puur zetmeel maar ik lust er wel... euh... pap van.
De eerste keer dat ik blootgesteld werd aan een flink bordje makande ben ik in de namiddag met een rooie kop en opspelende ingewanden naar huis gebracht.
Gebracht inderdaad want mijn been durfde ik niet meer over het zadel van mijn motor heffen...

Nu ben ik gewend aan de brij en is donderdag iedere keer weer een dag om naar uit te kijken.

eenpansgerechten. Het scheelt altijd in de afwas...

met een stukje avocado erbij. Wordt in stukjes gesneden en onder de makande gemengd.

met een pikant sausje erbij is het helemaal feest op donderdag....


Peter (links) en Zablon, nog een onafscheidelijke tweeling. De jongens wassen de auto's en zorgen dat alle drankjes, rollen toiletpapier, sapjes en koekjes in de jeep liggen voor de gasten die op safari vertrekken...

WAT FOPT DE SCHAT (DEEL III)

Woensdag rijstdag.
Net als maan- en vrijdag trouwens.
Vandaag krijgen we een tomatensaus met ajuin, bloemkool en groene boontjes.
Veel valt daar niet over te vertellen....


de grote kookpotten (elke dag wordt gekookt voor zestig tot honderd eters) met de twee uit de kluiten gewassen koks...
Wilfred van de workshop krijgt zijn bordje...

Obeidy Kennedy, door mij steevast aangesproken als President - hij weet nog steeds niet waarom - heeft ooit een zwaar ongeval gehad en is gedeeltelijk verlamd.
Hij is onze derde kok en tegelijk ook afwasser...




Jimmy boy (links) and Georgie boy, de onafscheidelijke "tweeling".
Jimmy kan lezen noch schrijven en heeft de bijnaam "Majani" wat gras of kruid betekent, gezien de altijd afwezige blik in zijn ogen alsof hij "une cigarette qui fait rire" gerookt heeft.
George heeft tot mijn verrassing een heel bijzondere vestimentaire voorkeur. Zijn nieuwste aanwinst is een vrolijk Bugs Bunny T-shirt voor twaalfjarigen en de voorbije weken had ie een roze gebreid mutsje op dat niet zou misstaan in een modeshow van Walter Van Beirendonck...

Beiden zorgen voor het laden van de trucks en voor de dagelijkse karweitjes.